Dag 129 - 144: Bangkok - Ratchaburi - Ranong - Khao Sok - Phuket - Khao Lak - Koh Tao

Dag 129 – 26/01/2014

Vanmorgen uitgecheckt en nog zo’n ontbijtje van gisteren achter de kiezen gefoefeld. Ondertussen worden we gezelschap gehouden door twee Australiërs die ons “Jenny’s” als guesthouse aanraden in Bangkok. Tegen de middag hebben we onze minibus geregeld naar Bangkok en na twee uurtjes komen we aan. Het is bedrukkend warm in de gigantische stad en we wandelen met onze (nu loodzware) backpacks naar de regio waar we een slaapplaats kunnen vinden. Jenny’s vinden we na even zoeken (Jenny is de uitbater, maar de naam verklapt wel dat het misschien ook wel een uitbaatster zou kunnen zijn, in Thailand weet men nooit), maar hier is het volzet. Nog even verdergewandeld en we checken in bij Bangkok Guesthouse. Het is toch maar voor één nacht (denken we).
Onze zakken op de kamer en we nemen de lokale bussen naar het treinstation waar we drie tickets voor morgenavond elf uur bestellen. Fredje komt morgenavond aan tegen acht uur dus dat zou moeten lukken. Het lokaal transport terug naar ons guesthouse, verfrissen ons wat en gaan ’s avonds eten bij Jenny’s. Superlekkere Tom Yum soep en een meedogenloze curry met rijst! Een Franse kerel met z’n laptop zit naast ons en is z’n foto’s aan het bekijken. We vragen of we eens mogen kijken en met trots laat hij z’n (waanzinnig) fotografisch werk zien over de rebellen/rellen in Bangkok en een Jungle waar hij (moeilijk te vinden) stammen heeft gevonden. Dit laatste is in het Noordoosten van Maleisië en komt bijgevolg meteen op onze planning voor volgende maand! We gebruiken nog even de telefoon van Jenny om een belletje te laten aan Jo. Die stelt voor om mee naar het meer te gaan over drie dagen. de planning is dan om donderdagavond (vandaag zondag) af te spreken in de regio daar en samen al iets te eten, check! We wandelen nog wat rond en stranden in een cocktailbar op straat waar we een emmertje whisky-cola bestellen. De dag wordt afgesloten in ons guesthouse waar we nog een babbeltje doen met wat reizigers en duiken dan in ons bedje met pantermotief, Raaawtshj!

Dag 130 – 27/01/2014

Deze morgen staan we vroeg op want we gaan met lokaal transport tot aan de Floating Market proberen geraken. Om 6u wandelen we ons guesthouseke buiten want de drijvende markt sluit rond de middag en het is zo’n 100km Zuidelijker. We nemen de bus naar het bus station, daar de bus naar Ratchanaburi waar we iets eten. Het is iets na negen wanneer we een jeeptaxi nemen richting de markt, maar we worden gedropt op een commerciële plaats die bootjes regelt door de markt tegen schandalige prijzen. We liften uiteindelijk met een brommertje tot aan het marktje en komen tegen de middag aan. We wandelen wat rond en nemen wat foto’s van de vrouwtjes in de bootjes die hun waren hier komen verkopen. We stoppen even bij drie grote pythons waarmee je op de foto kunt wanneer we een bericht krijgen van Fredje vanuit Abu Dhabi. De tussenvlucht had vertraging en bijgevolg zal hij een vertraging hebben van minstens drie uur vanavond. Dikke miserie want we hadden al treintickets geregeld naar het Zuiden, shit! Na nog even rondwandelen beginnen we aan onze weg terug. Limmeke neemt het voortouw en regelt in twee liften vervoer naar Bangkok en op nog geen anderhalf uur staan we terug in de hoofdstad. Onderweg hebben we het vrouwtje nog wel op een koffie getrakteerd want ze voert ons zomaar, buiten haar planning, even 100km verder! Tegen twee uur deze namiddag staan we in de bloedhete en nemen de bus naar het treinstation, minder vlot vandaag, alles staat hier vast! Waarschijnlijk mede dankzij de verkiezingen die op 2 februari zullen doorgaan. Uiteindelijk komen we aan het station na een dik uur en vragen om ons ticket te verlaten naar de volgende morgen acht uur. Nog maar eens dikke pech want die trein zit volzet. Het zal de trein worden van één uur morgenmiddag wat met zich meebrengt dat we Thailand onmogelijk buiten zullen geraken binnen de tijd. Dit wordt dus onherroepelijk een boete van 500 Baht per persoon, dju toch! Na het treinstation nemen we de bus terug naar ons hotel, maar we stappen halverwege al af want het gaat hier op een slakkengang vooruit. We wandelen verder en zijn eigenlijk al vrij kapot, maar de dag is bijlange nog niet om! Aangekomen in onze guesthouse krijgen we het nieuws nog dat we niet kunnen overnachten in onze plaats van gisteren dus we moeten onze backpacks samenrapen en zoeken naar iets anders. Na even rondwandelen vinden we guesthouse “Villa” en hier vinden we een iets duurdere maar comfortabele kamer voor drie personen. Daar gooien we ons boeltje neer en beginnen aan onze tocht richting de luchthaven. Ondertussen kopen we nog een paar flipflops (of teensletsen) voor onze kameraad in aantocht. Op internet hadden we gevonden dat de aankomst van de vlucht gepland is rond kwart voor één vannacht, maar je weet nooit. Daarom vertrekken we op tijd naar de luchthaven en komen daar aan rond een uur of negen. We wachten een uurtje of 4 en tegen half twee zien we Fredje op het scherm door de douane wandelen. We lopen hem al tegemoet en de reünie is er eentje op niveau J We regelen meteen een taxi naar ons guesthouse. Daar aangekomen halen we onze fles whisky boven en pakken onze zak met gerief van thuis uit. De snoepen en mayonaise spannen de kroon! We babbelen tot in de vroege uurtjes en tegen vijven kruipen we ons nestje in.

Dag 131 – 28/01/2014

Veel te weinig geslapen, maar we moeten de trein op vanmiddag. Douchen, bus op naar het station, file tot en met, we stappen uit en nemen een tuktuk en sporen de chauffeur aan om er wat speed achter te zetten. We komen tegen 12u op het station, toch ruim op tijd. Eerst ontbijt, een stevige Pad Thai waar Fredje beduidend weinig van binnenkrijgt, de maag zal wat moeten klimatiseren. Terwijl we naar de food corner lopen, worden we verrast door Isabelle, een meisje dat we ontmoet hebben toen we uitgeput aan het Tilicho Lake tijdens onze Himalaya trekking aankwamen. De wereld is klein! We delen wat verhalen over wat we gedaan hebben en wat komen zal en voor we het weten is het tijd om de trein op te stappen. Een comfortabele trein en we zitten, na even discussiëren toch allemaal samen. De enige die moeilijk blijft doen is de Boeddhistische monnik die niet in de buurt van Lim wil komen, verboden door het geloof, maar het kan op een vriendelijkere manier… De trein vertrekt een uur te laat en de geplande aankomst van iets na negen vanavond loopt bijgevolg ook uit tot half twaalf. Op de trein hebben we elk toch al een dik uurtje kunnen bijslapen en dat zal nodig zijn voor de nacht die eraan zit te komen. Thomas en Limmeke moeten de grens over morgenvroeg dus na onze aankomst omstreeks half twaalf deze avond in Chumphon nemen we de brommertaxi’s naar het busstation. Daar nemen we om half één de bus naar Rhanong en komen daar aan rond een uur of vier. We eten iets en gaan op zoek naar een guesthouse. We vinden een goedkoop plekje met één dubbel bed (eigenlijk te klein voor ons drie) en daarbij besluiten we om Fredje een dutje te laten doen en wij gaan zonder slaap ineens door naar de grens van Myanmar om ons visum te verlengen.

Dag 132 – 29/01/2014

Vijf uur deze morgen, niet geslapen, maar toch vrij wakker. We nemen een jeeptaxi naar de grens en komen daar net aan voor zonsopgang, we zijn flink door elkaar geschud want de chauffeur heeft waarschijnlijk leren rijden met botsauto’s. We gaan daar naar de vertrouwde supermarkt (over heel Thailand aanwezig) SevenEleven en kopen ons een ontbijtje met koffie terwijl we het zonnetje zien opkomen en de grensstad zien ontwaken. Tegen half acht gaat de immigratiedienst open, we moeten in een apart lokaaltje omdat we over onze visumtijd zijn en proberen uit te leggen dat het een geval van overmacht is. Zonder boe of ba worden we aangemaand om 1000 Baht neer te leggen, ale vooruit, dagbudget weeral om zeep J Na onze checkout van Thailand nemen we het bootje naar Myanmar. Fantastisch zo ’s morgens met het bootje over volle zee! Na drie kwartier zetten we voet in Myanmar, regelen ons visum, kopen een pintje en genieten van het ritje terug. Tegen goed elf uur staan we terug met een legaal visum in Thailand. We nemen de scootertaxi terug naar ons guesthouse en gaan onze kameraad wekken. Fredje heeft toch enkele uurtjes kunnen slapen en die had hij wel verdiend na 36u reizen naar Bangkok. We gooien de backpacks terug op onze rug en wandelen naar het busstation, het is ondertussen al gloeiend heet aan het worden en bijgevolg een hoop aan transpiratie! Daar aangekomen regelen we ons transport naar Khao Sok, de plaats waar we naar het guesthouse gaan dat Jo ons heeft aangeraden. Om half één hebben we onze bus en na twee uur komen we aan de overstapplaats. De volgende bus rijdt nog een uurtje richting Khao Sok en uiteindelijk nemen we de laatste taxi naar ons hotelletje “Morning Mist”. Ondertussen wordt Fredje al mooi meegesleurd in het reisgebeuren J We checken in en regelen een kamer voor drie personen. Zeker niet het goedkoopste, maar een goede douche, goede bedden, een terrasje en een zwembad ter beschikking! Het volgende dat gebeurt is een verdiende plons gevolgd door een lekker diner. Daarna even naar de SevenEleven, een fleske Whisky (Sang Som) en wat cola die we verteren op ons terrasje aan de kamer, gezellig einde van de dag gevolgd door een zalig en broodnodig slaapje! Ze gunnen het ons niet volledig, want we worden gewekt midden in de nacht door een irritant muizeke dat we niet vinden en maar blijft rondschuifelen!

Dag 133 – 30/01/2014

Niettemin, de nachtrust op een degelijk matrasje heeft ons na de vele kilometers deugd gedaan. Tegen een uur of elf geraken we toch uit ons bed en gaan voor een stevig ontbijtje. De Thaise temperaturen gaan al stevig de hoogte in tegen de middag dus wat zou je anders kunnen doen dan een dagje zwembad inplannen! Na het ontbijt wandelen we tot een klein shopje waar we ons wat zwembroeken aanschaffen, altijd broodnodig in een publiek zwembad, overdag dan toch J we testen de camera nog eens uit op bewegende beelden en springen om ter elegantst het zwembad in wat minstens een handvol meedogenloze foto’s oplevert! We doen niet veel meer dan ploeteren, zonnebaden en pintelieren. Tegen een uur of vijf komt een Vlaams koppel van Sint-Pauwels langs ons gelopen waar we een babbeltje mee slaan. Daarna bellen we eens naar Jo en de bende om te horen wanneer ze zullen aankomen. Jo weet te zeggen dat Ben en Frank van niets weten en het zal dus waarschijnlijk wel een verassing worden vanavond J. Ze zullen aankomen tegen 19u. We trekken ons terug van het zwembad en gaan voor een uitgebreide en zalige douche. Zoals echte moviestars laten we uiteraard wat op ons wachten tot een uur of halfacht zodat we zeker zijn dat zij als eersten aan de tafel zullen zitten. We komen aangewandeld aan het restaurant waar we afgesproken hebben en inderdaad: de hele bende aan tafel (nog zonder aperitief, dus waarschijnlijk nog maar net gearriveerd) met drie lege plaatsen. Thomas pakt Ben vanachter aan de schouders en uiteraard zit hij bijna met het hoofd tegen plafond wanneer hij zich omdraait. Na een korte en vooral enthousiaste ontmoeting worden we uitgenodigd aan de tafel en het eerste dat gebeurt is een bestelling van 5 flessen SangSom met cola, ons niet echt onbekend J. We bestellen wat eten dat totaal ondergeschikt is aan de gesprekken die continu heen en weer gaan. Uiteindelijk belt Jo naar De Brokkelinck en uiteraard neemt Vader Cauwer de telefoon op. Thomas krijgt hem aan de lijn nadat Marc met Ben en Jo heeft gebabbeld, er is duidelijk een gezonde jaloezie aanwezig. Nog even Vaderke J Na 4 en een halve fles Sangsom geeft de bende (Jo, Koi, Ben Frank, Peter, Manuella en Walter) het op en mogen wij de overschot uitsloeberen. We spreken morgenvroeg af tegen half elf om naar een meer te gaan met de hele hoop. We vragen de rekening en worden ten strengste verboden om te betalen! Dit is absoluut niet de bedoeling dus we protesteren, maar moeten uiteindelijk toch toegeven, dikke merci! Na het laatste kletsje Whisky is het tijd voor Lim en Thomas om de temperatuur van het zwembad nog even op te meten waarna we alle drie gezellig de slaap vatten.

Dag 134 – 31/01/2014

Om half tien gaat de wekker en we gaan voor een douche waar we verrast worden door een kolonie mieren die vannacht gehuisd heeft in onze toiletzak, paljassen! Al de mieren een voor een uit het zakske gehaald en daarna dan ook de rest ingepakt. Een ontbijtje later komt Koi (Jo z’n vriendin) ons ophalen aan ons hotel met de pickup. We rijden richting het resort waar de rest logeerde vannacht, stijlvolle chaletjes op de flank van een heuvel met zicht op een bergje en aan de voet een riviertje waar iedereen behalve Jo en Koi gaan kajakken zijn. We nemen van de gelegenheid gebruik om even rond te kijken en vertrekken daarna met z’n allen (10 personen!!) in de pickup richting het meer. Jo, Koi, Frank, Manuella en Walter in de cockpit en Ben, Peter en wij dutskes vanachter in de bak met de bagage en niet te vergeten Surin, de kruising tussen een Pinkster en Chihuwawa of hoe da ook geschreven wordt… We stoppen voor een lunch onderweg (waar we wéér niets mogen betalen!) en wanneer we terug willen vertrekken moeten we wat wachten want de hele baan is afgezet omdat de koningsdochter moet passeren. Dit is Thailand, het meest koningshuisliefhebbende (è dit woord wordt geaccepteerd door Word :p) land aller tijden dus er is geen auto die kan passeren. Met een stoet van een tiental wagens gevolgd door drie ambulances passeert de dochter en kunnen we verder. Nog een tiental minuutjes verder komen we aan de steiger vanwaar we naar ons logement zullen varen op het meer. Al de bagage en de hele bende in het bootje en we starten aan alvast een onvergetelijke boottocht naar ons hotelletje. Weg van beschaving in een chaletke op een meer van 27° settelen we ons. Er vertrekt meteen nog een bootje met ons naar befaamde grotten daar in de buurt. Niet al te spectaculair, maar leuk om mee te pikken. De kleine Surin loopt steeds op kop en entertaint locals en toeristen als ze visjes probeert te vangen van op een boomstam. Omstanders schrikken even als ze het water in valt, maar Surin zwemt met gemak terug het vasteland op. Ze doet niks liever! Op de terugweg leidt ze ons terug naar ons hotelletje waar we ons na een duik en douche ons klaarmaken voor het avondeten. Koi is al komen vragen wat we willen eten en het zullen twee knallers van vissen worden met een hoop Thaise bijgerechten, een heus feestmaal. Onze kameraden zijn zo pienter geweest om een fles of vijf Sangsom mee te brengen van het vasteland. Het enige wat ze vergeten waren zijn cola’s die ze dan maar per boot hebben laten komen. Een cola kost ons vanavond ongeveer 8 keer de normale prijs, maar ’t is plezant en da ’s wat telt. We leggen ons met de hele bende samen op wat kussens op ons terrasje en genieten van een fantastische avond. Wanneer iedereen, behalve Thomas en Fredje, gaan slapen is, beginnen deze twee aan de rest van een topavond. Fase 1 van het plan is de matrassen van de kamers buitenslepen en al slaapklaar op het terras leggen. Het volgende dat ondernomen wordt, is een onvergetelijke kajaktocht na middernacht. Twee kameraden met ne kajak op een gigantisch meer met een halve fles Whisky en wat cola, ’t doet toch iets met ne mens J Nadat Fredje z’n eerste vallende ster heeft gezien en Thomas na een verdienstelijke poging om te urineren van de kajak er stevig ingevallen is, is het tijd om terug te roeien. Terug aan de kamers drogen we ons af en halen Lim uit haar bedje om mee in de open lucht te komen slapen.

Dag 135 – 01/02/2014

Een dag die begint als geen ander! Alsof het gewild was, wordt Thomas wakker net voor zonsopgang, maakt Lim en Fredje wakker en wijst naar de kleurrijke horizon. De drie gezichten gaan naar de kleuren en de volgende seconde is de meest waanzinnige vallende ster die we ooit al gezien hebben. Een lichtgroene streep van licht die eindigt met een felle flits, Prach-tig! Veel geslapen hebben we niet, maar het is tijd voor een koffietje om de dag mee te beginnen. Terwijl de boys nog wat luieriken naait Limmeke onze kapotte toilettas even dicht. Even later vullen we de magen met een ontbijtje en Lim steekt af met de kajak op zoek naar de apen die al de hele ochtend roepen vanuit het omringende woud. Thomas en Fredje nemen van de gelegenheid gebruik om nog wat te plonsen in het meer waarna Thomas de kajak neemt en Limmeke tegemoet vaart. We kruipen samen in 1 kajak, de tweede kajak binden we achter ons, en stuiken samen het water in. We roeien daarna terug naar het hotelletje. De lunch vanmiddag is dezelfde bestelling als gisterenavond, maar er schiet beduidend meer over dan gisteren. Uiteindelijk geraken we dan toch van ons geld vanaf en we betalen Jo voor het eten en de overnachting. We nemen de ‘longtail boot’ terug naar de steiger en stappen de pickup in voor de rit naar Phuket, het huisje van Jo. Onderweg stoppen we eens voor een ijskoffie, wat smaakt in de brandende zon! Tegen 16u komen we, nadat we Manuella en Walter hebben afgezet aan hun resort, aan de smaakvolle mansion van Dhr. Jo. Ben en Frank hebben meteen zin om richting het strand te gaan en we doen hetzelfde, een duik in de zee van Thailand zal deugd doen! Daar aangekomen kan Surin haar gangetje gaan en als een speer vliegt ze naar de rotsen om krabbetjes te gaan vangen. Wij duiken de zee in met de frisbee en vergeten stilaan de vermoeiende rit richting hier. Als we Surin terug gaan zoeken, blijkt hij niet te vinden. Hij is nog nooit weggelopen, dus we zoeken samen tussen de rotsen en op het strand. Uiteindelijk blijkt Surin ‘geroken’ te hebben dat Jo aangekomen was, want hij was hem al tegemoet gelopen op de parking van de scooters. Tegen de avond rijden we terug naar het huisje waar we een douche nemen en ons klaarmaken om samen te gaan eten. Het is in een Thais BBQ-restaurantje waar je al je ingrediënten gaat halen aan het buffet en dit allemaal zelf mag bakken en in een soepje kan koken. Na deze gezellige avond, begeven we ons terug naar het huisje en drinken nog een glas voordat we op de luchtmatrassen in slaap donderen.

Dag 136 – 02/02/2014

Het slapen was niet al te evident op een platgaande luchtmatras, maar een gratis overnachting slaan we nooit af! Veel stress is er vanochtend niet, we eten het gesneden fruit dat voor ons klaarstaat op, spelen een spelletje petanque waarna Jo ons afzet aan het strand. We gaan een dagje zon, zee, strand inlassen, maar niet met een lege maag. Een iets duurdere pizzeria, maar gigantische en waanzinnig lekkere pizza’s die meer dan smaken. Ondertussen nog even skypen met Thomas z’n thuis en neefje Vincentje, da venteke wordt ook al groot… Zo enthousiast vertellen over de dinosaurussen die hij gezien heeft! Aan het strand wordt het frisbee, beachvolley en zonnebaden tussen de monokini’s hier. Na een welverdiend fris pintje (da’s altijd welverdiend trouwens!) even op zoek gegaan naar informatie over een bus en/of boot die ons naar Similan Islands kan brengen. Dit is naar ’t schijnt dé plaats om te gaan duiken volgens Ben en Jo. Er is niemand die weet heeft van bus noch boot dus ’t zal wellicht in het wilde weg naar daar reizen worden. Jo en de bende zijn vandaag de verjaardag van Koi gaan vieren op een eilandje dus we staan op eigen benen vanavond. Het is ongeveer een kilometer of vijf terug naar het huisje en nadat we het strand gezien hebben en de zon klaar staat om onder te gaan, beginnen we aan de wandeling terug. Na tien minuutjes beginnen de magen te knorren en we stappen een restaurantje binnen. Fredje heeft zin in steak met pepersaus. De steak hebben ze daar, de pepersaus wordt vanavond geprepareerd door chef Cauwerke na goedkeuring van het keukenpersoneel daar (het potteke saus werd achteraf leeggezogen door Fredje met een rietje!). Na ons diner wandelen we verder en even verder regelt onze chef een lift rechtstreeks naar de straat van het huisje. Eerst wou de chauffeur er geld uitslaan, maar de overtuigingskrachten zijn gewonnen, sterk gefixt ;) Aangekomen bij Jo blijkt dat de sleutel die we gekregen hebben op geen enkel slot past... Nu zitten we hier schoon! We kijken even rond en zien het raampje van de badkamer openstaan van ongeveer 25cm breedte en 1m hoogte. Het probleem is dat dat raampje ongeveer een meter of drie hoog is. De oplossing luidt als volgt: Fredje op een tuinstoeltje met Thomas al staand op z’n schouders. Na een gezamenlijk en goed getimed sprongetje in deze houding kan Thomas zich vastklampen aan het raam en binnenklauteren, geslaagd! We nemen ons een glas ricard en dobbelen wat, skypen even en tegen middernacht komt de bende thuis. Blijkt dat het dik in orde was, maar de boot om hun van het eiland terug te brengen had een panne. Zij gaan rechtstreeks bedje in, wij dobbelen nog even en tegen 2u kruipen we zetel en bed op.

Dag 137 – 03/02/2014

We staan op tegen half negen, Fredje ruimt de matrassen op, Lim pakt de zakken in en Thomas gaat even petangue spelen met Ben, ieder zo z’n job J alles ingeladen voert Ben ons naar de dichtstbijzijnde bushalte om richting Khao Lak te gaan, van daar kunnen we naar Similan Islands. Even geknuffeld met Ben en dan richting de bus, vrijwel meteen de bus op en na 2 uurtjes rijden komen we aan in Khao Lak. Het eerste op de planning is een lekkere Pad Thai eten en daarna liften we richting de pier om de boot te nemen. Onze lift brengt ons naar een aangespoeld schipwrak van tijdens de tsunami, ongeveer 4 kilometer landinwaarts. Van daar nemen we de taxi naar de pier en daar krijgen we te horen dat het ons 30000 Baht zal kosten voor 4 dagen, ofwel véél te véél. We horen naar alternatieven en pikken de naam Koh Tao op (al eerder gehoord, naar ’t schijnt dé plaats om duikcursussen te gaan volgen, maar het was een beetje verder uit de richting). We twijfelen niet lang, draaien de rug en regelen een taxi naar de bushalte om richting Surat Thani te gaan. Van daar zullen we de nachtferry nemen naar het eiland Koh Tao. Taxi geregeld, na tien minuutjes de bus en tegen een uur of 7 komen we aan in Surat Thani. Daar wandelen we tot aan de ferry en regelen drie slaapplaatsjes voor vannacht. We hebben nog enkele uurtjes dus er is nog wat tijd om wat te eten en te drinken. We eten wat van de kraampjes met een pintje bij. Als dessert een banana pancake waarna we een Frans-Noors koppel leren kennen. Twee idiote figuren die zichzelf aan het bezuipen zijn voor de nachtferry en blijkbaar al stevig bezopen zijn. We schuiven erbij en nemen ons een (klein) flesje Samsong om ons toch ook maar wat voor te bereiden op een “comfortabele” nacht J. Na wat zeveren en zwansen is het tien uur gepasseerd en tijd om richting onze bedjes te gaan. Het is een rij matrasjes van ongeveer een halve meter per matras, dus niet voor dikke mensen. Onze drie matrasjes worden van het zotte duo gescheiden door een ambetante Australische die geen mango lust. De vent van het duo (wiens naam ik vergeten ben) biedt ons mango aan en reikt over de vrouw tussen ons, de vrouw kijkt al wat scheef naar ons. Thomas, vriendelijk zoals hij is, “You want some mango?”. Het antwoord is duidelijk dat ze geen zin heeft in mango “I don’t want your fucking mango!”. Da’s zeker het plezantste kind niet geweest vroeger. Alleszins, de boot vertrekt stipt op tijd en we leggen ons klaar voor een nachtje boot.

Dag 138 – 04/02/2014

Rond vijf uur vanmorgen arriveren we aan Koh Tao. Met slaperige oogjes pakken we ons boeltje in en kruipen we het eilandje op. Van daar moeten we een taxi nemen naar één van de strandjes op het eiland. Er is een groot en een kleiner strand op de kaart, uiteraard gaan we voor het kleinere. De taxichauffeur probeert ons te ontmoedigen door te zeggen dat de zee daar minder goed is, zeveraar. Na een kwartiertje staan we daar en nu is het tijd voor een koffietje en ontbijtje van SevenEleven. Het is inmiddels al een uur of zeven en de magen beginnen te knorren. Na ons ontbijtje wandelen we het eerste hotel binnen richting het strand en het idee is om vanop het strand eens even rond te kijken. Tien meter voordat we dat bereiken worden we aangesproken door een kerel die werkt in het hotel. Hij stelt ons meteen twee rake vragen: “Do you want to go diving?” en “Are you looking for a place to sleep?”. Verdoeme, ‘t staat precies op ons geschreven. Ons antwoord is uiteraard positief en hij begint het hele verhaal te doen over de verschillende cursussen die ze doen en dat we gratis accomodatie krijgen als hij hoort wat we zoal van zin zijn om te doen van cursussen. Fred en Thomas de Open Water Dive (tot 18m), Lim de Refreshment Course (herhalingscursus) en dan met z’n allen nog de Advanced Open Water Dive (tot 30m). De prijs van 3 tot 4 dagen cursus overtuigt ons meteen. 9600 Baht tegenover 30000 Baht op Similan Islands. De volgende vragen van ons zijn dan ook “Where is the room?” en Thomas & Fredje: “When can we start the course?”. Lim heeft een dagje rust vandaag omdat zij het eerste diploma al gehaald heeft. Thomas en Fredje beginnen om half negen met de theoretische lessen, of welgeteld over veertig minuten, gaaaan! Lim neemt ondertussen al een douchke in de kamer en hangt de wasdraad op, aangezien er wel wat water mee gemoeid zal zijn komende dagen. Daarna verkent ze het strand en zwemt wat in de zee. Genieten van het warme zonnetje. Tegen lunchtijd komen we samen in het restaurant waar we eten terwijl Thomas en Fré duidelijk in schoolmodus beland zijn: boeken, pennen, het studeren dat voor de boeg staat… Om 13u15 begint hun namiddagcursus in het zwembad. Het eerste deel van de cursus is de gewenning aan al het materiaal en tegen half drie konden we eindelijk het zwembad in en onze skills oefenen. Limmeke ondertussen zoveel mogelijk op foto vast proberen leggen en wij soms ietwat knullig alles onder knie proberen krijgen. Ondertussen zit sjoeke ook al in de boeken ter voorbereiding van haar herhalingscursus van morgen. Iets voor zessen hebben we onze eerste dag cursus achter de rug en is het tijd voor avondeten. Het zalige initiatief van BBQ aan het strand smaakt enorm. Steaks, kippensatés, vissen en een verse saladbar! Na ons eten en een frisse pint is het tijd voor Fredje om even te skypen met een geliefde iets verder weg terwijl Thomas en Lim Gin Tonic achterover gaan gieten aan het strand. Na enkele uurtjes gaan we samen de dag afsluiten met nog een ‘krokske’ van de SevenEleven.

Dag 139 – 05/02/2014

Terwijl Thomas en Fredje deze ochtend weer theorie krijgen voor hun eerste duik in de grote zee gaat Lim wat shoppen in de SevenEleven gevolgd door een halfuurtje joggen, wat ruim voldoende is met deze temperatuur! Een lekker en laat ontbijtje, spaghetti pesto, voor Lim en kort daarna komen de boys uit de klas en eten ook snel iets voordat ze vertrekken naar de pier. Om kwart na twaalf laden we alle drie onze zakken in samen met de rest van de duikers om daarna allemaal de truck in te stappen en de boot te nemen naar onze eerste duik. Thomas en Fredje doen dit voor hun Open Water Dive en Lim doet haar Refreshment Course, een beetje om er terug in te komen en vooral wat ervaring op te doen in water waar je meer ziet onderwater dan enkel je hand zoals de putten bij ons in België. We starten allemaal (met de hele boot, ongeveer een 20-tal duikers) onderwater in Twins, Lim met begeleider Jamie en nog een gast die de herhalingscursus doet; Thomas en Fredje met hun leraar James en de rest van de bende. De tweede duik doet Lim op Red Rock (een fun dive) en Thomas sluit met Fredje en hun groep af in Japanese Garden. Om half zes komen we terug van onze eerste ervaringen die kort samengevat als fantastisch kunnen worden beschreven! We praten wat na over vandaag in gezelschap van een welverdiend pintje en gaan daarna aanschuiven bij de BBQ. Na het eten spelen we nog even frisbee op het strand waar Fredje met de dikke teen tegen een rots gaat (één van de vele keren waar hij zichzelf pijn doet, volgens ons een soort fetish van Fredje…). Deze keer kan Fredje het afgekeken hebben van Limmeke, want ook zij is vandaag steenhard tegen de trap gegaan met de dikke teen. Allebei al mankend richting ons kamertje.

Dag 140 – 06/02/2014

De wekker gaat vanmorgen af rond half zeven. Even verfrissen, wat ontbijten en alle drie weer de zak maken om tegen kwart na zeven de truck op te stappen. Lim gaat vandaag twee Fun Dives doen en de boys gaan twee duiken doen waarna ze deze namiddag hun examen zullen afleggen en hopelijk zullen slagen als twee Open Water Divers die tot 18m mogen gaan duiken! Het is voor hen ook wel een speciale dag vandaag, want er gaat een cameravrouw mee die de duiken en het prepareren zal filmen en een dvd zal maken, lachen dus! Het onderwaterleven is een echt paradijs op zich! Na weer geweldige duiken komen we terug in Buddha View waar Thomas en Fredje meteen hun examen afleggen en mooi slagen met de volle 100%! Met dit in de pocket kunnen we morgen sterk starten aan onze gezamenlijke (ons drietjes) Advanced Open Water Course! We gaan even laat lunchen gevolgd door een paar spelletjes pool. Tegen de avond worden we verwacht in de Buddha Bar voor onze DVD die vers gemaakt is door Pauline, de cameravrouw. Na het bekijken van de 20min durende film is het niet echt een vraag meer voor ons, we moéten dit gewoon hebben dus we schaffen ze beiden aan! We eten en drinken wat met de hele duikgroep waarna we allemaal samen iets gaan drinken in de Babalou Bar (en worden de hele tijd gevolgd door een stevig gezette hond die al snel de naam “Buddy” krijgt), een chille reggeabar! Daar drinken we nog iets en tegen een uur of tien gaan we richting de Bar Next Door (naast Buddha View) om nog maar iets te drinken. Ons Limmeke geeft het op en gaat een dutje doen, ze kent de groep ook niet helemaal en is wat moe’tjes. Thomas en Fredje gaan met de hoop eerst een paar ballonnetjes lachgas inzuigen (dat verkoopt hier als zoete broodjes en dat moet ne mens dan ook eens geprobeerd hebben hé) waarna we allemaal vertrekken naar de Castle Party, een feestje dat hier om de twee weken plaatsvindt. Niet te veel commentaar hierop, laat ons stellen dat het een geslaagde avond was, Buddy is de hele tijd (zelfs in het feestje) getuige geweest!

Dag 141 – 07/02/2014

Vandaag is een rustdag die we tussen onze cursussen ingelast hebben, ’t zou anders teveel van het goede worden! Tegen half elf gaat de prut uit onze ogen en doen we een wandeling naar de burgerbar waar Thomas en Fredje een stevige burger achter de kiezen steken. Lim verkiest een lekker broodje tonijn met muesli en yoghurt. We wandelen wat rond in de shopkes, plukken een kokosnoot en staan een dikke tien minuten te kijken naar een withandgibbon (vriendelijk kijkend aapje) die aan een touw vastgeketend in het rond springt. Zo’n dier hoort thuis in de jungle en vooral niet hier aan de straatkant! Daarna wandelen we terug naar het strand waar Limmeke haar kapsterkwaliteiten weer bovenhaalt en Fredje een nieuwe haircut bezorgd terwijl Thomas frisbee speelt met een duikster die morgen met ons meegaat. Buddy is ook weer van de partij en hapt de hele tijd mee achter de frisbee. We dineren in Carabao (een restaurantje naast Buddha View) en maken ons daarna klaar voor de nachtduik. Tegen half zes gaan we de truck in richting de pier en wanneer de zon onder is start onze eerste duik van de Advanced cursus: nachtduik met de zaklampen! We worden goed begeleid door de instructeurs en het toppunt van deze unieke ervaring is ongetwijfeld de zeeschildpad die van bodem tot aan de oppervlakte zwom (cfr. Limè) “ om te gaan drinken”! Rond een uur of acht zijn we terug in Buddha View, Fredje gaat skypen gevolgd door z’n bedje. Wij gaan nog even aan de Beach Bar zitten tussen de goede muziek en Gin Tonic. De barman is de schuldige waarom we zo laat bleven, waanzinnig aanstekelijke ambiancemaker! Leuke herinnering is dat iedereen aan de bar drumsticks kreeg om mee de intro van “In The Air Tonight” (voor de leken: Phill Collins) te drummen op de toog.

Dag 142 – 08/02/2014

Een tegenvaller van het verhaal hier is dat we maar vier overnachtingen kregen dus we moeten vanmorgen uitchecken. Een mededuiker, in de kamer naast ons, heeft voorgesteld om onze bagage ondertussen even bij hem te zetten terwijl we zoeken naar een verblijfplaats. Dat zoeken zal voor een later moment zijn want om kwart na zeven zitten we alweer op de boot richting de pier om onze volgende Advanced duiken te gaan doen. Vandaag duiken we naar een wrak op 26m diepte en daarna krijgen we onderwater les over het perfecte neutraal duiken (wil zeggen: je lichaam horizontaal houden tijdens het duiken en alleen omhoog en omlaag gaan d.m.v. je ademhaling). Tegen de middag gaan we lunchen met twee grietjes en Ben (Britse kerel die samen met ons de Open Water Dive heeft meegedaan en waar onze bagage op dit moment staat) in de Saladbar. Daarna gaan we nog eens langs de shopkes. Fredje en Thomas gaan zich eens laten masseren, terwijl Lim in de bar blijft, en daarna gaan we samen Liverpool-Arsenal kijken in de plaats waar we ineens ook eten. Ferme match is het wel als het na 20min al 4-0 staat! Even tussen haakjes, vanavond hebben we geen slaapplaats geregeld dus ’t is nog zoeken… Thomas en Fredje drinken een Gintonic terwijl Lim eens gaat horen in een guesthouse dat tevergeefs volzet zit. Rond middernacht wandelen we het strand af naar een slaapplaats en vinden uiteindelijk de hangmatten op het strand aan de Babaloubar van eergisteren. Daar brengen we ons nachtje dan maar door.

Dag 143 – 09/02/2014

Ze hebben muziek gespeeld tot half vier deze nacht, niet echt bevorderlijk voor de nachtrust. Tegen een uur of vier zijn Thomas en Lim ergens op wat kussens gaan liggen en Fredje is dan maar een volleybalmatch live gaan volgen aan Buddha View. Om een uur of zes zitten we ons drietjes terug aan Buddha View waar we een ontbijtje eten en ons klaarmaken om onze laatste en diepste duik te gaan doen voor we ons diploma behalen voor de Advanced cursus (gisteren hebben we ook al flink gestudeerd, 75 vragen uit de cursus opgelost = een vereiste vooraleer je kan slagen!). We starten onze diepe duik tot op 30m in Chumpon (spijtig genoeg geen Whale Shark gezien, die komen hier geregeld eens visjes eten) gevolgd door onze navigatieduik in Twins met kompas. We spelen er letterlijk “Finding Nemo”, want Nemo en zijn papa wonen in een klein plantje te midden van een cirkel stenen. Navigeren onder water is ook geslaagd! Rond de middag zitten we terug in Buddha View waar Thomas en Fredje vrijwel meteen in slaap vallen aan het strand. Lim luncht met de twee grietjes, Friede en Nicole waarna ze even skypet met de broer en Eline. We dineren samen met Ben in Carabao en tegen acht uur vanavond hebben we onze taxi naar de pier waar we onze nachtferry zullen nemen terug naar het vasteland. Het is een heel andere boot als de eerste, veel comfortabeler, airco, meer ruimte, maar veel hebben we vanavond niet nodig om in slaap te vallen!

Dag 144 – 10/02/2014

Na een veel comfortabelere nachtferry richting Surat Thani komen we daar aan rond half zeven. Met al de bagage stranden we aan de pier en zoeken we naar vervoer richting het lokale busstation, iets wat de taxichauffeurs niet graag horen. We betalen een minivan aan de verantwoordelijke vrouw richting het lokale busstation en worden afgezet aan een agentschap waar diezelfde vrouw ineens ook achter de receptie zit en tickets verkoopt richting het Zuiden. We hebben blijkbaar op dit uur van de dag geen andere keuze en kopen onze tickets. We worden afgezet aan een minivan-station en moeten daar nog een uurtje wachten op de bus naar Hat Yai, het knooppunt voor de grens naar Maleisië. Uiteindelijk wordt het toch een rit per minivan richting Hat Yai en zoals gewoonlijk worden we in die dingen serieus door elkaar geschud. Tegen 11u komen we daar aan en we regelen de taxi naar het station van de grote bussen en géén minivans. Uiteraard worden we weer gedropt aan een agentschap en … foert! Geeft ons drie tickets in uwe kutminivan!! De volgende halte zal Butterworth worden, of het eerste knooppunt in Maleisië. We drinken onze laatste Thaise biertjes met de laatste Bahts en vertrekken richting de grens rond 13u. Na een iets rustigere rit dan de vorige passeren we de grens zonder enige moeite en rijden we verder tot in Butterworth, het (eindelijk) busstation met grote bussen. Onze eerste halte in Maleisië zal Taman Negara worden, een iets meer afgelegen jungle van 135 miljoen jaar oud. Een toffe, maar niet al te evident bereikbare plaats. In Butterworth wisselen we onze centjes naar Maleisisch geld en boeken de bus voor vanavond 22.30u richting Temerloh. Ondertussen eten we wat lokale Maleisische gerechtjes, kaarten en chillen wat tot het tijd is om het busje op te stappen (ondertussen al 27u onderweg…).