Dag 118 - 128: Chiang Rai - Pai - Mae Hong Son - Sukothai - Kanchanaburi

Dag 118 – 15/01/2014

Ontbijt in Chinees restaurant (op aanraden van Guiliano): american breakfast bestaande uit 2 spiegeleitjes, toast, jam, beetje groentjes, een koffie en jus. Op de terugweg naar het guest house volgen we de pijl naar een book shop. We vinden er het 3^e boek van The Hunger Games! We moeten wel eerst nog om geld dus we komen het boek later halen. Aangezien we vandaag nog een grote rit moeten maken, doen we dit eerst. We maken ons klaar voor een trip met de brommer die we huren vlakbij. We moeten naar de grens met Myanmar in Mae Sai om te zien of we ons visum kunnen veranderen naar 30 dagen in Thailand, door even naar Myanmar te gaan en terug te komen.
1,5uur op de brommer gezeten, mooi uitzicht, interessante plaatsen die we moeten overslaan momenteel (perfumed mushrooms, allerlei plantages…). Aan de grens blijkt dat we evengoed maar 15 dagen zouden krijgen als we vanuit Myanmar komen; enkel met het vliegtuig krijg je 30 dagen visum. We kuieren even rond op het straatmarktje en eten daar een superpikante noodlesoep! We proberen ook nog eens aan Friendship Bridge 2, tien minuutjes verderop, om een langer visum te krijgen, maar daar hetzelfde antwoord. We zullen dus vanuit Bangkok een dagje (6uur enkel) om en weer moeten naar Cambodja (visum betalen van 30dollar p.p.) zodat we langer in Thailand kunnen blijven. We rijden met de brommer nog naar de Opium Hall, het museum waar je de (oorlogs-)historie van opiumplantages kan ontdekken. De Golden Triangle ligt slecht 1 km verder dus we willen er nog snel een kijkje nemen voor het te donker wordt op de terugweg. Het is een toeristisch punt, maar het heeft ook geschiedenis in de opiumhandel.

In rechte lijn terug naar Chiang Rai, want het wordt al koud en donker. We stoppen toch nog aan de Makro daar en kopen een 2L fles rode Merlot wijn, wat kaas, brie en een brood. Terug in het guest house beginnen we alvast met de aperitief (rode wijn). We kleden ons wat warmer en gaan opnieuw naar de avondmarkt voor de diner. Onderweg nog even stoppen aan de book shop om ons boek op te halen. De Duitse eigenaar doet er vreemde verhalen over Joodse Amerikanen en enkele Israëliers die zijn bookshop willen vernietigen of eisen om boeken uit de rekken te halen. Dit komt omdat hij nogal wat boeken heeft over Hitler enzovoort, maar hij beziet zichzelf slechts als tussenpersoon. De verhalen zijn aan de ene kant wel te begrijpen dat bepaalde bevolkingsgroepen niet akkoord gaan met die boeken, maar de man heeft ook gelijk dat hij slechts een tussenpersoon is voor mensen die boeken willen ruilen, kopen of verkopen.

Op de markt kopen we sushi en een vis van de kraampjes terwijl we onze 2L fles wijn mee op tafel zetten. Dat smaakt! Lichtjes beschonken stappen we terug en neuzen nog wat rond tussen souvenirtjes. We kruipen op onze brommer en rijden terug naar het guest house. We zouden nog wat lezen, maar het duurt allemaal niet lang meer of we vallen als een blok in slaap.

Dag 119 – 16/01/2014

Regelmatig gewekt door muggen op de kamer; we hebben ons dan maar ingespoten vannacht. We zijn weer vroeg wakker (8u) en Thomas gaat alvast wat drinken en 2 koffietjes halen. We smeren ons ontbijtje op de kamer met lekkere kaas, brie en choco. Om half tien vertrekken we richting de ‘Witte Tempel’ die we gisteren niet meer konden bezoeken. Prachtige decoratie en verfijnde beeldhouwwerken in spierwitte kleur met kleine glasscherven erop gedecoreerd. Binnen in de kleine tempel is er een gigantisch schilderwerk op de muren van de hedendaagse tijd gemengd met Boeddhisme en apocalyptische scenes. We maken een praatje met de schilder die er op dat moment ook bezig is. Wat een artiest! Hij laat ons details zien die je niet zomaar ziet op het eerste zicht (bvb George Bush en Osama Bin Laden in de ogen van het grote monster op de muur, Michael Scofield van prison break, levensecht in een hoekje…). De combinatie van de traditionele Thaise kunst en Modern Art is geweldig, een waardig nalatenschap voor onze generatie! Thomas is ook al een tijdje aan ’t rondzoeken achter iets dat zou kunnen doorgaan voor een tattoo. De schilder toont interesse en belooft Thomas een tekening te maken en door te sturen. Allemaal gratis en voor niets, omdat hij zag dat er oprechte waardering is voor zijn werk! Daarna rijden we terug via een buitenwegje naar Chiang Rai en passeren langs de bushalte om te horen voor een bus richting Chiang Mai. De volgende bus vertrekt over drie kwartier. In haast vertrekken we van daar naar ons hotel, pakken ons boeltje in, verhuizen dat boeltje met ons brommertje (dat moet een zicht geweest zijn) naar de bushalte. Op tijd voor de bus en na drie uurtjes bollen komen we aan in Chiang Mai. Van daar regelen we de volgende bus naar Pai. Na nog drie uurtjes rijden, deze keer door de bergen, en regelmatig een mottig gevoel komen we ’s avonds aan in het hippieplaatsje “Pai”. We vragen wat rond naar een chille plaats en een Israëli wijst ons de weg naar guesthouse “Giant”. Een eigendom met allemaal aparte hutjes gemaakt van bamboo, een grote tuin en net langs het riviertje, zalig! We gooien de zakken in ons hutje en begeven ons naar de nachtmarkt. We eten wat lokaal eten, kopen nog een pintje en zetten ons daarna bij het kampvuur in compagnie van een Spanjaard, Engelsman, Italiaanse en een Engelse (respectievelijk Eduardo, Sean, Elsa en Charlotte). Genieten van de stilte en de babbels. Daarna een verdiende nachtrust!

Dag 120 – 17/01/2014

Niet te veel stress hier in Pai. We zijn stillekesaan opgestaan en daarna op stap en op zoek naar ontbijt. Het plan was eitjes zoeken en maken, maar we passeren “Witches Well”, een gezellig restaurantje met geweldig eten. De keuze is gemaakt, niet te moe maken op deze zonnige ochtend en iets bestellen. Na een volwaardig en top ontbijt gaan we wat rondhoren voor ons visum van Thailand (verlenging). We komen te weten dat alleen de toeristen van de G7 (de zogenaamde, en ondertussen al G8, zeven economische grootmachten over de wereld) 30 dagen mogen blijven wanneer ze over land Thailand binnenkomen. Ons klein apenlandje hoort niet bij de grote jongens, dus kortweg: wij moeten de grens naar Myanmar over en terug. Dit hebben we uitgevist dus de administratieve miserie is voor later. Op naar het marktje en wat fruit gekocht voor een fruitshake, we hebben namelijk de keuken ter beschikking. Onderweg terug naar onze guesthouse steken we nog ne lekkere crème gelas. De teenslets van Thomas laat het al een tijdje afweten en vanwege emotionele waarde (Thomas heeft deze sluw meegesnietst van bij Gilles en Sylvia, ondertussen zijn Thomas en de sletsen beste vrienden geworden) kan die onmogelijk in de vuilbak belanden. Deze korte voorhistorie is belangrijk omdat we op dit moment langs een schoenmaker wandelen die wél nog toekomst ziet (enkelen daarvoor hadden de hoop al opgegeven) en repareert het zorgvuldig met een stukje leer en lijm, top! De rest van de dag wordt frisbee, chillen, genieten van de rust, beetje bloggen en ’s avonds gaan eten met de compagnie van gisteren. Hot noodle soup, daarna nog wat eten in de straten (goede babbel met Sean), nog twee flessen rum gekocht en dan terug naar Giant. Aan ’t kampvuur de rum geledigd en blijven babbelen tot een kot in de nacht. Lim gaat rond 1uur het bed opzoeken, want de hardnekkige hoest sinds Laos wordt toch wat vermoeiend. Thomas is in zijn nopjes en komt heel wat uren later en na een nachtsnack ook onder de lakens.

Dag 121 – 18/01/2014

Deze morgen ook niet te veel plannen, behalve een bezoekje aan de lokale markt. We gaan fruit en eitjes halen en maken ons ontbijtje zelf. Daarna nog een volwaardige fruitshake en de vitaminen zijn weer binnen voor vandaag. We wandelen wat rond en besluiten uiteindelijk het publiek zwembad te gaan opzoeken. We leggen ons luilekker aan de rand van het zwembad, spelen wat pingpong, drinken wat, … ’s Avonds ons tweetjes de straten in om te proeven van verschillende eettentjes. Onder andere de vegiburger van advocado en champignons is overheerlijk. We laten ons daarna eens goed masseren door onze Thaise vriendinnen. Limmeke een zalige voetmassage en Thomas half gebroken na een traditionele Thaise massage. We komen ondertussen Steven, laatst gezien in Pokhara, tegen en babbelen wat over het reizen met hem. Hij gaat hier twee maanden blijven voor kickboxtraining en wil daarna ook een gevecht meedoen. Blijkbaar betaalt dat goed, maar je kan er ook stevige lappen krijgen… We blijven ons tweetjes zitten aan het kampvuur, genieten! Edo komt nog even langs om te vragen of we mee uitgaan en we twijfelen wat. Uiteindelijk wandelen we even mee, maar besluiten (na het idee van Charlotte om buckets te gaan zuipen in een kroeg) dat we vanavond thuishoren in ons nestje. Het plan is toch om morgenvroeg op te staan en richting Mae Hong Song te rijden (107km) en daar wat te gaan culturen. Zo gezegd, zo gedaan.

Dag 122 – 19/01/2014

“Vroeg op” en een scootertje gezocht. Klaar voor vertrek om iets na tienen en we rijden langs mooie landschappen, view points, dorpen, … richting Mae Hong Song en komen daar aan kort na de middag. We eten een lunch’ke, regelen een toeristische kaart en plannen wat voor vandaag en morgen. Vandaag doen we nog de grote, Birmese tempel “Wat Phratat Doi Khong Mu”. We parkeren de brommer en doen de klim naar boven, serieus bezweet de tempel gecheckt en daarna het paadje terug. Verder gereden met ons scootertje komen we aan de hot spring, deze keer écht de plaats waar de gassen uit de aarde komen gezien, de moeite! We zoeken vervolgens naar de waterval waarbij we even verkeerd rijden, terecht komen tussen de rijstvelden en over een kramiekelig brugske moeten (blij dat we daar levend over geraakt zijn!). Uiteindelijk vinden we dan toch de waterval, blijkbaar in laagseizoen want het watervalletje stroomt zo hard als een badkamerkraantje. Tegen de avond rijden we richting het centrum, vinden een gezellig hutje om te overnachten en gaan de straten op om iets te eten. Eerst aperitief en twee Belgen (Rita, 60jaar, en Lesley, 65jaar) komen bij ons zitten. Ze reizen elk jaar twee maanden af naar Zuid-Oost Azië om te overwinteren. Gezellig koppel dat houdt van avontuur en op zichzelf reizen! Ze trakteren ons wat biertjes want begrijpen dat de jeugd niet zoveel geld heeft dan gepensioneerden J Fantastische mensen! We mogen hen zelfs niks trakteren. Tegen een uur of negen scheiden de wegen en gaan we op zoek naar een diner. ’t Wordt pizza, scampi’s met rijst en lookbroodjes. Daarna gezellig het bedje in (en sorry voor de mensen die we gingen skypen vandaag, het zat er gewoon niet meer in J).

Dag 123 – 20/01/2014

We starten de dag met een lekkere, versgemalen koffie. Maken de bo’kes en stappen op de brommer. Nog even halt houden aan de supermarkt voor wat snoepjes, pennen en boekjes voor de kleine mannen want we gaan vanmorgen de “Karen Longnecks” bezoeken in Ban Nai Soi. Één van de bergstammen die nog traditioneel hun nekken versieren met gouden ringen. Dat beginnen ze te doen bij meisjes vanaf 5 jaar en wanneer de grijze haren beginnen te komen hebben ze al een serieuze reeks ringen rond hun nek. Het is een klein uurtje rijden met de brommer tussen de bergen en over landweggetjes. We waren ondertussen ook gewaarschuwd voor de checkposten van het leger waar je 200 bath per persoon moet betalen om tot bij de dorpen te geraken. Dit is één van de redenen waarom we een kleinere stam gaan bezoeken. Zo gezegd, zo gedaan en de legerposten waren allemaal onbemand dus er is weer budget vrijgekomen. Uiteindelijk aangekomen zijn we de enige toeristen die hier rondwandelen en nemen uitgebreid de tijd om het dorp te bekijken en de verschillende generaties te bewonderen. De centjes die we niet moesten uitgeven aan de entree gaan meer dan volledig naar souvenirs en ook de kinderen zijn blij met hun cadeautjes. De laatste delen we uit in het lokale schooltje, net genoeg voor het hele klasje; het verwondert ons hoe waanzinnig vriendelijk en beleefd ze zijn opgevoed. Knappe ervaring! Daarna terug de hobbelpadjes genomen, een lunch tussendoor, en gereden tot aan de top van de berg. Dit is bijna tegen de grens met Myanmar, volledig in het Noordwesten van Thailand. Deze plaats is bekend om het pittoreske dorpje waar ze eigenhandig en ambachtelijk koffie maken in het kader van een prachtig meer hier vanboven op de berg. We genieten van het totaalbeeld en krijgen een korte rondleiding van de eigenaar/patron van de koffieplantage. Hij roostert nog elke dag zelf z’n bonen en het gruis op het einde van het proces is één van de lekkerste koffiegeuren die we al geroken hebben. We springen onze mobilette terug op en rijden de berg terug af richting de Fish Cave, een grot met vissen, wie had dat gedacht?! Het is niet zo spectaculair, maar kom, we hebben het toch weeral gezien. Het is inmiddels al tegen vijf uur en we moeten nog een uurtje of twee rijden tot in Pai dus we knallen even door. Het laatste halfuurtje is in het pikdonker met ons scootertje de bergen af, maar voorzichtig zoals we zijn komen we veilig en wel aan in het hippiestadje. We checken terug in voor een kamertje en krijgen er één naast die van onze kameraden. Ze hebben er blijkbaar zin in vanavond en het idee om een drankspel te spelen vanavond wordt dan ook unaniem goedgekeurd. We gaan eerst ons tweetjes nog een noodlesoep eten. Zo eentje waar je alle ingrediënten kan bestellen, bakken en dan het soepje kan prepareren, leutig en lekker! Daarna de voorraad drank voor vanavond aangekocht en we spelen “Ring of Fire”, meer bekend bij ons als “Circle of Death”. Korte uitleg voor de leken: alle kaarten hebben een betekenis en liggen met de goede kant naar beneden. Om de beurt trek je een kaart en daar hangt een opdracht aan vast die altijd verbonden is aan drinken. Veel meer woorden gaan we hier niet meer aan vuil maken, maar laat ons zeggen dat het bakske vol zat deze avond :)

Dag 124 – 21/01/2014

Het idee voor deze voormiddag was nog wat rondtoeren in het stadje, maar het bedje ligt (zeker na gisterenavond) veel te goed dus het wordt luieren. Net op tijd de brommer binnengedaan en daarna een lekker ontbijt in Witches Well. Het nieuwe plan van vandaag is om te gaan liggen aan het zwembad, plonske doen, boekje lezen, iets eten… Het is een beetje bewolkt af en toe, maar met onze ruime 25 graden hier mag dat af en toe wel al eens. Tegen de avond trekken we terug naar Giant en gaan allemaal samen eten in de straten. De avond wordt compleet met een kampvuurtje, enkele biertjes en een Oosterse Lantaarn. We krijgen van Sean, Edo, Charlotte en Elsa elk een lantaarn om aan te steken als een gelukwens voor de komende reizen. Prachtig en onvergetelijk moment weeral hoe onze lantaarns spelenderwijs hun weg banen naar de sterren. Een groepsknuffel volgt en wat later ook het afscheid van alweer een toffe bende die we misschien nog wel eens terugzien…

Dag 125 – 22/01/2014

Het is tijd om door te reizen vandaag. Gisteren nog skype met Fredje gedaan en eindelijk weten we het exacte tijdstip van wanneer hij toekomt in Bangkok. 27 januari om kwart voor acht. We moeten er een beetje naar werken om daar op tijd toe te komen dus vandaag gaan we alvast een stuk zuidelijker. We nemen de drie uur durende bus naar Chiang Mai en van daar nog eens een zes uurtjes naar Sukhotai. De bus stopt pas na een dikke vier uur bollen voor de eerste plaspauze. Vragen of ze al eens onderweg willen stoppen heeft niet veel nut want de assistente van de chauffeur, een gestampte boerin, blaft ons terug naar onze zetels. Blijkbaar nemen ze nog wat extra vracht mee op de bus die ze onderweg afzetten, daarmee dat hun schema zo strak is om toch op tijd aan te komen in Sukhotai. Daar is het vijf minuutjes pauze, blaas legen, cola kopen en terug de bus op. Uiteindelijk komen we aan in het oude gedeelte van de stad, iets buiten het centrum. Een taxichauffeur komt ons meteen tegemoet, we staan naast een koppel Duitsers (echt dutskes!). Ze geven meteen toe aan de eerste prijs van de chauffeur en die vraagt of wij ook meewillen. We zeggen wel dat we zullen wandelen en daarop antwoord de chauffeur “ok, you walk, better price for the others then!”. Geen probleem, na een kwartiertje wandelen komen we in een drukkere straat en vragen de weg naar een chill guesthouse aan twee losse Spanjaarden (altijd belangrijk aan wie je vraagt waar de goede plaatsjes zijn!). Ze wijzen ons de weg naar Old City Guesthouse en we checken daar dan ook in. Bagage weggesmeten en iets gaan eten. Daarna nog (heel) even rondgewandeld en dan bedje in.

Dag 126 – 23/01/2014

Ons wekkertje toch op tijd gezet want we willen vandaag het historisch park van Sukhotai (UNESCO werelderfgoed) gaan bekijken en wat rondfietsen. Eerst een lekker ontbijtje en we telefoneren de eerste keer met Jo. Een klant/kameraad van Thomas z’n papa die in Phuket woont en in omstreken werkt. We konden daar terecht voor eventueel logement, maar de hoofdzaak is om bekende gezichten daar een bezoekje te gaan brengen. Na ons broodje gaan we onze busticket al even bestellen want door ons strakke schema kunnen we hier maar één dag blijven. Vanavond, om twintig voor tien, vertrekt onze bus naar Bangkok, maar we plannen om af te stappen in Pitshanulok om daar nog wat te gaan bekijken. Dat achter de rug zijnde trekken we richting het park en huren onze fietsjes om rond de tempels te fietsen. Prachtige tempels met een afwisseling van Boeddhisme en Hindoeïsme zijn de moeite waard om te bekijken en foto’s van te trekken. Weeral zo’n dag waarop meer dan honderd foto’s worden genomen :) Na alle tempels te bekijken, in het bovendien prachtige park met veel vijvers en bloemen, drinken we iets en fietsen dan verder door de straten en het platteland. We passeren een resort en doen alsof we potentieel morgennacht hier willen komen logeren en gaan eens een kijkje nemen in de kamers (luxe tot en met, regendouche, gevulde ijskast ter beschikking, zicht op het water en een zwembad). Allemaal fantastisch tot we de prijs horen. We doen alsof we dat gerust kunnen betalen en zeggen dat we eerst nog wat willen rondkijken, maar eigenlijk zijn we wel tevreden met ons stulpje dat vijftien keer minder kost dan dit kamertje in het resort. De gedachte om even te profiteren van het zwembad flitst wel door ons hoofd, maar de uitleg daarvoor zou wel wat ingewikkeld worden. We lunchen in een klein wegrestaurantje en het wordt Pad Thai, bij een ouder vrouwtje dat waanzinnig vriendelijk is. We weten niet of het door ons, buitenlanders, is of omdat ze klanten over de vloer krijgt, maar ’t doet altijd deugd om hartelijk ontvangen te worden. We fietsen op het gemakje terug naar Old City Guesthouse en skypen daar wat met het thuisfront en eindelijk ook met Jantje, die we al even wilden horen omdat em een accidentje met de moto heeft gehad. Al een geluk alles in orde daar! Na wat uurtjes rusten, skypen en lezen is het tijd om iets te gaan eten en daarna te gaan wachten op onze bus. Een luxe dubbeldekker komt ons tegemoet en we kruipen op onze plaatsjes voor een ritje van een uur of zes. We besluiten uiteindelijk toch ook door te reizen naar Bangkok ineens, want in Pitshanoluk gaat het ook om tempels en die hebben we voorlopig genoeg gezien na vandaag.
Na een half uurtje rijden komen we aan een halte waar bekende gezichten staan. Een Luikse moeder met haar gehandicapte dochter. Haar dochter mee in de rolstoel met neksteun. Hoedje af voor wat die twee doen. We hebben ze in Pai ontmoet en ze reizen volledig Thailand door met een laag budget. De vrouw had nog tegen Thomas vertelt dat het af en toe niet zo makkelijk is vanwege het vervoer, maar mensen helpen haar wel om haar dochter veilig en wel in de bussen te krijgen. Dit is het moment wanneer Thomas de bus uitgaat en meehelpt de dochter op haar plaats te krijgen. Geen makkelijke kwestie want het meisje kan werkelijk geen spieren gebruiken van borst tot teen. Ze zijn superblij om ons ook terug te zien; het is altijd aangenamer om hulp te krijgen van iemand die je min of meer een beetje kent. Veilig en wel op de bus wensen we elkaar een rustige nacht en dommelen in.

Dag 127 – 24/01/2014

De bus reed stipt en om een uur of 4 komen we aan in de hoofdstad van Thailand. We nemen afscheid van het Franse duo en wandelen richting het busstation om vervoer te regelen naar Kanchanaburi of de befaamde River Kwai en haar brug. We worden niet al te vriendelijk onthaald op het station. Thomas wacht in de rij en het is aan hem. De vraag om de tickets wordt strak beantwoord met “Ok, 7 o’clock, 2 persons, you pay now!”. Thomas haalt een biljet van 1000 Baht boven, maar de madam heeft nog geen wisselgeld. Bijgevolg zwaait ze met een bol-het-af gebaar naar Thomas en ze bedient de volgende klant. Tot zover het land van de glimlach. Even geld gewisseld en dan de tickets geboekt. Nu nog een uurtje of twee wachten en ondertussen een uiltje vangen vooraleer onze bus arriveert. Tegen 7u stappen we op en in plaats van half negen komen we aan tegen dik tien uur. Van daar regelen we een taxi naar de rivier en na drie guesthouses komen we eindelijk in eentje dat ons aanspreekt. Een kamertje op een bamboevlot op de River Kwai. De goedkoopste kamer is 350 Baht, die van 200 en 250 zijn allemaal volgeboekt. Even later horen we van twee Australiërs dat de meeste guesthouses gewoonweg geen kamers hebben voor die prijs, maar de prijzen gewoon gebruiken om toeristen te lokken, paljassen! In ieder geval, guesthouse Sugar Cane heeft het voordeel van de twijfel gekregen onder andere ook door het fantastische uitzicht op de rivier en het geweldige eten tegen democratische prijzen. We lunchen, drinken een pintje en skypen wat met het thuisfront. We doen niet meer dan chillen in het zonnetje vandaag en na een verfrissende douche gaan we de straat op om iets te gaan eten. We passeren een pizzeria en kunnen het niet aan onze neus laten voorbijgaan. Niet het goedkoopste, maar waar voor ons geld! Uiteindelijk belanden we nog in een bar met een pool waar we de rest van de avond doorbrengen in gezelschap van bier en sambuca. Op een halve meter van de pooltafel staan een pilaar en af en toe verbrodt die toch wel het spel. Thomas is de paal beu en probeert hem omver te duwen, uiteraard faalt Jerommeke. Op het moment dat Thomas de paal knuffelt komt de eigenaar van de bar naar ons met een stift. Hij zegt dat iedereen die de paal knuffelt het voorrecht krijgt om hun naam erop te schrijven en bij deze hebben we onze eerste handtekening van de reis gezet in Kanchanaburi :) niet zo heel veel later liggen we in ons bedje en genieten van een welverdiende nachtrust.

Dag 128 – 25/01/2014

Vanmorgen natuurlijk nog een zalige douche gevolgd door een stevig ontbijt: spiegeleieren met toastjes. Op de planning vandaag staat de fameuze River Kwai Bridge en het WOII museum. Iets na negen wandelen we naar het museum en onderweg stoten we op de grootste katachtige die we van zo dicht bij al gezien hebben, een luipaard van 8 maanden ligt geketend op een tafel (duidelijk aan het relaxen en overvoed) waar mensen 200Baht kunnen betalen om het dier een fleske pap te geven. Het levert enkele knappe foto’s op! Daarna de hele geschiedenis van WOII en de betrekking van Thailand en Kanchanaburi erin verwerkt. We gaan ook over de hele geschiedenis van het Koninkrijk “Thailand” en kunnen concluderen dat het al jarenlang een trotse en eervolle natie is. Wat ons enorm opvalt is, vooral wanneer je zo gedetailleerd WOII bestudeert, hoeveel landen er met elkaar in oorlog waren en hoe waanzinnig veel mensen erin gesneuveld zijn! Zoals wij snel over deze dingen kunnen gaan is het al een uur of één wanneer we daar buitenwandelen. Natuurlijk is het volgende de River Kwai Bridge, een prachtig stuk erfgoed, maar overbevolkt door toeristen! We wandelen de brug over en terug en besluiten dan dat het tijd geworden is voor een late lunch. We liften terug naar ons guesthouse, lunchen daar en genieten van het zonnetje aan de rivierbedding. Die avond proberen we dan maar eens een andere pizza uit (we kunnen het écht niét laten) en sluiten de dag af met een zonsondergang en oranjerode gloed.