Dag 83 - 112: Chengdu - Leshan - Emeishan - Yangshuo - Dali

 Dag 83 – 11/12/2013

Goedemorgen Chengdu! Zalig geslapen en een warme douche later nemen we de lift naar beneden en net naast de inkom van ons hostel is een overdekt marktje. We kopen wat bananen en lopen wat rond in het marktje, een eerste echte kennismaking met de Chinezen. Het marktje heeft eerst wat kraampjes met groenten en fruit wat al snel overgaat in vlees en vis. De vleeskraampjes zijn standjes waar hespen van varkens en filets van de koe aan haken omhoog hangen. De rest van de dieren ligt op het tafeltje van de stand: ingewanden, neuzen, oren, … Aangekomen bij de visboeren ervaren we hoe koelbloedig het Chinese volk kan zijn.
Er staan grote emmers met zwemmende vissen, grote kikkers, krabben en ja zelfs schildpadden! Lim draait haar al gauw om, maar de interesse voor eten houdt Thomas nog even aan de stand. Een vrouw besteld een vis, de vis wordt uit de emmer gehaald, het lemmet van het mes gaat tegen de vissenkop, al spartelend wordt de vis ontdaan van z’n schubben met een ijzerborstel, met de hand gaat de visboer in de vis om de ingewanden eruit te trekken waarna met het fileermes de vis in eetbare stukjes versnijdt. Een volgende klant besteld kikker, de kikker komt uit de emmer, wordt aan de poten vastgehouden en met het kopje tegen een houten tablet gemept, 5 seconden later is de kikker van kop tot teen gestroopt, ik hoop dat het beestje dood is! Even genoeg van de visboer en de rest van het marktje wandelen we over een pleintje waar jong en oud bezig is met ochtendgymnastiek. Senioren oefenen op de toestellen en stretchen uitgebreid, kinderen spelen met hun hondjes, gezellig zicht! We gaan de stad wat verder verkennen en komen op een hoofdstraat terecht. De infrastructuur is hier minstens zo goed als die van ons Belgenlandje, wellicht zelfs beter, je ziet dat het hier allemaal nog vrij recent gebouwd en aangelegd is. We wandelen een shoppingcenter binnen en drinken er iets. Shoppen zit er niet in want het budget gaat er snel door! Al snel besluiten we terug te gaan naar Flip Flop want veel energie zit er niet in vandaag, ’t is weer wat aanpassen, zo’n nieuw land! Teruggekomen in het hostel hebben we een poging gedaan om de route in China uit te stippelen en wat te bloggen. Het internet laat het wat afweten dus de route uitstippelen zit er niet in. We zetten ons op de kamer om daar iets productiever te zijn, de televisie gaat even aan (zo juist ies om te kijken wat er op is) en Braveheart in het Engels begint net, de volgende drie uur is film kijken… Daarna zetten we ons nog wat in de de chillruimte van het hostel en het bloggen proberen we nog maar een keer. Wanneer een Duits-Engels koppel met ons aan de praat slaat, gaat dit weer overboord. We pakken het boeltje in en gaan samen naar een shopje beneden om wat pintjes. We babbelen gezellig met het koppel, dat pas 6 maand getrouwd is, en sluiten zo de eerste volle dag China af. Net voor we onder de dons kruipen boeken we op advies van Ingo en Jodie (Duits-Engels koppel) de trip naar het Panda Breeding Center voor morgenvroeg.

Dag 84 – 12/12/2013

Deze morgen vroeg op, na een warme melk (mmmh) met het busje vertrokken richting het Panda Breeding Center tegen zeven uur. We pikken nog wat andere mensen op aan andere hostels en komen na een klein uurtje aan in het Panda Center. Daar is het even wandelen met onze (zotte) chauffeur op kop. De kerel, een lange zwabber, danst voorop met af en toe een enthousiaste pirouette bij, ongegeneerd J We komen bij de eerste halte in het park waar de panda’s net eten gekregen hebben. Fantastisch hoe die beesten hun bamboe verteren, op hun rug liggend, benen open en de handen gebruiken ze om zich vol te stouwen met de bamboe. Ze eten zo’n 40kg per dag dus als ze niet slapen zijn ze hier mee bezig! Zo passeren we wat panda’s en na een uurtje komen we bij een raam waarachter een kinderbox staat met een hoopje kleine panda’s in, koddig! Ze worden geboren en dan verzorgd tot wanneer ze zelfstandig bamboe kunnen eten (ongeveer na 6 maanden). Wanneer ze geboren worden zijn ze enorm klein en in 50 procent van de gevallen ook een tweeling. De moeder zal, in het wild, dan in de meeste gevallen ééntje onder haar hoede nemen om er voor te zorgen dat zeker een van de twee overleefd. In het Breeding Center zorgen ze dat beiden overleven en daarom nemen ze de kleintjes meteen weg van de moeder. Een pasgeboren panda weegt tussen de 120 a 140gram terwijl een volwassen panda makkelijk 120kg weegt, dit maakt het geboren worden zo gevaarlijk voor een panda. We leren ook nog dat de panda’s een oude diersoort zijn. Een gemiddelde diersoort overleeft zo’n 5 a 6 miljoen jaar en de panda’s zijn hier al 8 a 9 miljoen jaar. Ze zijn door de jaren geëvolueerd van carnivoren tot omnivoren. Hun voorkeur van bamboe omvat 20 soorten van het gewas terwijl er zo’n 500 soorten bestaan, kieskeurige beesten dus! Momenteel zijn ze met uitsterven bedreigd omdat hun territorium doorheen de jaren van Chinese evolutie met ongeveer 100 keer kleiner is geworden. Nu leven er nog iets meer dan 1500 panda’s over de hele wereld waarvan 333 in het Panda Breeding Center, ze doen hier dus goed werk! Dit was écht de moeite om te zien en we zijn weeral een ervaring rijker! Na het Breeding Center nemen we het busje terug naar Flip Flop.
Daar aangekomen hebben we wat honger gekregen dus we gaan de straat op om iets uit te halen. We bestellen iets vegetarisch (genoteerd op een papiertje in het Chinees door de receptioniste: “ik ben vegetariër, geen vlees aub!”) want Limmeke wil eens écht goed vegetarisch eten, met dat vlees dat ze overal indraaien! Uiteindelijk krijgen we onze twee potjes mee, natuurlijk beiden mét vlees, spreken wij Chinees of wat?! Met lange tanden eten we onze potjes halfleeg, maar het smaakt niet. Lim besteld nog een yoghurtje en stippelt de route voor China uit terwijl Thomas er een Jack Daniels met een blokje ijs bijneemt en een dag of 4 blogt. Tegen de avond hebben we al besloten dat we vandaag eens “kust de kloten” goed gaan eten en niet op het geld gaan letten. Ingo en Jodie hebben daar ook wel zin in want vandaag zijn ze net 6 maanden getrouwd. We gaan naar een restaurantje waar we allemaal lekker eten en drinken (het budget vandaag natuurlijk volledig om zeep). We hebben de receptionist ook kunnen overtuigen om gratis 4 fietsen te nemen om naar het restaurantje te gaan op voorwaarde dat we er morgen twee huren. Het is een gezellige avond met een deugddoend fietstripje doorheen de stad Chengdu. Het donker van de avond wordt doorbroken door de verlichtingen op de wolkenkrabbers die als neonlichten uit de verte schijnen en door het avondverkeer fietsen we onze weg terug richting Flip Flop. We drinken nog iets en gaan richting kamer.

Dag 85 – 13/12/2013

Vandaag gaan we de fietsen huren en van kamer veranderen omdat het ons iets te duur wordt in onze aparte kamer. We gaan naar de receptie en proberen van kamer te veranderen (iets wat eerst onmogelijk lijkt en uiteindelijk toch lukt, ze geven ons toe om bij Jodie en Ingo op de kamer te slapen terwijl een ander koppel ook daar wilde slapen, maar zij waren geweigerd, harde discriminatie voor een hostel, niet? Zo hebben we wel meer dingen ervaren met de Chinese staff en bureaucratie, maar onnodig om hierover uit te wijden!) en dus voor we de stad intrekken met onze fietsen maken we eerst de administratie in orde. Het is inmiddels al dik elf uur en tijd om richting onze eerste halte van vandaag te gaan: “Carrefour”! Daar aangekomen besluiten we niet meer dan 200Yuan of 25euro te spenderen. Dit was niet zo simpel want er ligt Zo Veel lekker (thuis neem je gewoon wat je wil en verschiet je tegen het einde van de rekening, hier is het berekend shoppenJ), maar uiteindelijk hebben we brood, confituur, choco, smeerkaas, cheddarkaas, chorizosalami, wasabinootjes, koekjes, cake, yoghurt en … Snickers! We kunnen er weer tegen voor even. We fietsen terug naar het hostel en genieten van onze welverdiende lunch, Bokes! Daarna nemen we de fietsen naar het Global Center, het meest brede/grote gebouw van de wereld (niet in hoogte). Een 6 verdiepingen hoog gigantisch gebouw met de allergrootste Shopping Mall binnenin met zowat alle winkels die ook wij in West-Europa hebben, op de bovenste verdieping een schaatsbaan en een Game-ruimte. Op verdieping 2 tot aan het plafond (en in het midden van het hele gebouw) hebben ze een tropisch zwembad neergeploft (spijtig genoeg net iets te duur voor ons, bijna 25euro pp). Enorme buizen, een strand en zelfs een klimmuur zijn de troeven van het zwembadgebeuren. Na deze karaktertest kruipen we terug de fietsen op en trappen richting het Mao Statue. Een gigantisch beeld van de Chinese heerser, bewaakt door hopen politie. Het is ondertussen al donker geworden en zeven uur gepasseerd terwijl we naar het People’s Park fietsen. Onderweg eet Thomas nog een worst (precies een Zwanworst) die hij na 2 beten wegsmijt zover hij kan, smerige worst! Aangekomen in het park komen we in aanraking met een andere karakteristiek van het Chinese leven. Over het hele park zijn mensen (van jong en oud, man of vrouw) dingen aan het oefenen. Een man oefent Chinese fluit, drie vrouwen van over de zestig die een dansje van youtube (met de laptop voor hen) proberen nadansen, een groep senioren die traditionele dansen oefent (het is verbazingwekkend hoe synchroon ze allemaal dansen, iedereen heeft minstens een volwaardige basis van de dansen) en als finish een bende van alle leeftijden die op het middenplein van het park (met behulp van een grote box) verschillende dansstijlen oefenen. Er wordt gewalst, tango, traditioneel, … Het meest fantastische van het hele gebeuren is dat iedereen probeert en niemand wordt scheef bekeken wanneer hij/zij het nog niet volledig onder de knie heeft. We wandelen richting de uitgang van het park en op Chinese Relaxmuziek zijn mensen Tai Chi aan het oefenen (een soort van meditatiedans). We leggen onze rugzak opzij en doen een halfuurtje mee, topervaring!
Het is tijd om terug richting hostel te gaan, daar komen we aan tegen een uur of negen en we gaan onze Noodlesoepjes klaarmaken (vergelijkbaar met Aiki’s). We kruipen het keukentje in en terwijl we onze Noodles bereiden in de microgolf en er uiteindelijk wat soyasaus, chili en ajuin bijdraaien houden de mensen in de keuken ons nauwlettend in de gaten. Ze lachen met al wat we doen en we verstaan er absoluut geen fluit van, het is een grappige situatie J Terwijl we eten delen we nog wat adressen met Jodie en Ingo, ze nemen nog wat films van onze laptop waarvoor ze ons enorm dankbaar zijn en uiteindelijk gaan we allemaal samen richting de kamer. We praten nog wat na en maken ondertussen de rugzakken om morgenvroeg te vertrekken want we gaan de grootste Buddha van China bezoeken en daarna de bus nemen richting Emei, de heiligste berg van China. Slaapwel!

Dag 86 – 14/12/2013

De wekker loopt af rond half zeven. Gepakt en gezakt komen we aan de receptie waar we ontbijten en een warme melk drinken voor we vertrekken. Boterhammen met choco en confituur, smaakt onvoorstelbaar hier in het verre China. Na onze Checkout wandelen we richting de dichtstbijzijnde grote bushalte waar we onze tickets regelen voor de Buddha van Leshan. We vertrekken stipt om 7.40u en in het busje maken we kennis met Min. Een Chinees van Shanghai die ook op reis is in China en voordien vijf jaar in Australië heeft gestudeerd en gewerkt. Z’n Engels is bijgevolg ook vrij goed en uiteindelijk belt de kerel met verschillende guesthouses in Emei om al iets te boeken voor ons (zonder resultaat want telefonische boekingen worden vrijwel nooit aanvaard in China), wijst ons hoe we best naar de Buddha stappen van de eindhalte en vertaalt alle plaatsen die we nog willen doen in China naar het Chinees. Een zeer actieve, maar enorm vriendelijke kerel! Aangekomen aan de inkom van het park waar de Buddha staat moeten we onze tickets kopen, maar liefst 90Yuan per persoon (11euro). Studenten krijgen een korting van 40Yuan. Met de middelen die we nu bijhebben proberen we het Engels analfabetisme van de Chinezen in ons voordeel te laten spelen. Aan het loket maken we duidelijk dat we studenten zijn en dat we de korting willen. Ze laten zich niet meteen vangen en willen dat we de volle pot betalen. We doen een stap terug achteruit en laten enkele Chinezen voor. Daarna terug aan het loket geeft Thomas z’n paspoort af en zegt dat dit z’n studentenkaart is (met behulp van die medelijdenopwekkende blik die hij kan opzetten). Terwijl de rij Chinezen achter ons groeit, zeggen ze wat tegen elkaar en uiteindelijk moeten we 140Yuan ipv 180Yuan betalen, als ge nie probeert, hebde niets J We beginnen aan de trappen naar de Buddha en passeren onderweg mooie tuintjes met vijvertjes vol Kois, beelden, grotten, nog beelden van immense buddha’s en hun beschermers, Chinezen die kaarsen en offers leggen bij de beelden en tot slot de gigantische Buddha van 71m hoog! We komen aan op de hoogte van z’n gezicht en wandelen op smalle trapjes (in een rij gelijk in een pretpark, vol Chinezen die hun smartphones bovenhalen om van alles een foto te trekken) naar beneden. Daar komen we aan de voet van de mastodont, nemen enkele foto’s tussen de massa en wandelen vrij snel terug naar boven. Onderweg terug naar de uitgang komen we nog een vissersdorpje tegen waar blijkbaar de specialiteit “schildpad” is. Dit laten we onaangeroerd en passeren daarna werelderfgoed (Unesco). De tombes van de monniken die ooit op de berg geleefd hebben. Beneden aangekomen ontmoeten we Min terug, die het dubbele betaald heeft voor de inkom omdat hij van op een bootje naar de Buddha wilde gaan kijken. Tot z’n spijt is het bootje niet vertrokken omdat er te weinig passagiers waren dus hij heeft voor niets te veel betaald. Hij wijst ons het busje waarmee we naar Emei zullen rijden en vertelt de chauffeur nog naar welk hostel we willen gevoerd worden, zo trekken we onze plan weeral J Na een lunch’ke in het busje (fantastische cheddarkaas trouwens!) vallen we in slaap en komen na een dik uurtje aan in Emei. De chauffeur zet ons op tien meter van Teddy Bear Hostel af en daar checken we meteen een kamertje. Bijna de helft goedkoper dan in Chengdu en zeker evenwaardig (net geen elektrische dekens J). We gaan nog even de straat op om wat inkopen te doen voor morgen (nog wat brood met de laatste 19Yuan dat overschiet van ons budget van vandaag). Want morgen zullen we op driedaagse vertrekken tot de top van de heiligste berg van China Emei Shan. Terug op de kamer voelt Thomas zich echt slapjes en wat grieperig. Het was de hele dag al aan het aanmodderen, maar het steekt vanavond toch wel een beetje meer op. We skypen nog even met het thuisfront en besluiten om morgenvroeg te zien hoe Thomas zich voelt alvorens we vertrekken.

Dag 87 – 15/12/2013

Vannacht heeft Thomas rillende kou en verkrampte spieren (ook van de kou) gehad en vanmorgen voelt hij zich nog niet helemaal goed dus het heeft geen zin om op deze manier te vertrekken op driedaagse. We besluiten om nog een dutje te doen en hier een rustdagje in te lassen. We hebben trouwens nog een boeltje bloggen in te halen. We staan op tegen een uur of elf en na een lekker warm douch’ke zetten we ons in de zetels van het guesthouse waar we aan het bloggen schieten. Thomas neemt dit even voor zich terwijl hij op z’n wenken bediend wordt door Lim die thee’tjes maakt, bokes smeert en daarna ook heel budgetvriendelijk inkopen gaat doen: bananen, mandarijnen, appels, kerstomaten, brood, sesamkoeken en water voor 53Yuan of net iets minder dan 7euro. Thomas blogt ondertussen stevig door en als pauze skypen we met beide thuisfronten. Het avondeten is voor de eerste keer echt smakelijk én vegetarisch! Gebakken rijst met tomaat en ei en gebakken rijst met groene bladgroenten en noten. Onze avond wordt gezellig afgesloten met een uurtje skypen met Gilles, Sylvia en Fré; zalig na een lange tijd mekaar niet gehoord te hebben! In bed blogt Lim nog even voort en daarna op tijd slapen, klaar voor de beklimming van morgen.

Dag 88 – 16/12/2013

Vandaag gaat de wekker af om 7u, maar zoals tegenwoordig wel vaker, staan we pas een half uur later op. Alles ingepakt, ontbijten, de hele ijskast in de rugzak proppen en weg zijn we met onze 3 kleinste rugzakken. De grote backpacks staan in de opslagruimte van het hostel. Om iets voor half negen vertrekken we te voet richting de top van de heiligste berg van China. We konden ook de bus pakken, maar diehards als we zijn zweren we die af. We wandelen een klein uurtje tot we bij de eerste checkpoint van de berg komen. Hier moeten we ook onze entrance fee betalen van 110 per persoon. We halen dezelfde truc boven als bij de grote Buddha en geven Thomas z’n paspoort weer af als studentenkaart. De vrouw achter het loket wil het nog niet aanvaarden en vraagt aan 3 meisjes die passeren (en een notie Engels bezitten) of het wel een echte studentenkaart is. Ze vraagt of er een naam van de school opstaat. Lim antwoord zeer tactvol, “look here, this is the name”. De meisjes dicteren de naam van de school “Antwerpen, Ekeren” ofwel de geboorteplaats van Thomas aan de vrouw, uiteindelijk mag Thomas binnen voor de helft van de prijs en missie geslaagd J Nu begint de echte tocht naar boven. We wandelen door de groene gewassen en de verdwijnende ochtenddauw. Het pas is echter volledig anders dan de bergen in Nepal, een heel trappentraject! Onderweg stoppen we af en toe om iets te drinken en te eten uit onze proviand en door de band gaan we stevig door vandaag. Na enkele uurtjes trappen doen zijn we al heel wat mooie tempels gepasseerd en ondertussen een 900m gestegen. Het is nu iets rond half drie in de namiddag wanneer we het tijd vinden voor een lunch’ke. We zett ons ergens op een afgelegen plaatsje in het zonnetje en “dekken de tafel”. Een volledige knapzak meenemen heeft toch zo z’n voordelen. Je eet waar en wanneer je wil en nog belangrijker, wat je wil! We rapen het karakter bijeen en zetten ons doel op 1700m hoogte vandaag (met die trappen, geen evidentie! Je geniet veel minder van het landschap en het wordt al gauw eentonig). Wanneer het tegen vier uur toch iet of wat duister begint te worden drinken we ergens een thee’tje en horen of we daar kunnen slapen. De beentjes hebben er duidelijk genoeg van! Hier spijtig genoeg geen slaapplaats te vinden en de vrouw zegt dat het nog een uurtje wandelen is tot het volgende. Weer op karakter door en na een kleine veertig minuten halen we de volgende stop. Daar aangekomen, komt een vrouwtje ons tegemoet en gebaart dat ze hier bedden heeft. Meteen volgen we haar naar een kamer (uiteraard na de prijs gehoord te hebben ,100Yuan), gooien de rugzakken in de kamer en ploffen op het bed. Een kwartiertje uitblazen en nu even opwarmen bij het vrouwtje in de keuken. Onze magen beginnen ook stilaan te knorren en met onze nieuwe applicatie op de Iphone kunnen we duidelijk maken dat we graag wat rijst met groentjes willen eten. Op een wip bereidt ze een fantastisch maal voor ons! De rest van de dag heeft niet veel productiefs meer in zich en we gaan terug naar de kamer. Daar hebben we blijkbaar elektrische dekens! We leggen er twee op elkaar, twee dekens op elkaar, de slaapzakken onder de dekens en wij daar ergens tussen, gezellig! De bedjes zijn echter niet de zachtste. Een duimdik dekentje scheidt een houten plaat en onze slaapzakken. Niettemin, een goede nachtrust zal goeddoen hier op 1760m.

Dag 89 – 17/12/2013

De volgende morgen, niet al te goed, maar voldoende geslapen, pakken we ons gerief terug bij elkaar, eten een yoghurtje met confituur en banaan en vertrekken terug de trappen op. We plannen vandaag om tot 2500m te gaan en de dag erna vroeg op te staan om de zonsopgang te zien op de Emei Shan. Het wandelen gaan echter niet al te vlot vandaag want de trappen van gisteren zitten nog in de beentjes. Niettemin, we klimmen weer relatief snel op de bergen die omgeven zijn door mistbanken, nooit gezien! Een uur of twee later komen we aan een bergrestaurantje waar we koffie drinken en een uitgebreid ontbijtje eten met onze pistoletjes en charcuterie. Na een half uurtje vertrekken we daar weer vol energie. Onderweg komen we (eigenlijk al sinds het begin van de hele tocht) om de haverklap borden tegen van “watch out for the wild monkeys, they can be aggresive” of “do not tease the monkeys, when getting injured”. Het voorspelt niet veel goeds, maar zo gevaarlijk kunnen die beesten toch niet zijn… een trap of 500 later komen we aan het “Elephant Bathing Monastery” dat reeds op 2060m hoogte ligt. Een mooi klooster dat we uiteraard weer door trappen binnenwandelen. Vanonder aan het klooster nemen we enkele foto’s van mooie apenbeeldjes. Enkele minuten later komen we echter oog in oog te staan met de gevreesde apen van de berg en inderdaad het zijn geen kleine, schattige beestjes. De apen zijn ongeveer een kleine meter hoog (wanneer ze rechtstaan) en hebben tanden als messen. Bijna het klooster binnengetreden komen er twee reuzen richting ons gewandeld. Ze kijken ons in de ogen en stoppen heel dicht bij ons, ze hebben ons eten gezien in de zak op de rug van Lim. We blijven staan en proberen weg te draaien van de apen, maar het kan niet baten. Lim wandelt richting een muurtje om tegen te gaan staan, maar ze wordt omsingeld door twee apen. Naar welke kant ze ook draaide, ze stond steeds met de rug naar één van de twee rotzakken. Vanaf één van hen de kans ziet springt hij op de rug van Lim naar de zak, Lim schiet in paniek en draait haar om de aap af te schudden terwijl de tweede er ook bijspringt. Thomas neemt een kleine rugzak van de rug (normaal mag het niet, maar wat doe je op zo’n moment!) en geeft een ferme mep met die rugzak op één van de apen waarna ze er allebei afspringen. De zak met ons eten gaat er ook mee af en onze duurzame proviand is eraan! De rotbeesten krijsen om het eten en al gauw zijn er een stuk of vijf apen zich tegoed aan het doen aan onze pistoletjes, broodjes, koekjes en wasabinootjes. We hopen dat ze hun darmen eruit sch..ten van die wasabi’s. Niets aan te doen, we moeten verder! Onderweg naar boven waarschuwen we de rest van de wandelaars van de apen, maar de meesten geven een tandje bij richting de apen in plaats van schrik te hebben, ze zullen wel zien dan… Na weer een tijdje trappen lopen komen we twee Franse meisjes tegen rond een hoogte van 2300m en ze vertellen ons dat de wolken gauw zullen opklaren en dat het Bus Park niet meer zo ver hiervandaan is. Dit stelt ons gerust, want het begint weer door te wegen, los van het gewicht dat we verloren zijn. Inderdaad, een half uurtje later komen we aan de hoogste bushalte van de berg op 2400m. We gaan eens horen wat het hier zou kunnen kosten om te overnachten en we maken al gauw de conclusie dat het hier een zeer kostelijke grap zal kunnen worden. Omdat het nog maar iets rond twee uur is, besluiten we nog wat verder naar boven te gaan. We vragen de weg aan wat jonge Chinezen die ons verder begeleiden naar de kabelbaan die 500m naar boven gaat. Het slaat een stevige klim over en maakt het mogelijk om vanavond nog terug te keren met de bus naar beneden. Het zou ons anders serieus veel gaan kosten om op die hoogte te slapen. Zo gezegd, zo gedaan. We wandelen richting kabelbaan en hopen verkopers proberen ons ijzeren elementen te verkopen voor onder onze schoenen. We zijn al tot hier geraakt zonder, nu moeten we die prullen niet meer hebben. Aangekomen aan de kabelbaan, kost het voor beiden 100Yuan, heen en terug. Dit hebben we er voor over en eens bovengekomen is het nog een kwartiertje stappen tot we aan de hoogste top van de Emei Shan komen. Het is het echt waard geweest, een prachtig zicht over de Himalaya ver weg, de pieken die uitsteken boven een zee van wolken en aan de andere kant de gigantische Golden Summit (een goudkleurige piek van wel zeker 40m hoog) waar gelovigen bidden om voorspoed en geluk. Deze plaats heeft weer iets magisch in zich! We nemen prachtige foto’s van de omstreken en genieten van het zicht. Zover je kan kijken wolken en bergen! Na een halfuurtje genieten is het tijd om de weg terug naar beneden te beginnen als we de bus willen halen. We wandelen naar beneden, nemen de kabelbaan terug en boeken een bus naar Bao Guo Temple, onze halte! Het kost ons 100Yuan voor beiden en dat kan er nog af! De rit zal drie uur duren en in het eerste kwartier gaan gedachten door ons hoofd “nog zo lang, op deze manier??” De buschauffeur, blijkbaar ervaren in dit circuit, sjeest van de bergen, steekt bussen en auto’s voorbij in bochten, mistig overal en soms besneeuwde wegen. We mogen niet te veel naar de baan kijken of de broek hangt vol. Aan de andere kant doet onze racepiloot er wel maar een dik uurtje over in plaats van drie uur, dit wil al iets zeggen! We stappen af en komen terug aan ons hostel. Daar krijgen we een andere kamer dan voordien, want de vorige kamer was net naast de keuken en dat kon je horen ook! We nemen ons een verdiend douch’ke en maken ons klaar om iets te gaan eten wat verderop. Een overdekte plaats met verschillende restaurantjes. We bestellen weer veel te veel, vier soorten gebakken groentjes met een hoop rijst en een soepje met tomaat en ei. Dit alles smaakt enorm, maar de kooien op de achtergrond gevuld met kippen, fazant, konijnen en aquaria met vissen die om de haverklap willen ontsnappen verpesten het diner soms. Vooral wanneer de serveuse, in zekere regelmaat, met haar visnet een visje vangt en dit ruwweg met een stevige zwaai tegen de grond smakt. Één keer moet ze zelfs het bloed van de vis van haar jas afvegen, het WWF en Gaia moeten hier hun personeelsfeest zeker niet geven! In ieder geval, we krijgen ons feestmaal niet volledig op en nadat we hebben duidelijk gemaakt dat we de rest van die lekkere paprika’s en aubergines willen meenemen, vragen we de rekening en wandelen we richting ons stulpje. We kijken de geweldige film “A beautiful mind” en vallen lekker warm in slaap. (want we hebben na de derde overnachting hier eindelijk door hoe je de verwarming aanzet!)

Dag 90 – 18/12/2013

Vandaag géén wekker. Lekker lui uitgeslapen en als kers op de taart een lange douche! Die rotzakskes op den berg hebben zich ondertussen een indigestie gegeten van onze bo’kes, dus we zijn genoodzaakt om terug naar ons bakkertje te wandelen. We kopen wat fruit en brood en passeren een apotheek waar we toch even stoppen om iets te vinden tegen onze hoest. De vrouw raadt ons een hoestsiroop aan (licht smerig, maar te doen). Terug in Teddy Bear Guesthouse is het tijd voor onze brunch. De rest van de dag houdt niet veel actief, maar wel productief in. Thomas legt zich de hele namiddag/avond op bed waar hij “A Thousand Splendid Suns” van Khaled Housseini uitleest, topboek! Aan de andere kant van de matras ligt Lim met de laptop. De foto’s uploaden en sorteren en de blog up to date houden, sterk werk. Na enkele uurtjes krijgen we weer wat honger en eten de overschot van gisteren op met twee porties gebakken rijst. Ter ontspanning even biljarten waar Lim haar kwaliteiten (en geluk) laat primeren. Ondertussen hebben we vandaag ook nog het treinticket geboekt van Chengdu naar Guilin. We moeten morgen de bus nemen voor een uurtje of drie terug naar Chengdu. Van daar vertrekken we voor een treinrit van 25u28min richting Guilin. De prijzen zijn hier waanzinnig hoger dan bijvoorbeeld in India (waar treinen spotgoedkoop zijn), dus we hebben besloten om de “hard Seats” te nemen en geen bedjes, die waren het dubbele van de prijs, wat zal dat weeral zijn J Na de biljart begeven we ons terug naar de kamer. Thomas is zijn tamme doen vandaag en doet niets dan lezen. Limmeke daarentegen pakt na het bloggen nog de rugzakken in die dan ook al klaarstaan voor vertrek morgenvroeg.

Dag 91 – 19/12/2013

Vanmorgen vroeg op want we willen de eerste bus naar Chengdu nemen, we hebben namelijk gepland om voor de treinrit nog eens langs onze geliefde Carrefour te passeren! Een gezellig ontbijtje met koffie en thee op de kamer sluit ons verblijfje in Teddy Bear af. Tegen iets na half acht wandelen we gepakt en gezakt naar het busstation van Emei en regelen onze bustickets naar Chengdu. Kopje tegen kopje zitten we op de bus om nog een uiltje te vangen. We worden regelmatig gewekt door het getoeter van de chauffeur (naar wie of wat die toetert is nog steeds een vraag) en het extreem indiscreet gerochel van de vrouw die ernaast zit, één van de kanshebbers op de trofee van “goorste mens tijdens de trip”. Toch vatten we de slaap even en we worden net wakker wanneer we de grote stad  Chengdu terug binnenrijden. De rugzakken terug op de rug en we wandelen verder naar onze halte: “Carrefour”. ’t Is waarschijnlijk een grappig zicht: twee toeristen die aan het shoppingcentrum aankomen, en daar twee karren nemen om hun rugzakken in te vervoeren. Op die manier richting de rekken en inkopen gedaan, alweer al wat we nodig hebben op zak: brood, charcuterie en elkaar J Na onze inkopen wordt het stilaan tijd om richting Chengdu East te gaan, het station vanwaar onze trein vertrekt. Nog even een KFC gedaan en daarna op naar het station. We vragen de weg en een vrouwtje wandelt ons tot aan de metro, koopt daar tickets voor ons en wijst de roltrappen aan waar we aan onze trein richting Chengdu East kunnen nemen. In de ondergrondse metro ontmoeten we een Filippijnse vrouw die ook naar het station moet en ze begeleidt ons bijgevolg volledig tot aan de plaats waar we onze trein zullen nemen. Ze vertelt ondertussen dat ze een Engelse lerares is hier in China en dat ze meer dan drie keer zoveel hier verdient dan in de Filippijnen. Na nog enkele uurtjes gewacht te hebben arriveert onze trein op het perron en we proberen door de controle te geraken, serieus geduw en getrek. Aan de controle worden we tegengehouden want we hebben onze officiële tickets niet, we moeten blijkbaar onze e-ticket nog gaan inwisselen. Een ambtenaar gaat met ons mee want het is hier weer allemaal Chinees voor ons. Daar het ticket ingewisseld en uiteindelijk toch op onze trein geraakt waar we uiteindelijk 27u op zullen doorbrengen. In de wagon is het zoals ze het ons hadden beschreven: overvol en luidruchtig. We lezen wat en kijken wat films terwijl onze trein op een heel traag tempo verder boemelt. Chinezen zijn trouwens een smerig volkje. Ze spugen en snuiten hun neus op de grond waarna een ambtenaar dit alles om het uur wel komt opkuisen. Het is tijd om een slaapke te proberen doen want de klok gaat al na twaalven…

Dag 92 – 20/12/2013

De nacht is niet zo evident geweest. Chinezen kunnen een pak snurken en van fluisteren hebben ze ook niet teveel kaas gegeten. De “hard-seats” doen hun naam eer aan want comfortabel slapen hoort er ook niet bij. We hebben geprobeerd wat extra zeteltjes in te palmen en toch te kunnen liggen, maar een volwaardige nachtrust kan je dit onmogelijk noemen. Daarnaast geeft het ons niet zo heel erg want we hebben toch minstens vijftig euro gespaard door deze klasse te nemen. Tegen de ochtend ontbijten we wat en doden de rest van de uren door wat te kaarten en onze plannen wat te schetsen voor Guilin en Yangshuo. We besluiten ondertussen dat we vanavond niet in de grote stad “Guilin” gaan overnachten, maar ineens gaan doorreizen naar Yangshuo, maar een uurtje met de bus. We beginnen stilaan op de klok te kijken, want na 24u op de trein wordt het wel stilaan vermoeiend. We zouden normaal moeten toekomen om kwart voor vijf deze namiddag, maar uiteindelijk wordt het dik zes uur eer de trein haar eindhalte bereikt. Net voor de finish kuist het personeel de hele trein nog op, worden de gordijntjes van de ramen gehaald en de hoezen gaan ook van de zetels, hieraan kan de NMBS nog wel een puntje zuigen. Het is al duister wanneer we met de rugzakken van de trein stappen en met de massa meegevoerd worden naar het plein voor het station. Daar vragen we naar de bussen die ons naar Yangshuo kunnen brengen. We komen uiteindelijk bij enkele mensen die zitjes proberen verkopen van de bussen, het tarief is twintig Yuan, het dubbele van wat onze Trotter zegt. We trachten wat af te pietsen, maar ze geven niet toe. Achteraf gezien kloppen de prijzen want de Chinezen betalen dezelfde prijs als ons voor deze bus. Onze Trotter, die maar enkele jaren oud is, geeft dus veel lagere prijzen aan wat duidelijk wil zeggen dat China op korte termijn serieus duurder aan het worden is. De koers is daarbij ook veranderd van 10Yuan voor 1 euro naar maar 8Yuan, de spleetogen worden een sterke wereldmacht! Ale vooruit, we stappen na onze overdosis treinrijden dan toch maar op de bus voor nog een anderhalf uur waarna we aankomen in het meer pittoreske (maar wel toeristisch groeiend) Yangshuo. We regelen een guesthouse voor 80Yuan, gooien de rugzakken aan de kant en frissen ons wat op om de straten in te gaan. De hoofdstraat is hier bekend om z’n vele winkeltjes met allerlei prullen (doet tijdens deze periode wat denken aan de gemiste kerstmarktjes van bij ons) en na even wandelen komen we aan een pizzeria waar we een meer dan degelijke pizza verorberen. Daarna wordt het tijd om het nachtleven hier eens te gaan verkennen want we werden daarnet in de hoofdstraat bijna omvergeblazen door de gigantische boxen die hier buitenstaan. Dit is de manier van de verschillende clubs om volk aan te trekken. We kopen ons een flesje likeur en aperitieven alvast. In een club binnengekomen, precies een eeuwigheid geleden, bestellen we een pintje en kijken het boeltje wat af. Sporadisch kruipt er iemand op het podium om karaoke te zingen of te dansen. De twee professionele dansers (de man schaars gekleed, de vrouw gecensureerd) spannen de kroon met hun performance. De pintjes veranderen al gauw in Gin Tonic, dat hebben we vandaag wel verdiend! De beentjes beginnen al gauw te bewegen en ’t is hier topamusement. In de club zelf zitten ongeveer een dikke vijftig mensen binnen van alle leeftijden. We worden al gauw benaderd door een kerel die ons cocaïne wil verkopen, maar die vangt bot. Even later staat die vrij openbaar uit z’n eigen zakje te snuiven omringd door z’n bende die zo strak als een konijn staan van de coke. Alles bij elkaar is het een geestige avond en wandelen we tegen een uur of twaalf naar onze kamer waar we als twee blokken in slaap vallen.

Dag 93 – 21/12/2013

Vanmorgen worden we rond een uur of tien wakker met een heel droge mond. We gaan de straatjes in op zoek naar wat drinken. We komen aan een bakkerijtje waar we een warme melk drinken en stuiten op de patisserie in de toog. De taarten zien er ge-wel-dig uit en we komen op het idee om ons een kersttaart te bestellen. Het wordt een Schwarzwaldcake, chocoladetaart gevuld met confituur, crème en versierd met rode vruchten. Het zal toch wel een beetje kerst zijn hier. Het taartje is wel voor makkelijk zes personen en kost ons 108Yuan, maar het kan ons niet geven. We keren terug naar de kamer en eten onze bo’kes. Beneden aan de receptie heeft de kerel blijkbaar een computer waarop facebook en onze blog wel blijkt te werken dus we geven het een poging. Facebook gaat triestig en onze blog werkt uiteindelijk ook voor geen meter dus we gaan terug richting kamer waar we nog wat verder typen en de omgeving wat verkennen op het kaartje. Ondertussen skypen we nog eens met het thuisfront van Lim waar ze aan het ontbijten zijn. Via skype en mail kunnen we hen onze blog laten uploaden; technologie, ’t is handig als ’t macheert! Het is enorm zuiver beeld via skype en we krijgen het idee om tv te kijken door de webcam. De Vlaamse klassieker “Dossier K” kijken we vol spanning mee, precies thuis in de zetel J Het is stilaan avond aan ’t worden en we maken ons klaar om iets te gaan eten. Net voor we vertrekken mailen we nog eens met Sinan, een Vlaming van bij ons in de buurt die hier al enkele jaren in Yangshuo woont. Wat later zitten we in het restaurantje “The Alley” waar we pasta met gerookte zalm en kippenborst met roquefortsaus en frietjes eten. Naast ons zit een bende Chinezen die zich tegoed doen aan het eten en hun sake en rijstwijn die ze bijhebben. Tijdens het eten kijken we de US Open Snowboard Freestyle en daarna de Premier League: Liverpool tegen Cardiff. Ondertussen checken we de mail nog eens via wifi en blijkt dat Sinan al teruggemaild heeft. Hij beveelt “The Alley” aan om te gaan eten (toeval?!) en blijkbaar kent de baas van dit restaurantje, Andy, Sinan ook. Voordat Andy ons tot bij Sinan gidst moeten we eerst nog even meedrinken met de Chinezen. Het worden vier stevige shotjes voor Thomas en met iets meer dan 50° wordt hij goed opgewarmd J Daarna gaan we samen met Andy tot bij de bar/gym van Sinan. Z’n ijskast staat vol Duvel en hoe kunnen we dan anders dan uiteraard eentje drinken! Het wordt een gezellige babbel met af en toe een kickerspelletje (dat Andy en Sinan blijkbaar véél te veel spelen). Na twee Duvels voor Lim en drie voor Thomas wordt het tijd om ons terug te trekken want we zijn weer de zatlapjes aan ’t uithangen hier. Voordat we afscheid nemen vragen we nog hoe ze kerst vieren en blijkbaar gaan ze allemaal samen dineren in The Alley, spijtig genoeg zit het klein restaurantje al volledig vol dus we kunnen er waarschijnlijk niet meer bij. Wel belooft Andy ons dat we zelfgemaakte pasta krijgen om ons eigen maaltijdje te bereiden. Op onze flipflops wandelen we terug naar de kamer, Lim de hare begeeft het en in de rug van Thomas halen we ons hostelletje uiteindelijk toch. Slaapwel.

Dag 94 – 22/12/2013

We hadden het plan om vandaag te gaan fietsen richting de maanvormige berg “Moonhill” en een marktje iets verder, maar we geraken ab-so-luut niet uit onze nest vanmorgen, de Duvels zijn nog aan ’t verteren en we zijn ’t blijkbaar niet meer gewoon! Na wat draaien en dommelen komen we dan toch maar tegen half twaalf uit ons lekker warm bedje want we moeten uitchecken voor twaalf uur. We pakken ons boeltje, wandelen tien meter verder en komen aan een ander hostel waar we gisteren al een kamer besproken hebben voor 80Yuan. Het is hier véél gezelliger én het heeft een eigen keukentje waar we onze kerstmenu zullen prepareren! Op ons vers kamertje ontbijten we en de kopkes vinden het vandaag geen dag om te fietsen! We besluiten om hier te blijven, groentjes te gaan kopen en een potje soep te maken. Dit wordt het plan en we wandelen de straten in op zoek naar wat groentjes. Na een supermarkt en een straatmarktje hebben we genoeg ingrediënten voor een serieus potje soep, vers fruitsap en rijst. Op de weg terug naar onze guesthouse “sweet olive” passeren we iets wat Lim al een tijdje zoekt, maar zich tot nu toe nog niet aan durfde wagen: een kapper! Niet getwijfeld gaan we ons gerief even droppen en Limmeke laat haar soigneren. Ze legt zich op een tafel met haar hoofd in een pompbak waar de kerel haar haar minstens twee keer wast en het hoofdje grondig masseert! Genieten! Thomas besluit alvast de keuken te gaan verkennen, maar de hotelbazin staat zelf achter haar fornuis. Ze zegt dat het onmogelijk is om mee te komen staan koken op dit moment dus ze belooft dat we het morgen mogen gebruiken. Ze voelt zich wat schuldig en nodigt ons bij deze uit om vanavond mee met hen te eten, nog nooit meegemaakt dat mensen van een guesthouse zo gastvrij zijn! Dus vandaag wordt een rustig dagje en wanneer Lim terugkomt van de kapper (schoon resultaat trouwens, die Chinezen kunnen er wat van) verhuizen we naar het dakterras waar ze Thomas z’n haar onder handen neemt. Terwijl ze het coupke wat bijknipt blogt Thomas nog wat dagen bij. Tegen een uur of vijf is Lim, de kapster, klaar. We hebben nog drie uur voordat we mogen aanschuiven voor het diner dus we gaan onszelf weer eens nuttig maken: “tijd voor de was!”. We hebben minstens 5kg was en dat zou ons bijna 100Yuan kosten om dat te laten doen, dus we gaan wat besparen! Na een dikke twee uur wassen hangt onze kamer overvol met druipende, goedruikende kleren, tijd voor onszelf nu! Na een deugdelijk douch’ke gaan we naar beneden waar de dampende kommen vol eten klaarstaan. Onze hotelbazin “Coffee” heeft gekookt voor acht personen deze avond. Allemaal vrienden en geburen (daar zullen we morgen dus ook voor moeten koken). Het is een echte feestmaaltijd! Twee kommen pikante kip, krokant gebakken varkensvlees, een grote pot bouillonsoep met lotuswortel, rijst, opgevulde paprika’s, vleestaart en nog wat groentjes. De lat ligt bij deze serieus hoog voor morgen. We waren van plan om een ordinair tomaat-paprika-wortelsoepje te maken, maar ’t zal iets meer moeten worden… Het idee was om nog even te gaan biljarten bij Sinan, maar met het buikske vol kruipen we in ons vers bedje, onder onze was, om nog een filmke te kijken: “A beautiful mind”.

Dag 95 – 23/12/2013

Vanmorgen hebben we heel actieve plannen! We hebben de wekker om 7u gezet om na een stevig ontbijtje te vertrekken voor een stevige fietstocht tot de middag. We zullen moeten doortrappen om op tijd terug te zijn om de boodschappen voor ons diner nog te gaan doen! De wekker loopt af en Thomas gaat voor snooze, nog een keer snooze en dan gaat de wekker uit, de gsm weg en we blijven verdomme lekker warm in onze nest liggen, wie gaat er nu ook fietsen met deze temperatuur zo vroeg ’s morgens?! J Enkele uurtjes later tegen tienen worden we wakker, nemen een goed warm douch’ke, ontbijten op onze kamer en vertrekken naar het marktje voor onze inkopen. We besluiten eerst even langs Andy in The Alley te passeren omdat hij gezegd had dat hij wel wat Westerse ingrediënten heeft die we mogen gebruiken. Tegen half twaalf komen we daar aan, niemand! We vragen de buurvrouw om even te bellen naar Andy en over een dik half uurtje zal hij er wel zijn. Sinan z’n gym is ook nog niet open dus we wandelen al eens wat rond op het marktje om terrein te gaan verkennen. De openbare beenhouwers met echt élk lichaamsdeel van varkens en kippen op de snijplanken springen het meest in het oog. Daarnaast zijn de zwemmende en gevierendeelde vissen ook een forse attractie op het marktje. Voorlopig genoeg gezien, we gaan naar Andy en vragen hem of hij met ons even naar het marktje wil gaan. Hij heeft tenslotte z’n contacten daar en krijgt de lokale prijzen, daarnaast spreekt hij ook wat meer dan een notie Chinees dus we kunnen zo iemand wel gebruiken vandaag. Hij kan tegen een uur of één dus we hebben nog even tijd. We gaan alvast onze soep maken voor vanavond: tomaat-wortel-paprikasoep met rijst. Het wordt een bende van acht vanavond dus dit zal hen wel al wat opvullen. Terwijl de soep doorkookt gaat Thomas samen met Andy naar de markt. Hij komt terug met anderhalve kilo varkensvlees, patatten, broccoli, een hoop champignons, nog groentjes, tomatenpuree, mozarella en room. Het is nu een uur of twee en we eten pas tegen acht uur dus we hebben nog wat vrije tijd. Die spenderen we in de bar bij Sinan. Een paar pooltjes en kickers met een pintje bij kan altijd! Tegen vijven wensen we hen een gezellige avond en trekken we naar ons keukentje. Het is een goede teamwork tussen ons twee en tegen acht uur hebben we een lekker dik soepje, gebakken koteletjes met pepersaus, gebakken varkensvlees met oosterse kruiden, gewokte aubergines met groene pepers en pittige soyasaus, kortgebakken champignons, een serieuze kom broccolipuree gegratineerd met mozarella en gebakken patatjes met tomaat en ajuin. De gewoonte in China, zoals algemeen bekend, is dat ze hier eten uit kommetjes en met stokjes dus alles is iet of wat bereidt om het zo te eten. De acht personen zijn er uiteindelijk elf geworden en al een geluk dat we op grote schaal gekookt hebben want er is meer dan genoeg. De mondjes gaan allemaal open wanneer ze alle kommen eten zien staan en het doet deugd om iedereen (Chinezen en Westers eten was een vraagteken uiteraard) écht te zien smullen van het eten. Er schiet bijna niets over, boeferkes! Ze bedanken ons enorm voor het kokkerellen en ze willen niet dat we dan ook maar iets helpen aan het afruimen of afwassen. Na nog wat geklets met de bende kruipen we het bedje in want we hebben morgen afgesproken om met Linda, een vrouw van Hongkong die hier een verblijfje heeft en de buurt op haar duim kent, te gaan fietsen.

Dag 96 – 24/12/2013

Kerstavond vanavond en we zullen bediend worden want Coffee en Linda gaan samen koken voor ons en de hele bende. We kunnen het niet laten om toch nog even achter het fornuis te kruipen dus we prepareren onszelf vanmorgen een lekker kerstontbijtje. Vers fruitsap, spiegeleitjes met tomaat en ajuintjes, hete koffie, toastjes en onze charcuterie. Na dit stevig ontbijt komt Linda ons ophalen tegen tienen. Onderweg naar het fietsverhuur komen we een Duits koppel tegen dat hier net is aangekomen. We sturen hen uiteraard naar Sweet Olive! Daarna huren we ons vervoer voor vandaag: een tandem met mandje, rugleuningen en een dakje erbovenop J we vertrekken samen met Linda en Alice, een vriendin van Linda, richting Moonhill (een maanvormige berg zoals de naam het wel verklapt), Big Yan Tree en de Li River. Onderweg passeren we enkele tuintjes waar Linda regelmatig een handje toesteekt als tuinier. Ze is namelijk bezeten van kruiden, bloemen en planten. Ze brengt ons naar een klein huisje met een grote tuin dat ze huurt en waar ze haar vrij tijd spendeert. We fietsen door de velden, bergen, langs de rivier, allemaal enorm pittoresk en bergen zoals we ze nog nooit eerder gezien hebben: smalle, hoge bergen. We stoppen aan de Li River, een prachtige plek om een foto te trekken, en we ontmoeten enkele Chinezen die daar gezellig zitten te zitten. We plukken enkele grote citroenen en ze snijden deze voor ons. Weer iets later fietsen we door richting een plaats waar Linda de lunch gepland heeft. Ze zegt ons vooraf dat we daar lekkere vis gaan eten en dat we niets mogen betalen! We protesteren en ze zegt dat we gisteren al genoeg gedaan hebben voor hen dus dit is het minste dat ze willen terugdoen, lief! Onderweg naar het restaurantje kopen we ook nog verse aardbeien van het veld. Ze liet gisteren al iets vallen over lunch op de bamboevlotjes en dit wordt het ook. Allemaal bamboevlotjes met een tafeltje en wat stoeltjes op. Inderdaad, de vis is hier geweldig (maar liefst twee grote guusten) samen met gebakken groentjes, tofu, bamboe met varkensvlees en rijst. Na de, op z’n minst uitgebreide, lunch gaan we terug de fiets op door de countryside en komen aan een riviertje. Dit plaatsje is blijkbaar gegeerd voor haar mooie panorama want er zijn maar liefst drie trouwers hun foto’s aan ’t nemen. Leuk gezicht! We doen dan uiteraard hetzelfde en ondertussen passeert er een caravaan kleine vlotjes met op elk vlotje een duo toeristen en een roeier. Blij dat we daar niet tussen zitten want het romantische is er ook af als je met een twintigtal vlotjes bij elkaar de rivier afvaart. We starten de fietstocht weer en de volgende halte is de Big Yan Tree, een boom van ongeveer 1500 jaar oud (hoe ze daar de leeftijd op plakken is nog steeds een vraag) die midden tussen de bergen staat. Daar drinken we een biertje en kopen een souvenirtje. Nu wordt het stilaan tijd om terug naar het centrum te fietsen want we moeten nog inkopen gaan doen voor vanavond. Bij het marktje aangekomen mogen we weer niets betalen. Wij kiezen wat groentjes en aardappelen terwijl Alice dit betaalt, we voelen ons stilaan ongemakkelijk maar dit is blijkbaar hoe Chinezen in elkaar zitten. Weer een hoop champignons voor vanavond en verse vis! Terug aangekomen in Sweet Olive wordt duidelijk dat we echt niets mogen doen vandaag. Coffee is volop bezig met haar voorbereidingen en Linda gaat hetzelfde doen, wij mogen relaxen! De Duitsers zijn ondertussen ook terug aangekomen van hun fietstocht (Hannes en Hanna zijn hun namen) en zouden graag ook mee-eten vanavond, maar ze willen wel iets terugdoen. Ze zeggen dat ze iets van taart zouden willen kopen of zo en dat doet ons eraan herinneren dat onze taart al enkele uren klaarstaat in de bakkerij. Thomas zegt dat hij wel even met hen de straten ingaat en Lim gaat haar mail eens checken. In de bakkerij aangekomen staat onze kersttaart al gereed: een Schwarzwaldtaart (chocoladetaart gevuld met slagroom, kersen en aardbeien…mmmmhh). Hanna en Hannes kopen nog wat extra gebak en willen ook graag nog wat vers fruit voor vanavond. We doen de inkopen, zetten ze af in Sweet Olive, pikken Lim op en gaan om drank voor vanavond: een pint of vijf voor ons en een fles rode wijn voor de Duitsers. Het is iets na half acht en Coffee en Linda zijn nog volop bezig. Hanna en Hannes gaan even naar hun kamer en wij gaan ons tweetjes rustig wat rondkuieren en wat vertellen en denken over hoe de feestdagen thuis (zouden) zijn. Niettemin dat we hier gezellig in China zitten, het kerstgevoel en de familie en vrienden worden toch gemist! Tegen half negen komen we terug in Sweet Olive en het eten staat bijna allemaal op tafel. Het is weer een leuke bende van twaalf personen. Er staan maar liefst elf verschillende schotels op tafel (los van de rijst en de soep), een echte kerstmaaltijd! We eten ons overvol en stilaan vertrekken de meeste Chinezen terug richting huis. Ze willen blijkbaar niet wachten tot het dessert dus meer voor ons J. Achteraf gezien ook niet abnormaal want kerst en nieuw wordt hier niet gevierd. We gaan onze taart halen en het gebak en fruit van de Duitsers. Het is een dessertenbuffet met als kroon onze schwarzwaldcake! Kaarsjes erop, iedereen blazen, ’t is gezellig. Met een overvolle buik stappen we nog even tot aan The Cave om Sinan, Andy en nog wat anderen een zalige kerst te wensen. Nog wat gedronken en gekickerd en nu tijd voor wat rust.

Dag 97 – 25/12/2013

We hebben geen zin om uit ons bedje te komen vanmorgen en slapen regelrecht tot de middag. Ons bedje is veel te goed hier! Limmeke gaat ontbijt maken vandaag dus Thomas blijft liggen tot half twee en onze keukenprinses heeft ondertussen al yoghurt met een kom vers fruit geprepareerd. De boodschappen zijn ook al gedaan, enkel de spaghettisaus moet nog gemaakt worden. Daar had Limmeke wat problemen mee omdat ze gisteren het topje van haar duim heeft geamputeerd met de bereiding van ons diner. Thomas maakt de saus, Lim de spaghetti en tegen half drie kunnen we aan tafel. De kers op de taart is sowieso de geraspte mozarellakaas! Tijdens ons (zeer op tijd) ontbijt maken we een menu voor vanavond en bijkomend ook alle ingrediënten die we zullen gaan halen op de markt. We wassen ons boeltje af, vertrekken naar de markt en komen tegen een uur of vijf terug in Sweet Olive. We zullen eens beginnen aan onze kerstmenu. We zijn nog niet goed bezig of Linda komt al goeiendag zeggen met een cadeau’tje voor ons. We krijgen elk een sjaal van haar, lieve madam! Ondertussen muist Lim er even vanonder, ze moet blijkbaar nog iets gaan halen… Tegen goed acht uur kunnen we onze menu serveren: verse ajuinsoep, tomaat-wortelpuree gegratineerd met mozarella, stroganoffsaus, gebakken varkensblokjes, gebakken groentjes, prei en broccoli met bechamelsaus en gebakken champignons met een hoop look. De Chinezen kijken weer op van onze Westerse keukenkwaliteiten! Na het eten komen Coffee en Dwan af met een pakje voor ons. Lim krijgt een Chinese portefeuille en Thomas een riem (Coffee had al opgemerkt dat Thomas een touwtje van ongeveer 30 cm gebruikt om z’n broek op te houden), we voelen de kerstsfeer toch een beetje hangen J Lim komt daarna nog op de proppen met een pakje voor Thomas: Chinese stokjes in een knap dozeke! We krijgen ook nog de tip om de applicatie WeChat te downloaden. Hiermee kan je videoboodschappen verzenden naar contactpersonen en deze kun daar achteraf op dezelfde manier op antwoorden. Bijgevolg staat onze berichtenlijst al vol met onnozele berichten van Coffee, koddig vrouwke!

Dag 98 – 26/12/2013

Weer gezellig uitgeslapen en na een douchke gaan we de overschot van onze spaghetti opeten, zoals algemeen bekend, spaghetti is de volgende dag nog lekkerder! Na het eten en inmiddels ook al kort na de middag schrijft Lim haar kaartjes en Thomas gaat om postzegels en ook nog om iets anders… teruggekomen in Sweet Olive krijgt Lim haar kerstpakje: Sandalen! Degene die ze had van India zijn tot op de zool versleten! Spijtig genoeg passen ze niet en moeten we terug naar de winkel. Ons Limmeke leeft nogal op grote voet en bijgevolg is de grootste schoen van het winkeltje niet groot genoeg voor haar. Daarnaast hebben Chinezen ook echt wel kleine voeten en de maat 41 die ze liet passen was hooguit een 39 dus we krijgen onze centjes terug. Na enkele winkeltjes komen we toch een gepast sandaaltje tegen en zonder twijfelen aangeschaft. Daarna checkt Lim haar mails, facebook en de trein naar Kunming terwijl Thomas gekluisterd aan de televisie zit voor wat nostalgie: Tom & Jerry! Ondertussen skypen we nog even met het thuisfront van Thomas. Het hele gezin plus de buurvrouw wensen ons een zalige kerst. De Rommel en Coby komen ook hallo zeggen en ’t is enorm hoe onze witte kat verdikt, ’t zal aan de feestdagen liggen zoals de meeste mensen zeggen J als diner eten we broccolipuree en wat Chinese gerechten. Er is ook een Belg uitgenodigd die hier in Yangshuo woont, blijkt dat hij een collega is van Dwan. Ze werken beiden in “Black Rock Climbing”, een agentschap dat onder andere klimmen organiseert. Na het eten nodigt Linda ons uit om mee te gaan naar de Karaokebar. Zingen is niet onze beste eigenschap, maar leutig is ’t wel. Een goed flesje wijn erbij en iedereen zingt wel een paar liedjes (sommigen zo vals als een kat, wij onder andere…). Voor het slapengaan skypen we nog even met Lorca en nonkel Jan. Ondertussen weeral half twee, we zullen er weer vroeg uitkunnen morgen.

Dag 99 – 27/12/2013

Natuurlijk weer op tijd opgestaan, ahum… We hebben ons ontbijtje gemaakt tegen een uur of één. Gekookte eitjes met soldaatjes, toastjes met confituur en choco met om af te sluiten een smoothie van banaan, kiwi, appel, passievrucht en appelsien. We hadden gepland om vandaag tot aan XingPing te fietsen, maar ’t is weeral vrij laat dus we weten niet goed wat doen. Coffee vraagt of we een planning hebben en we kijken bedenkend… ze stelt voor om vandaag te gaan klimmen want haar vriendje Dwan moet vandaag begeleiden. We zeggen dat 220Yuan (de eigenlijke prijs) wat veel is voor ons, we hadden dat wel al eens gezegd. Ze onderbreekt ons meteen en zegt dat we voor een vriendenprijsje van 50Yuan mogen klimmen, super!! We huren een fiets om tot aan de klimplaats te fietsen. Aangekomen aan de muur beseffen we dat we dit beiden nog nooit gedaan hebben. Een vijftig meter hoge rotswand met hier en daar wat spleten. Het is dus echt Freestyle-climbing! We beginnen rond een uur of drie. Thomas klimt drie keer en Lim twee keer. We moeten uiteindelijk stoppen omdat het echt wel donker wordt nu. Zonder twijfel een superzalige ervaring! Tegen zes uur fietsen we terug en onderweg stelt Coffee voor om uit te gaan eten vanavond. Goed idee want veel tijd om te koken is er toch niet meer. Aangekomen in het centrum komen we twee Denen tegen die ook aan het klimmen waren. Ze hebben ons trouwens een fantastische tip gegeven: in plaats van het vliegtuig te nemen vanuit Kunming naar Chiang Mai, te reizen per trein naar het zuiden en via Vietnam Thailand binnenkomen. Achteraf gezien hebben we het licht aangepast en we zullen naar het zuiden van China reizen om zo via Laos het Noorden Thailand binnen te komen. In ieder geval, een idee dat weloverwogen goedgekeurd wordt door ons! De gasten gaan mee eten vanavond in het restaurantje waar je in een frigo zelf je groentjes en/of vlees aanduidt. Dit wordt dan gewokt en je krijgt er een potje rijst bij. Samen met een grote pint kost ons dat 24Yuan per persoon, goede zaak voor ons budget! De Denen gaan al iets vroeger van tafel want ze gaan zich laten masseren. Wij wandelen nog even met Linda door de straten en ze gaat met ons langs een straatmuzikant. Ze vraagt hem of hij wat wil spelen voor ons en na een tiental minuutjes staan er minstens twintig Chinezen mee te zingen. Blijkbaar is de gitarist/zanger de Chinese schlagers uit de kast aan ’t halen. Tegen tien uur komen we terug op onze kamer en ons Limmeke is moe. Thomas had nog afgesproken met de Denen om iets te gaan drinken dus hij gaat alleen op de lappen. Na enkele Duvels en nog een KFC om het boeltje af te sluiten gaan ook zijn oogjes dicht.

Dag 100 – 28/12/2013

De energieke Chinezen boren ons wakker deze morgen. Toen we hier aankwamen was ons hostelletje een rijhuis, vandaag de dag is het een open bebouwing geworden. ’t Is blijkbaar de tijd van ’t jaar om af te breken want de twee buurhuizen liggen zo plat als een vijg wanneer we opstaan tegen de middag, Thomas een lichte hoofdpijn (of van de werken of van iets anders… we laten het in ’t midden). We eten een stevig ontbijt: spiegeleitjes met tomaat en ajuin, vruchtensap en toasten. Coffee zit mee te chillen in haar krokodillenpak wanneer we haar vertellen dat we hier blijven voor Nieuwjaar, haar reactie maakt duidelijk dat ze het niet erg vindt J we zetten nog wat foto’s op de pc om door te sturen naar onze back-up’er Janneman en gaan ondertussen wat boodschappen doen en de kaartjes posten. Na een lange wandeling komen we terug in het centrum. Thomas besteld net een satétje aan een kraam op straat wanneer z’n naam wordt geroepen. We draaien ons beiden om en, hoe klein is deze wereld, we kijken in de ogen van Israëli’s die we in de Himalaya zijn tegengekomen. Ze zitten op het terras van een restaurantje en we zetten ons er uiteraard even bij. We hebben nog een uurtje vooraleer we moeten gaan eten in het restaurant van gisteren (Linda had Beerfish besteld voor vandaagJ). Nadat we hen vertellen hoe we tot hier geraakt zijn, vertellen ze ons dat ze al in Dali geweest zijn, onze volgende halte. Ze hebben daar in een klooster geleefd voor 4 dagen en Kungfutraining gevolgd. Het is een soort spartanentraining waarbij je moet leven volgens exacte regels, maar zeker de moeite waard! Het kost 500Yuan voor een week per persoon inclusief slapen, eten, training, … alles samen klinkt het interessant! Na een gezellige babbel met de kerels, moeten we vertrekken want ’t is bijna etenstijd. We komen aan in het restaurantje en Linda heeft inderdaad haar fameuze biervis besteld. Twee serieuze guusten in een pan met allerlei kruiden, bier, soyasaus en chili. Daarbij nog wat schoteltjes groenten en rijst en het feestmaal is compleet! Na een lekker diner gaan we stilaan terug naar Sweet Olive, maar niet voordat Linda ons een cd geeft van de muzikant van gisteren! We lezen nog wat in onze boeken en vallen eens op tijd in slaap!

Dag 101 – 29/12/2013

We geraken er goed uit, de wekker om acht uur, ontbijtje om negen uur en tegen dik half tien vertrekken we richting het fietsenverhuur. We huren twee fietsen, deze keer geen tandem, en om tien uur stipt zijn we onderweg naar Xingping, ongeveer een 30 kilometer verder. Na een deugddoende fietstocht van ongeveer een uurtje of twee komen we aan in het centrum van Xingping waar een markt aan de gang is. Het eerste kraampje dat we tegenkomen is een soort kermisattractie waar de uitbater allemaal visjes in plastic bekertjes op de grond heeft gezet. De kinderen (of volwassenen) mogen dan drie ringetjes gooien voor 1 Yuan. Een ring rond een bekertje is een visje gewonnen! Thomas voelt zich, zoals gewoonlijk, weer als kind en moet natuurlijk eens gaan proberen. De eerste keer niets, de tweede keer prijs! We hebben een visje, maar wat doen we daarmee? Er staat een triestig meisje te kijken naar de vissen en Thomas wil het aan haar geven. Ze is te verlegen om het aan te nemen en we wandelen maar wat rond met onze vis op het marktje. Terwijl we wat eten op het marktje komen we tot het besluit dat we nog een visje gaan proberen vangen en ze gaan meenemen naar Sweet Olive. Een leuk cadeau’tje voor Coffee en Dwan! Lim probeert deze keer en van de eerste ring is het prijs! Goed, nu met onze twee vissen nog even verder fietsen naar de plaats die we willen zien. Het is namelijk hier ergens waar de foto getrokken is die gebruikt is als achtergrond van het 20Yuan-biljet. Even verder komen we aan dat plaatsje en inderdaad, het uitzicht is knal dat van op het biljet. We fietsen nog even rond en besluiten dan om aan onze terugweg te beginnen. We fietsen op ’t gemakje terug en besluiten om even van de grote weg af te gaan en door de landschappen te fietsen. Niet echt een goed idee want een kilometer verder stopt het landweggetje en moeten we met onze fietsen en vissen over de akkers en terrasbouw ploeteren om daarna terug op de grote weg te komen. Nog wat kilometers verder kopen we ons een pintje en gaan even uitblazen op een speelpleintje waar we basket spelen met de lokale jeugd. We vertrekken terug richting Yangshuo en zien dat ons plastic zakje met onze vissen begint te lekken, evenals de achterband van Lim haar fiets. Al een geluk dat ze daar op voorzien zijn want iets verder kunnen we hem al terug oppompen, nu wat gas bijgeven voor onze vissen zonder water zitten. Tegen een uur of vijf komen we aan in Yangshuo en gaan we ineens wat boodschappen doen voor het eten vanavond. We kopen ook nog een bokaal die we meenemen naar onze kamer. Daar mogen onze vissen, vanaf nu genaamd “Tom & Jerry”, rondzwemmen in hun bokaaltje met een plantje, schelp en wat stenen. ’t Was weer aan ons om te koken dus we maken ons eten klaar tegen een uur of acht. Deze keer veel groentjes en gewokte noodles, een schoteltje varkensvlees en daarnaast heeft Linda nog een biervis geprepareerd voor vanavond, lekker! We trekken ons terug in ons kamertje en drinken daar een flesje rode wijn terwijl we “The Untrue Story of Graham Chapman” door Monty Python.

Dag 102 – 30/12/2013

Die paljassen van buren hebben deze ochtend bijna onze kamer afgebroken, we zijn bijna letterlijk uit ons bed geboord! We komen eruit tegen iets na tienen en voor de verandering maken we vanmorgen pannenkoeken met appeltjes. Ondertussen heeft Coffee voor ons de treintickets al geregeld naar Kunming dus dat is dan ook weer in orde. Na ons afwasje gaan we inkopen doen voor morgen. Voor we de deur uitstappen krijgen we het slechte nieuws van Bram & Tessy (Bram is Lim haar neef) dat het goede nieuws van de geboorte van hun tweeling (Laura & Emily) tenietgegaan is met het overlijden deze nacht van Laura na maar één dagje geleefd te hebben op deze wereldbol. We zijn er allebei even niet goed van en zullen dat voelen voor de rest van de dag. Op zulke momenten is het moeilijk om ver weg te zijn van huis want je kan van hier zo goed als niets doen. Niet dat je iets kan doen, maar toch … We laten de boodschappen voor wat ze zijn en gaan wat wandelen en om centjes voor de komende dagen. Na enkele uurtjes gaan we iets drinken en spelen een dobbelspel dat we in Varanassi hebben geleerd. Het is al bijna zeven uur en we besluiten om wat te gaan eten. Terug in hetzelfde restaurantje (waar ’t goed is, moet je teruggaan) eten we wat en proberen de gebeurtenis van vannacht wat te plaatsen, laat ons hopen dat Emily de kracht heeft om erdoor te komen! We keren terug naar Sweet Olive waar we Coffee en Dwan hun visjes geven en ze beloven goed te zorgen voor Tom & Jerry! Tegen negen uur gaan we ons bedje in, lezen nog een boekje en dommelen in na toch wel een grijze dag.

Dag 103 – 31/12/2013

Deze morgen gaat Thomas alvast om de pasta en maakt tomatensaus met paprika en look, mmmh! Daarna lezen we ons boek op het dakterras van Sweet Olive, de zon schijnt hier dus we besluiten niet om boodschappen te gaan vooraleer de zon hier weg is. Tegen half vier zitten we bijna in de schaduw en het wordt stilaan tijd om in actie te schieten voor ons eindejaarsdiner! We halen koekjes in de bakkerij, gin, tonic en bruiswater (eerste keer in China dat we écht bruiswater vinden van het merk “Watson’s”, dit voor de bruiswaterdrinkers die naar China willen reizenJ). Daarna nog wat groentjes want vlees hebben we nog wel ergens liggen. Om een uur of vier gaan we aan de slag met gin-tonic bij de hand! Coffee is nog wat bezig in de keuken (haar fameuze appelsoep aan ’t maken) dus wij snijden alvast onze groentjes. Lim maakt haar geprepareerd salades klaar terwijl Thomas z’n groentjes snijdt voor de provencaalsaus, de eerste gin-tonic ondertussen gesneuveld! Thomas begint te koken wanneer Coffee haar plaats afgeeft. Lim assisteert zeer goed met het bijschenken van onze godendrank! Uiteindelijk hebben we een supermenu! Petattenpuree, salades (sla, tomaat, wortel, komkommer, dressing en pijpajuin, da’s lang gelden!), bloemkool en broccoli in bechamel, provencaalse saus, varkensvlees in appelsiensaus, biervis van Linda, pompoen en champignon van Coffee en ook haar appelsoep ontbreekt niet! Na ’t eten gaan de gsm’s aan voor een streep muziek en ondertussen ledigen we onze fles gin. Na een verfrissende douche trekken we naar Sinan want het is ondertussen al half twaalf. Tegen twaalf uur, met duveltje in de hand, vieren we Nieuwjaar. Het deed wel raar, de eerste keer dat het niet zo uitbundig kussen en aftellen is, ver weg van alle vrienden en familie… Awel ja! Zo hard missen we jullie J Linda kraakt een fles appelcider terwijl Coffee en Dwan ons nog trakteren op een duveltje. We zijn al serieus beschonken en spelen onze eerste pool van het nieuwe jaar om wat te ontnuchteren. Tegen twee uur sluit Sinan de bar en trekken we samen met hem naar Demobar. Daar krijgen we nog een shotje gratis en uiteraard drinken we daar nog een duveltje. Tegen een uur of half vier schommelen we terug naar Sweet Olive en (iedereen die al beschonken thuis gekomen is begrijpt dit) we warmen de spaghetti op, want van drinken krijg je honger! In gezelschap van de tekenfilm “101 Dalmatiërs” eten we wat en uiteindelijk gaan we toch onze kopkes neerleggen. Het is ondertussen kwart voor vijf en over 2 uurtjes moeten we skypen met het thuisfront, dan vieren ze daar Nieuwjaar. Onze wekker gezet en tot seffes!

Dag 104 – 1/1/2014

We worden gewekt door – alweer – onze buren die aan beide kanten weer volop aan hun afbraakwerken beginnen. We kijken op onze wekker en zien dat het 8uur is… 8uur! Oei, skype gemist! Het alarm dat we om 6u30 hadden gezet, daar zijn we deze keer lossendoor geslapen. We kijken nog snel eens op onze laptop, maar niemand meer online. Iedereen gaan feesten of gaan slapen. Misschien hadden de werken beter een dik uur vroeger begonnen vandaag… Gelukkig hebben we voor dat lawaai wel een oplossing gekregen van Coffee en Doan, want kamer 301 (een verdiep hoger en iets dikkere muren met minder openingen in) is ons ter beschikking gesteld speciaal voor onze nieuwjaarsdag. We slenteren dus een verdiep hoger en ploffen ons neer onder de verse dikke lakens, zalig! De werken hebben ons beduidend minder gestoord hier, want we worden pas wakker rond 13u, zoals dat op een echte nieuwjaarsdag moet zijn vooraleer we de familie gaan bezoeken. Al is dat laatste er deze keer niet bij. We maken het dus lekker gezellig onder ons tweetjes. Na een deugddoende bruiswater nemen we een idem douche en gaan daarna ontbijt maken: zacht gekookte eitjes met toast en salade (van gisteren) en daarbij een grote pot thee voor onze dorst! Omdat het zonnetje weer goed schijnt, kruipen we terug op terras met onze boeken en de laptop. We skypen met mama en papa van Lim (Gelukkig Nieuwjaar!) en dat al rond half 8 Belgische tijd J Het is plezant om mee de sfeer van de dag op te snuiven op het thuisfront met de traditionele familiebezoeken op de planning en Sammeke dat nog in zijn bedje ligt (uiteraard, dat zou bij ons van tzelfde zijn!). Terwijl Thomas verslonden is aan het boek The Hunger Games breidt Lim op internet onze route op google maps uit. De lekkere tas warme melk met honing die Lim voor zichzelf geprepareerd heeft, wordt na enkele seconden al onhandig omver gestampt…typisch tafereel op de eerste dag van ’t jaar. Zonde! Als het bijna tijd is voor het diner gaat Thomas zich alvast installeren in zijn ondertussen vertrouwde keuken terwijl Lim inkopen gaat doen voor de treinrit van morgen. Omdat de honger en de goesting op deze dagen rare wendingen kan aannemen, besluit Lim de overschot van de spaghetti van gisterenochtend en deze nacht verder op te eten. Want dat smaakt! Thomas en Coffee prepareren weer vanalles en nog wat in de keuken en Lim leest ondertussen haar boek (2^e boek van de Hunger Games). Vier uurtjes later, tegen 21u is iedereen van de partij en staat de tafel weer overvol met lekkernijen: broccolipuree, vlees met champignons, vis van Linda, rijst, broccoli in béchamelsaus (deze keer door Coffee gemaakt, omdat ze het zo lekker vindt!) en nog wat chinese gerechten. Hoewel we al wat moe worden en onze bedje in zouden willen, komt Linda nog af met haar beloofde kaastaart. Wat ziet dat er lekker uit! De taart is gemaakt in de coffeebar waar ze verblijft en zelf heeft ze er een hele hoop aardbeien op gestrooid, mmmm! Ze heeft ook nog een cadeau in petto, want ze haalt uit haar zak 2 amuletten met onze beide namen op en de datum dat we in Yangshuo waren. Prachtig! We kunnen niet meer dan voldaan zijn (van het eten en de enorme gastvrijheid hier), dus tijd voor afscheid, want morgenvroeg moeten we de bus op om 7u. Vooraleer we tevreden ons bedje in kruipen, geven we iedereen een welverdiende dikke knuffel. Superhard bedankt voor deze mooie tijd!

Dag 105 – 2/1/2014

Onze wekker staat om iets voor zessen omdat we de eerste bus willen nemen naar Guilin om onze trein niet te missen. Tegen kwart na zes komen we voor de laatste keer de trap af richting het keukentje van Sweet Olive. We hebben wat brocollipuree van gisteren apart gehouden en eiersalade gemaakt voor op de trein. Onze proviand allemaal mee en we staan op het punt van vertrek wanneer Dwan de kamer uitkomt en zegt dat we enkele minuutjes moeten wachten want ze gaan mee om de weg te wijzen en ons uit te zwaaien. Enkele ogenblikken later komt ook Coffee tevoorschijn en ons viertjes vertrekken we in het nog donkere Yangshuo richting treinstation. Een klein halfuurtje later komen we aan en al een geluk dat Coffee en Dwan onze gidsen waren want dit hadden we nooit zelf gevonden en zeker en vast onze eerste bus gemist! We kopen onze ticketjes en laden de bagage in. Zonder veel zin nemen we afscheid van het lieve koppel en zwaaien hen uit wanneer we Yangshuo (eindelijk) uitrijden. We zouden hier enkele dagen blijven en het is ontaard in een kleine twee weekjes! Op de bus doen we nog een dutje want echt lang was de nachtrust toch niet. Tegen half negen komen we aan in Guilin. We stappen naar het treinstation en kopen onderweg nog wat fruit voor tijdens de rit. Hetgeen we vorige keer vergeten waren (of gewoon niet wisten), doen we nu eerst: we regelen onze tickets! Na enkele minuten gebarentaal en Chinees gebrabbel hebben we onze tickets in de hand en gaan naar de wachtruimte voor onze trein. Elke trein die zal arriveren heeft een aparte wachtruimte om het boeltje gestructureerd te laten verlopen. Pas wanneer de trein klaarstaat, mag iedereen naar de zitjes vertrekken. Het is of ieders leven er vanaf hangt, bij het teken van de man in uniform stormen de Chinezen als opgejaagde konijnen door de hekken en het is drummen tot aan de trein. De reden zou kunnen zijn dat er vrij beperkte bagageruimte is en dat de meesten toch redelijk wat bagage mee hebben. Aan onze plaatsen gekomen merken we dat we niet naast elkaar zitten en geven onszelf het recht om andere zitjes te claimen. Bij deze halte geen probleem dus we blijven gezellig zitten en lezen onze boeken: Hunger Games I, Hunger Games II en Eating Animals (Jonathan Safran Foer). De trein zit vrij vol deze keer en bijna alle zitjes zijn ingenomen. Bij de tweede halte stappen enkele van onze buren af en we zitten recht over elkaar aan de kant van de raam met 3 van de 6 zitjes bezet. Dit duurt zolang tot er bij de volgende halte weer een nieuwe hoop opstapt. Blijkbaar heeft een dame van middelbare leeftijd Thomas z’n plaats. Er zijn twee plaatsen naast hem vrij en de dame zet zich dan maar neer met haar dochter. Na enkele minuten realiseert ze zich dat ze toch liever haar gereserveerde plaats heeft en ze begint te zwaaien met haar kaartjes en te wijzen naar Thomas z’n plaats. Ze spreken letterlijk Chinees voor ons en bijgevolg (los van het feit dat het allemaal duidelijk is voor ons) gebaart Thomas van “krommen aas”. De vrouw geeft op en zet zich terug neer. We lezen rustig verder … tot…!! De vrouw weer begint te reclameren over haar plaats en deze keer vraagt ze nog duidelijker naar onze kaartjes en nu laat Thomas dan maar zien. Ze wijst naar het nummertje 40, dat haar plaats is en waar Thomas op zit. Thomas, duidelijk geërgerd, zet zich recht terwijl de vrouw hem op de schouder klopt en het teken doet dat hij mag blijven zitten… dat hij mag blijven zitten…?!?! Kunt er maar aan uit! Dit was het laatste wat we horen van de vrouw – voorlopig – en we eten wat, lezen wat, proberen wat te rusten en de tijd passeert. Vrij praktisch wel, die plaatsjes aan de raam, we hebben er een tafeltje dat ietwat kan gebruikt worden als kussen. Ahja, voor alle duidelijkheid, we zitten weer in de goedkoopste klasse om het budget niet om zeep te helpen. Onze plaatsen zijn de Hard Seats, daarnaast zijn er ook nog de Hard Sleepers (dubbele prijs) en de Soft Sleepers (driedubbele prijs). Omdat onze zeteltjes al 45 euro voor beiden kosten hebben we een budgetvriendelijke oplossing gekozen. Tegen een uur of elf geeft Lim het lezen op en ze valt als een blok in slaap op het tafeltje terwijl Thomas gekluisterd in het boek verder leest en tegen een uur of 1 ook een tukje doet. Tegen dan zijn de meeste passagiers afgestapt (want wie slaapt nu ook op deze zeteltjes J) en kunnen we ons neerleggen op onze driezitjes. Enkele uren kunnen we slapen, niet te vast want bellende en babbelende Chinezen (dit doen ze allesbehalve discreet) houden ons wakker, tot we beiden wakker worden gemaakt. We zitten rechtop wanneer diezelfde zaag van een vrouw daar terug staat om aan het voeteinde van Thomas plaats te nemen. We dachten dat we er vanaf waren, maar ze is blijkbaar ergens anders gaan zitten tijdens de nacht. Nu wil ze terug op haar plaats zitten, om 5u ’s nachts. Het ergste van de zaak: we waren goed aan het slapen (niet simpel op zo’n trein) én de halve wagon is nog steeds leeg dus WAAROM HIER?? We laten het maar zo en geven een knikje…

Dag 106 – 3/1/2014

Thomas doet nog een dutje terwijl Limmeke al een ontbijtje naar binnen schoefelt. We worden beiden verrast tegen 9u. Iedereen stapt af en blijkbaar zijn we al in Kunming, de trein op tijd, top! We wandelen van het perron af richting de toiletten wanneer we even Laos laten vallen en eventueel al daar naartoe reizen vanaf hier… ’t is hier namelijk redelijk koud en op dat vlak zou Laos welgekomen zijn. Uiteindelijk beslissen we om toch richting het klooster in Dali te reizen om daar Kungfutraining te volgen, dat kun je ook niet overal en altijd doen en het klinkt op die manier een unieke ervaring. Dus… op naar Dali! We komen het station uit en Thomas neemt z’n eigen ontbijtje nu: Dumplings met pittige soyasaus, wat is er beter op dit uur van de dag?! Daarna gaan we richting het busstation om een ticket te boeken naar Dali. Aan het loket wordt het langzaamaan duidelijk dat we niet van hier, maar van een ander busstation naar Dali kunnen reizen, we moeten dus nog een andere bus nemen. We worden letterlijk van het kas’ke naar de muur gestuurd in de zoektocht naar die bus. Juist, we zitten terug in het echte China, hier spreekt niemand zelfs nog maar het kleinste beetje Engels terwijl makkelijk de helft van Yangshuo in het Engels kon communiceren. Na ongeveer vijf keer vragen zet een Chinees zich zuchtend recht en gebaart dat we hem moeten volgen. Uiteindelijk zitten we op een lokale bus die richting het andere station rijdt. Na een halfuurtje komen we aan het station en bestellen onze tickets naar Dali. Tijdens dit laatste project, aan het loket, vraagt Thomas hoe lang de rit duurt en de vrouw verstaat er weer noegabollen van wanneer een Amerikaanse toeriste Thomas bijspringt en uitvist dat het een uurtje of 5 rijden is. Op de bus blijkt dat Katura, de Amerikaanse, in Washington woont en al een jaartje hier in China Engelse les geeft, geen simpele zaak vertelt ze! Ze praat ook wat over haar ervaringen in China en iets wat bijblijft is dat de Chinese overheid de grotere steden allemaal volbouwt en uitbreidt terwijl ze van het platteland af willen. Dit betekent concreet dat de mensen van buiten de stad, binnenin de stad moeten komen wonen (blijkbaar kan een overheid van een communistisch land dit dus verplichten) en werken. Het probleem is dat deze mensen dan moéten wonen in deze stad en hun sociale verzekeringen zijn dus ook enkel geldig in deze plaats. Vele van deze mensen vinden, bij tekort aan kennis, geen werk in de grotere steden en zijn uiteindelijk genoodzaakt om ergens ander te gaan werken. Bijgevolg genieten ze dan ook geen sociale steun meer en in vele gevallen is dit al fataal uitgedraaid.
Na inderdaad een uurtje of vijf rijden, babbelen en lezen stoppen we in een stadje net onder Dali. Van daar nemen we nog een bus naar hét Dali. Hoogstwaarschijnlijk het laatste transportmiddel van een uiteindelijk 35u durende reis (Yangshuo-Dali). Om de kers op de taart te zetten is dit lokale busje, op spitsuur, tot in de nok gevuld. Al een geluk is het maar een halfuurtje rijden. Katura rijdt ook mee en we stappen allemaal af aan de oude stad “Dali”. Een knappe poort doorgewandeld en dan zicht op de hoofdstraat met alle traditionele huisjes links en rechts. Onze Amerikaans ziet al een pijl naar haar guesthouse en we wensen haar alle geluk. Wij stappen verder en vragen ondertussen de weg naar ons klooster “WuWei Si Monastry”. Na enkele keren proberen, komen we iemand tegen die ons uiteindelijk vertelt dat het beter iets voor morgen zal worden want het is een 7 a 8 kilometer tot daar en er rijden geen bussen meer, een taxi misschien, maar niet voor minder dan 50 Yuan. We besluiten er toch voor te gaan (ondertussen wel al vijf uur) en beginnen aan onze wandeltocht. Thomas probeert liften wat niet al te veel effect heeft op de spleetogen. Na even wandelen stopt er een taxi die ons tot daar wil voeren voor 40 Yuan, instappen! Achteraf gezien was dit een goede zaak, die laatste kilometers hadden we nooit meer te voet kunnen doen vandaag! We worden afgezet aan het klooster en komen aan op het middenplein waar een monnik in leer (27 jaar) ons verwelkomt. Ze spreekt vrij goed Engels en wij maken duidelijk dat we hier zijn voor de Kungfutraining. We mogen wachten in een ruimte met wat kapotte zetels en een buddhabeeld omringd met kaarsen. We zullen dadelijk geholpen worden. Na enkele minuten krijgen we van een monnik beiden twee papieren in de hand gestoken, vol met strikte regels om te volgen. Het is een hele lijst en enkele van de opvallendste zijn “met rechte rug eten”, “eten dat op de grond valt, oprapen en opeten”, “niet praten tijdens het eten en pas eten wanneer de Master (hoofdmonnik) het teken geeft door “Ami To Fo” te zeggen”, “apart te slapen en zeker geen fysiek contact te hebben” met als laatste “you are not here for fun!”… “IF YOU CANNOT FOLLOW THESE RULES, PLEASE LEAVE!”. Dat komt wel goed, toch? Apart slapen… hoe lang is dat geleden? Bronstige beesten dat wij zijn, ’t is een uitdaging J Vooraleer we ons registeren in de lijst van leerlingen, moeten we eerst gaan eten want het is inmiddels zes uur stipt! Gaan eten? Verdikke, volgens de regels is da geen deugd… we komen in de eetzaal en moeten aan een tafel gaan zitten met een hoop bordjes, stokjes en twee kommetjes, die van ons! Blijkbaar moeten we na de maaltijd deze kommetjes en stokjes bijhouden en afspoelen en steeds meebrengen voor lunch en diner. De Master komt binnen en iedereen staat recht. Z’n kommetje wordt gevuld en hij krijgt een soepje, daarna zegt hij luid “A mi To Fou”. Iedereen antwoordt hetzelfde en smakelijk eten. Ahja, dat was ook een regel: iedereen moet eerst elkaars kommetje vullen en z’n eigen als laatste bedienen. Het is bijna vechten (alé, stillekes dan) om elkaar te bedienen. We eten in stilte en al een geluk: we laten geen opgemerkte rijstkorreltjes vallen, ’t zullen er wel twee of drie geweest zijn, maar niemand keek op dus we lieten het maar zo. Na ’t eten, wat minstens heel lekker was, gaan we de eetzaal uit en moeten we ons registreren bij onze trainer. Het is 500Yuan per persoon voor een week, kortere termijnen zijn niet bespreekbaar! We betalen 1000Yuan en krijgen elk een kamer toegewezen. Geen elektriciteit, vrij sober, maar wel degelijke bedjes met dikke donsjes! Veel valt er niet meer te doen vandaag en we zijn moe dus we gaan naar onze kamertjes. We liggen waarschijnlijk beiden nog niet goed neer, of het avondgebed start. Een vol uur zang, gevolgd door gonzende gongen en klokken. Daarna nog een uurtje zang, gong en klok door een enkele monnik die de dag afsluit op het middenplein. Het is nu negen uur en slaap zacht!

Dag 107 – 4/1/2014

Beiden redelijk geslapen en om half zes gewekt door een oorverdovende gong, zo start onze eerste dag kungfutraining. We komen elkaar tegen om half zeven op het middenplein. Na een sanitair onderhoud wachten we op onze trainer die om zeven uur met ons zal starten. Ondertussen is het ochtendgebed nog bezig en de zon laat nog niets van haar zien. We kijken wat sterren en zien maar liefst drie vallende lichtflitsen in de hemel, mooi begin van de dag! Iets na zeven komt onze trainer ons tegemoet en wijst ons al meteen op een ‘fout’: we mogen niet in het gangpad van de trappen blijven staan. Daarna volgen de woorden “Ok, let’s go!”. We beginnen aan een ochtendwandeling van een kleine twee kilometer tot aan een rivierbedding. Daar zegt hij z’n volgende woorden “pick up stone, hold above head and go back!”. We kiezen beiden een steen, uiteraard veel te groot (denken we) en beginnen aan onze tocht terug. Na enkele meters wordt al duidelijk dat dit doorbijten zal worden. De ellebogen en schouders verkrampen vrij snel, de koude van de steen bevriest onze vingers bijna (door handschoenen) en dat harde ding weegt verdomd zwaar op onze bollekes. Na een twintig minuutjes in stille pijn wandelen komen we met ons tweetjes aan in het klooster. Onze trainer nergens te bespeuren. Enkele minuten later komt hij vanachter de hoek, met een kolos van een steen op z’n hoofd die hij met 1 hand balanceert, en zegt kordaat “pick up stone” en nog iets wat wil zeggen dat we hem moeten volgen. Hij lijkt niet blij te zijn want we maken op dat we hem blijkbaar moesten volgen in plaats van al te vertrekken… We wandelen nog een tiental minuutjes met de steen heel wat trappen af en leggen hem neer, volgend op een hele reeks stenen welke waarschijnlijk van onze voorgangers zullen zijn. We stappen terug de trappen op, moeten daarna voor een kwartiertje onze benen stretchen en volgen hem daarna terug tot op het middenplein. Tijd voor ontbijt! Terug dezelfde routine, niet eten vooraleer … en stillekes! De noodlesoep met groentjes gaat er vlot in en eigenlijk is dit allemaal zo slecht nog niet, ’t is heel lekker zelfs! Wanneer de Master de eetzaal verlaat staat iedereen op en zegt “A mi To Fou”. Daarna richt hij zich naar een meisje bij ons aan de tafel, monnik in leer, en hij beveelt haar iets wat we niet verstaan. Na het ontbijt realiseren we ons dat ons drinken op is en dat we sinds gisteren voor het eten niets meer gedronken hebben. We vragen naar water dat we zullen vinden enkele trappen naar boven in de natuurlijke bron. Het is een bron die een helende historie heeft en troepen mensen komen hier elke dag hun dozijnen flessen vullen om het water te drinken en mee te koken. We hebben het privilege om er zomaar van te mogen drinken en het is inderdaad helder zuiver water met goede smaak. De historie wordt ons verteld door een Russische die hier al 3 jaar leeft en studeert. Ze is hier blijven hangen na enkele maanden Thai Chi training. Na even babbelen beseffen we dat het tijd is voor onze volgende training want het is negen uur. Onze trainer komt ons tegemoet en we moeten hem volgen. Met een vluchtige kijk in de bidzaal zien we het meisje van in de eetzaal rondwandelen met een soort triangel en onophoudelijk “A mi To Fou” zingen. Zal wel normaal zijn… Het volgende anderhalf uur wordt stretchen. Niet gewoon wat door de benen gaan, maar intensief elke spier in vooral de benen uitrekken tot het niet meer kan. Ondertussen breekt onze trainer het ijs met enkele foto’s die hij op z’n gsm laat zien van Chinese gebouwen. We voelen dat het kan, dus vraagt Thomas of hij vanmorgen bedoelde dat we samen met hem naar boven moesten lopen… Hij antwoordt het volgende “Yes! I just forgot: Wait me!”. Dat verklaart het boeltje. Daarna gaan we met onze trainer naar een halfopen ruimte waar we de basis van Kungfu leren. De vloeiende bewegingen die hij maakt proberen we te imiteren. Lim is er vrij snel mee weg, maar Thomas heeft het wat moeilijk. De details van een horizontale of verticale vuist, links of rechts been voor, … ontgaan hem soms en hij wordt regelmatig op de fouten gewezen. Het is dan ook training voor iets J Om twaalf uur stipt gaan we lunchen. Er zijn ineens veel mensen aanwezig, bezoekers. Er is een gastkok die de kok wat dingen heeft bijgeleerd en bijgevolg is de hele vriendenkring van de gastkok aanwezig om mee te genieten. De tafel wordt gevuld met een bord of acht. Allemaal groenten en tofu met lekkere kruiden. In vergelijking met de vijf borden van gisteren is dit een feestmaal, of niet? Want het is een regel dat je maar pas van tafel mag wanneer alle borden leeg zijn. Het is regelrecht volstouwen tijdens de lunch! Nu krijgen we rustpauze tot 4u en we gaan onze boeken lezen in het zonnetje dat hier zalig schijnt! Tegen een uur of 3 maken we kennis met een koppel (Finland-Letland). De kerel heeft hier een klein jaar geleden training gevolgd en komt nog eens op bezoek want ze wonen beiden in Kunming en hebben verlof nu. Hij vertelt over z’n training en weet te zeggen dat ze toen met veertien waren, waarvan twaalf Israëli’s (het is ons al duidelijk geworden dat dit volk eigenlijk nergens echt gewenst is, ze zijn regelmatig nogal overenthousiast). Een privilege voor ons om een privétrainer te hebben! We komen ook nog de naam te weten van onze trainer: “Happy Cloud”, het past hem wel! Aangezien onze voorraad toiletpapier op is (we wisten niet dat we hier zelf voor moesten zorgen), snijden we ook dat onderwerp maar subtiel aan. “Oh no problem, take ours!” Gelukkig had het meisje toiletpapier op zak dat we zomaar krijgen, want zij hebben toch genoeg in hun hostel. Oef, even gered! Tegen vier uur is het terug training. We wandelen naar dezelfde ruimte en merken op dat het meisje van vanmorgen nog steeds hetzelfde aan ’t doen is in de bidzaal. Triangelen en zingen. Er is op training deze keer ook een monnik in leer bij die mee oefent; we noemen haar “Panda” (de vergelijking zit hem vooral in het aangezicht). Het eerste uur weer uitgebreide stretching en we beginnen al stilaan te voelen dat we morgen stijf zullen zijn. Daarna terug de basis van Kungfu en wat uitbreiding tegenover deze morgen. Tijdens de kleine rustpauzes vraagt Happy Cloud soms hoe je een bepaald Engels woord uitspreekt. Hij is op zichzelf, gedurende al enkele jaren, Engels aan ’t leren mét resultaat. We brengen hem wat dingen bij en beloven hem morgen het Engels fonetisch alfabet te leren. Lim heeft ook nog een korte conversatie met “Panda” – die ondertussen de hele tijd doorstretcht – en vraagt haar of dat andere meisje regelmatig zo moet zingen in de bidzaal. Het meisje antwoord negatief. “Is het dan enkel omdat het nu weekend is?” Ook niet. Het enige wat ze erover kwijt wil, is dat ze hoopt dat zij dit zelf morgen ook niet zal moeten doen. Gestraft dus! Na nog enkele oefeningen is het weeral tijd om te gaan eten. Het diner is voor een deel de overschot van vanmiddag, maar dat stoort niet, ’t smaakt weeral want de energie van vanmiddag is allemaal verbrand. Na het eten zetten we ons in een halfopen rustzaal met enkele zeteltjes en praten wat na over vandaag. Als het inmiddels acht uur is, is het avondgebed net afgesloten. We gaan nog even naar het toilet met de zaklamp, een gebouw net buiten het klooster, en zabberen mekaar in den donkere eens goed af, we zijn ook maar mensen J Tijdens de afsluitende zang van de monnik gaan we naar ons bedje, tijd voor rust!

Dag 108 – 5/01/2014

We ontmoeten elkaar opnieuw om half 7 om samen een toiletbezoek te doen in het donker. Aangezien de zaklamp van Lim regelmatig de geest geeft, moeten we de gsm gebruiken. Na nog eens een onopgemerkte dikke kus en knuffel stappen we terug en wachten we (deze keer niet in het gangpad van de trap) tot het ochtendgebed afgelopen is. Iets na 7 vertrekken we opnieuw al stappend richting de rivier. Aangezien Lim gisterenavond nog gevraagd had of we een klein stukje konden joggen in plaats van stappen (kwestie van de spieren iets losser te krijgen), zegt onze trainer Happy Cloud na 10 minuutjes wandelen: “Okay, now running J” We joggen op een licht tempo mee, al is het niet zo evident op de kasseien hier in het donker terwijl de baan ook een lichte helling aanneemt naar beneden. Lim had deze gedachte nog niet goed afgesloten of ze soeselt over een uitstekende kei en valt plat voorover. De schade valt al bij al nog mee: een dikke handpalm rechts en een dikke knie met lichte schaafwonden links. Goed…opnieuw stappen dus? De stijve knie wordt in beweging gezet en de pijn vermindert daardoor ook langzaam aan. We kiezen in de rivier opnieuw een steen uit en wachten deze keer op Happy Cloud. Hij komt weer af met een kloeft van een steen die hij de hele weg gewoon laat balanceren op zijn hoofd met zijn handen op de rug. Straf! We volgen dezelfde weg de trappen af aan het klooster en leggen onze steen naast die van gisteren. Eens terug boven is het een korte stretching, want de bel luidt al snel voor het ontbijt. Het kommetje en de stokjes die we gisteren gebruikten bij het ontbijt moesten we bijhouden, dus we gaan dit opnieuw halen in onze kamer. De grote kom nemen we telkens mee voor het ontbijt, de kleinere kom voor lunch en diner. We krijgen deze keer vegetarische dumplings (idem als momo’s) en dumplings gevuld met karamel en noten (iets té zoet). Het blijkt ook dat we ons kommetje deze keer niet nodig hebben… Tja. Na ontbijt hebben we nog even tijd, dus we nemen wat foto’s aan de voorkant van de tempel, waar ook Happy Cloud aan het rondkijken is in de omringende bomen die op de bergflank staan. Nietsvermoedend gaat de klok al over 9u, maar we zien geen beweging in onze trainer dus we besluiten snel nog een foto te nemen om dan zelf naar hem toe te gaan. Op dat moment komt de Russische vrouw van gisteren opnieuw langs en ze schrikt dat we nog niet aan het trainen zijn. “It’s 5 past 9, you should be training now.” Ze legt ons uit dat de trainers verwachten dat je zelf initiatief vertoont en op tijd begint. We nemen dus maar onze plaats in naast de trainer en vragen of we mogen beginnen stretchen. Hij knikt van ja. Het is goed dat we dit weten, maar die Russische begint wel wat hoge tonen te werpen in de manier waarop ze ons ‘terechtwijst’. Na het stretchen komt het leukste deel van de dag: elkaars rug masseren afwisselend met een stretchoefening voor armen en rug en dit gedurende een klein uurtje. Daarna gaan we opnieuw naar de halfopen ruimte in de tempel en zijn het weer de Kungfu basics, een half uurtje pauze en de Kungfu routine tot aan lunchtijd. We werken ons stilaan al goed in het zweet en de spieren laten zich ook goed voelen. ’t Is zondag en de Russische eet – net als gisteren – met ons mee. De lunch is opnieuw heel lekker, vooral de verse geitenkaas gebakken in sojasaus. Als we ons kommetjes daarna gaan afwassen buiten komt madam ons opnieuw terechtwijzen: als we de Master, of iemand anders, groeten met “A mi to fou” moeten we minstens 1 hand gebruiken, ook al heb je vanalles vast, je legt dit dan neer. Ze legt ook nog eens uit wat ze bedoelde deze ochtend dat we moesten starten uit onszelf, want ze weet dat hier al mensen zijn weggestuurd, omdat die eigenlijk niet willen trainen. Alé goe, bedankt dan maar, want ’t is niet dat wij hier veel van weten. In de namiddagpauze besluiten we ons wandeling niet te doen (te veel trappen hier) en we leggen ons gewoon neer in een voortuintje van een kloostergebouw. Lekker in het zonnetje is Lim aan het lezen en blogt Thomas de laatste dagen nog bij. We vallen onvermijdelijk ook nog even in slaap en als we wakker worden is het bijna tijd om te gaan trainen. We willen zeker op tijd zijn, dus aangekomen in het halfopen gebouwtje beginnen we alvast te stretchen. “Panda” is er deze keer ook opnieuw bij. Ze probeert dagelijks een sessie mee te doen, als ze niks te doen heeft. De namiddag heeft ook z’n eigen routine: stretching individueel, stretching van de benen per 3, Kungfu Basics en de Kungfu routine. Er begint stilletjes aan al wat vordering in te komen, dat loont! Tegen 18u hebben we ons flink in ’t zweet gewerkt en mogen we ons voetjes weer onder tafel schuiven na alle “A mi to fou”-groeten. Als de meeste monniken buiten zijn, vraagt het meisje – we noemen ze “sloorke”, die de hele dag moest zingen gisteren – ons nog of we soms thee in de warmwaterkan hadden gedaan. Ja. Dit mogen we in ’t vervolg niet meer doen, anders kan niemand nog uit die kan drinken, want het duurt even vooraleer de kan weer proper is. Oei, weer een foutje… Na de diner gaan we een wc’ke doen en blijkt dat het half rolletje toiletpapier dat we gisteren gekregen hebben, alweer op is. Gelukkig zag Lim “Panda” zitten op toilet, dus we wachten haar eventjes op buiten. De toiletten zijn hier trouwens, zoals op verschillende plaatsen in China, gewoon 1 lange goot met muurtjes van een goeie meter ertussen. Niet bepaald privé dus, maar gelukkig hebben we hier nog niet vaak met 2 of meerdere mensen ons behoeften moeten doen. Als “Panda” buiten komt, vraagt Lim haar of we alstublieft een beetje toiletpapier mogen gebruiken. Natuurlijk! Ze geeft ons een pakketje met enkele velletjes in; weer gered voor een goeie dag! Als we tegen 19u opnieuw in de zeteltjes gaan zitten in het halfopen zijgebouw van de tempel en de gebeden routineus van start gaan, beseffen we dat we eigenlijk goed kapot zijn vandaag. Na een halfuurtje rusten, besluiten we toch ons bedje op te zoeken na een laatste toiletbezoek om de nacht te kunnen door komen. De gebeden en het gezang met trommel, gong en klok doen ons nog niet meteen vast slapen, maar de oogjes gaan wel al toe.

Dag 109 – 6/01/2014

 We zijn vandaag halfweg de trainingsdagen als we worden gewekt door de gong en daarna het ochtendgezang, maar deze keer wordt het vrij vals gezongen. Het is zo te horen iemand anders deze keer, maar ’t is geen streling voor het oor… We liggen elk weer een klein uurtje te draaien en te keren om dan tegen half 7 elkaar te ontmoeten in het hoekje op het middenplein. Onderweg naar het toilet beseffen we dat we al goed aan het stinken zijn. Een douche is hier dan ook geen optie, want ’t is koud water in een vuil kotteke. Juist het gezicht eens verfrissen ’s ochtends is voorlopig voldoende; douchen doen we dan later wel J Nog eens zoals 2 tieners stiekem in ’t donker kusjes geven en dan terug naar het middenplein. Onze ochtendmars naar het riviertje gaat deze keer iets verder. Onderweg zien we trouwens opnieuw een prachtig uitzicht over Dali, het meer en de bergen die beiden omsluiten. Thomas heeft vandaag de camera bij om dit alles mooi in beeld te brengen. De zon is nog niet volledig op, maar de zonnestralen geven al een prachtige oranjegele gloed die van achter de bergen tevoorschijn komt. Na enkele onvergetelijke shoots is het tijd voor ons ochtendritueel: steentje dragen! We gaan vandaag naar een iets hoger deel van de rivier, rapen onze steen en wandelen terug naar het klooster. ’t Is onvoorstelbaar hoe Happy Cloud een bombast van een steen zonder handen naar boven balanceert. Na twee kilometer smijten we onze ballast van ons hoofd en gaan we richting de eetzaal voor ontbijt. ’t Is een beetje teleurstellend, gekookte rijstballen (die aan de tanden blijven plakken) gevuld met noten en caramel, steekt snel tegen maar niet geklaagd, ze doen hun best. We hebben nog een halfuur voordat de training dus we gaan nog even terug naar de plaats waar we deze morgen het panorama hebben gefotografeerd. Prachtige vogeltjes vliegen er rond en leiden ons weg van het uitzicht. Al snel is het tijd voor de training en we beginnen weer met een uurtje strechting. Daarna de routine oefeningen van de kungfu basis, maar deze keer doen we ze op het pleintje voor het klooster. We moeten al snel naar binnen verhuizen want een hoop toeristen sturen de training in de war door foto’s te nemen van ons (algemeen bekend dat dit één van de beste kwaliteiten is van een standaard Chinees) en Happy Cloud heeft het daar niet zo voor. We zijn beduidend stijver vandaag, zowat elke spier doet pijn en door de benen gaan is een marteling. Na de training een stevige lunch gevolgd door een verkenning in het klooster en een boswandeling, in het bos kunnen ze namelijk niet zien wat we doen J Onze welverdiende rust is al gauw over en we gaan voor onze laatste twee uur training vandaag. We maken duidelijk vooruitgang want we krijgen de routine al goed onder de knie. Daarnaast is het aftellen naar zes uur want de benen beginnen het op te geven. ’s Avonds een lekker dinerke en daarna wat luirikken in de zeteltjes, theetje drinken, dagboek bijwerken en wachten tot hun gezang en getrommel over is want het is vrijwel on-mogelijk om tijdens in slaap te vallen.

Dag 110 – 7/01/2014

Vannacht onrustig geslapen, wellicht een beetje door de vermoeidheid. Niet getreurd, het is de laatste dag van de training en de beentjes zijn iets minder stijf dan gisteren. Zelfde routine als gewoonlijk: opstaan, toiletje doen en wachten tot onze makkers gedaan hebben met hun Chant waarna we stenen mogen gaan sleuren. Na onze opwarming en weer een steen extra in het klooster is het weer tijd voor ontbijt en we zijn aangenaam verrast want het zijn de fantastische noodles weer! De Master geeft na z’n ontbijt nog een duidelijke preek aan één van z’n leerlingen. Diezelfde leerling zit tien minuutjes later op de knieën op het middenplein van het klooster (voor enkele uren achteraf gezien) steeds weer hetzelfde liedje te zingen onder toezicht van de Master. Ze zal vanmorgen waarschijnlijk wat vals gezongen hebben. Voordat de training begint gaan we nog even onze fles vullen met het helende water van de bron en daarna schieten we weer in gang. Nog steeds het plezantste deel van de dag: stretchen in combinatie met massage van elkaar (de ene laat z’n armen bijna uit de knoot trekken door de andere gedurende vijftig tellen waarna die als beloning wel gemasseerd wordt voor een kleine vijf minuten, dit zo’n vijf keer). Een uurtje verder begint de echte training en vandaag doen we dat buiten, hopen dat er niet te veel toeristen passeren. Het voordeel: frisse lucht! Het nadeel: een dubbel zo lange afstand per oefening J We herinneren ons dat onze camera een sportfunctie heeft en die testen we grondig uit op onzzee moves tijdens de pauze, het levert professioneel beeldmateriaal op, mensen zouden er zeker geld voor geven (indien u deze foto’s wil bestellen, vraag vrijblijvend uw offerte aan!). Tijdens het laatste uurtje van de training vervolledigen we onze eerste reeks van de kungfuroutine die we vier dagen getraind hebben, we zijn terecht trots! Tijd voor lunch en daarna rust tot vier uur. Aan alles komt een eind en al snel is het weer tijd voor onze laatste training. Het is een relatief rustige twee uur met vooral stretchen, wat perfectioneren van de posities en wat afscheidsfoto’s nemen met Happy Cloud. Tegen iets voor zes stormt het keukenhulpje ons weer voorbij met z’n ijzeren staaf die hij met een vaste melodie tegen een paal tikt, dit betekent etenstijd. Ons laatste diner hier en we mogen onze kommetjes en stokjes afgeven. Voor de volledigheid beschrijven we even kort onze 6 tafelgenoten: sloorke, panda, geslachtsloos, preuteke (= monniken in leer), E.T. (hulpkok) en kabouter (kok) We bedanken onze kok nog eens voor het lekkere eten (hoewel tijdens dit laatste diner een schoteltje serieus aangebrand was) en begeven ons weer naar ons vaste vertrek van ’s avonds. Nog wat thee drinken, de monniken hun werk wat laten doen, nog eens gaan zeveren in de toiletten en alweer tijd voor onze laatste nacht in het klooster. We mogen terugkijken op de mooie en unieke ervaring om in een Chinees klooster tussen Boeddhistische monniken de leer van het Kung Fu aangeleerd te krijgen, topvegetarische en uitgebreide maaltijden geserveerd te krijgen, dagelijkse religieuze routines mee te maken en er zelf ook voor een deel mee in te stappen door soberder te leven en ons als brave kindjes aan de regels te houden.

Dag 111 – 8/01/2014

Het gezang vanmorgen duurt langer dan normaal en we zetten dan ook een stevige mars in voor onze laatste steen van de trainingsessie. ’t Is precies of ze het wisten want ze hebben weer onze favoriete noodles gemaakt als ontbijt. Happy Cloud laat ons weten dat de taxi tegen negen uur zal arriveren om ons naar onze guesthouse beneden te brengen. We pakken het boeltje in, gooien nog een muntje voor geluk in de vijver en stappen de taxi in samen met Happy Cloud. We rijden tot aan de guesthouse ‘Five Elements’ en vragen twee plaatsen in de slaapzaal, er is nog plaats! Een douche is het eerste waar we aan denken (de laatste dateert van één januari, een waar schandaal, spijtig dat we geen geuren kunnen meesturen met deze blog), maar voor dat moeten we inchecken. De madam vraagt hoe lang we blijven en Thomas zegt dat één nachtje voldoende is want de tiende vervalt ons visum. Thomas staat even perplex wanneer de madam zegt dat de overnachting niet zal gaan want ons visum vervalt morgen in plaats van overmorgen, misrekening, foutje van de firma! Thomas vraagt of er nog bussen rijden naar Jinghong (ongeveer 15u rijden, daarna nog 5 a 6u naar de grens met Laos) en de laatste van vandaag vertrekt om 11u, ofwel over een uur en een kwart! Daarnaast is het van hier ongeveer een uurtje tot aan de bushalte! Thomas vraagt om de tickets meteen te boeken en stormt naar de kamer om Limmeke te zeggen dat ze het boeltje nog niet moet uitpakken (dat doet ze normaal vrijwel meteen). We krijgen te horen dat de bus geboekt is, krijgen ons geld terug van de kamer en de madam zegt dat een busje ons zal komen ophalen om 11u en ons dan zal afdroppen op een plaats waar de slaapbus ons zal oppikken, fantastisch! We krijgen het voorrecht om hier nog even een douche te nemen die we écht wel verdiend (en nodig) hebben. Ondertussen maken we nog vluchtig kennis met een Argentijn die ook in de slaapzaal slaapt en ons uitnodigt om het te komen bezoeken in Buenos Aires, super! Na een douche, verse kleren en onze rugzakken terug ingepakt te hebben staan we beneden en vrijwel meteen komt onze chauffeur ons tegemoet. Voor we vertrekken zegt de madam nog dat het de eerste keer is dat een chauffeur toeristen komt ophalen voor een busrit, chanckeeee! Alles verloopt tot nu toe vlekkeloos, we rijden naar de bushalte, de bus pikt ons op en voor we het beseffen zitten we op de slaapbus richting Jinghong. Het is nu kwart na elf en we zullen aankomen om een uur of 1 ’s nachts. Wat we dan doen zien we wel. De uitzichten zijn prachtig, we rijden door de bergen, passeren rivieren, lezen een boekje, bloggen wat en worden vooral serieus door elkaar geschud hier op de achterste matraskes. We worden op de achterste bedden gezelschap gehouden door drie Duitsers, Sara, Mauritz en Reiner. Ze studeren alle drie mechanical engineering in Shanghai en hebben nu vakantie. Ze reizen ook naar Laos om daar wat te gaan rondtoeren met de motor, lijkt ons een evengoed idee! Na weer wat uurtjes hobbelen en niet al te vast slapen komen we inderdaad om 1u ’s nachts aan in Jinghong. We zoeken een guesthouse en drinken nog een pintje met Mauritz voor het slapengaan. Morgen, eigenlijk al vandaag, wordt de dag om China uit te reizen, zien hoe dat verloopt…

Dag 112 – 9/01/2014

We sliepen maar pas rond half vier en worden wakker iets voor negen. We hebben niet al te vast geslapen, de betonnen bedden hebben daar ook geen goed aan gedaan! Thomas gaat om negen uur naar beneden om de bustickets te bestellen naar Luang Namta (Laos). We hebben gisteren vernomen dat die zou vertrekken om twintig voor elf dus alvast op tijd de tickets gaan halen. We slapen op ’t zevende verdiep dus Thomas wil de lift nemen, maar de elektriciteit heeft het begeven dus dan maar de trap. Beneden gekomen heeft de ticketverkoop ook problemen want de computers werken uiteraard niet op bananen. Thomas kan met handen en voeten toch vragen aan de beambte wanneer de bus naar Luang Namtha vertrekt. Het antwoord is “Mejo, Mejo” of “nee,nee” wat duidelijk betekent dat er vandaag geen bussen naar Laos rijden. Groot probleem want een “overstay” buiten het visum is een kostelijke zaak! Er zit niets anders op dan de Duitsers te gaan weken, zij spreken iets meer dan een notie Chinees en dit is een hulp op dit moment! Mauritz kleedt zich aan en gaat mee naar het kantoor. Inderdaad, geen bussen naar Laos. Thomas stelt voor om naar de bussen zelf te lopen want regelmatig zijn daar particuliere verkopers van tickets (paljassen die niets beter te doen hebben dan alle tickets van een bus op te kopen en deze dan verder te verkopen met een commissie extra die je dan maar moet betalen). Met het Chinees dat Mauritz spreekt pinnen we een dame vast die meteen zegt dat ze vervoer kan regelen richting de grens. Vijftig Yuan voor één ticket, waarschijnlijk twintig extra dan de normale prijs, maar we hebben niet veel opties dus we vragen waar we ze kunnen kopen. De vrouw zegt dat we moeten wachten in het station en dat ze ons wel zal komen ophalen. We checken uit en wachten zoals gezegd in het station. Het is tijd voor de bus en de vrouw maant ons aan dat we moeten betalen. We geven haar het geld en volgen haar. Ze gaat naar het loket, dat aan ons geen tickets kon verkopen, en koopt een hele boek tickets waarvan wij er twee krijgen. We nemen afscheid van Mauritz en bedanken hem voor z’n geweldige diensten J De bus zit vol jeugd met een extreem hoog gehalte aan decibels. Op normale dagen zou dit geen kwaad kunnen, maar na een kleine week zonder deftige nachtrust begint dat toch door te wegen. Nog even en we zitten in Laos… De eerste dag daar wordt er één zonder enige inspanning! Dertig kilometer voor de grenspost van Laos stoppen we voor lunch. We eten en drinken iets, drie kwartier later zitten we op de bus naar de grens en na drie controleposten zijn we effectief in ons vierde landje “Laos”! Nog enkele uurtjes rijden en uiteindelijk komen we tegen een uur of zes lokale tijd (6u verschil met België) aan in Luang Namtha. Het stadje is de hoofdstad van de provincie met dezelfde naam en is een mengelmoes van toerisme en traditionele huisjes. De bergen rondom zijn prachtig, je kan hier verschillende activiteiten doen (kajak, hikings, motor huren, …), maar morgen eerst rust! ’s Avonds eten we eerst een pizza en dan op de lokale markt nog wat loempia’s. In het gezelschap van twee Tsjechen, een Duitser, een Amerikaan en wat pintjes praten we wat over onze ervaringen en sluiten uiteindelijk onze (voorlopig) laatste en lange reisdag af. Welterusten!