Dag 48 – 7/11/2013
Trekking dag 1:
Buhlbuhle 840m – Ngadi 930m (2uurtjes op ‘t gemak)
Tegen 5u50 staan we klaar om naar het busstation van Pokhara
te gaan, want vandaag is dag 1 van onze trekking. We laten 1 backpack achter in
het Lake Breeze Guest House, de andere grote gaat mee, samen met de kleinere groene
rugzak en de kleinste zwarte rugzakken die we kunnen opplooien. We fixen een
taxi en terwijl we wachten op het vertrek van de bus kunnen we genieten van
ontbijtkoeken terwijl de zon de besneeuwde bergen in de verte zachtjesaan doet
oplichten. Een hoopvol uitzicht dat we alleen maar meer zullen zien tijdens ons
trek! Onze volle bus vertrekt om 7u40 richting Besisahar, waar we tegen 11u30
toekomen. We eten lunch op een roof top restaurant (een veg spring roll en
chicken chow mein) terwijl we een kaartje leggen en genieten van de bergen
rondom ons. Kancha wil graag vertrekken met de trektocht vanuit Buhlbuhle, maar
dan moeten we wel een jeep kunnen regelen. Zo niet, dan beginnen we van hieruit
al te stappen. Thomas gaat op straat eens horen bij een jeep hoeveel het zou
kosten om ons mee te nemen. De heren in de jeep blijken geen taxi te zijn, maar
nodigen ons wel meteen uit om in te stappen, want zij moeten toch die richting
uit.
Na het laten checken van onze permit in de checkpost krijgen we dus zowaar een gratis lift! Dat is op zijn minst noemenswaardig hier. De 3 heren in de jeep werken voor een lokale bank en zijn op weg om een grote klant te bezoeken. Deze klant blijkt een Chinees bedrijf te zijn dat hier een project opgestart heeft waarbij ze hydro-energie willen opwekken met waterturbines verspreid over zo’n 4km langs de rivier. Onderweg komen we inderdaad grote kranen tegen die bergwanden uitgraven en tunnels maken. Jammer dat deze ongerepte natuur er moet aan geloven, maar het is tenminste een natuurlijke energiebron dat ze willen gebruiken. Vanaf Buhlbuhle trekken we voor het eerst te voet naar het volgende dorp en tevens onze eindbestemming voor vandaag: Ngadi. Onderweg passeren we nog een grote waterval langs de weg. We willen wat dichter gaan om een kijkje te nemen als halfweg onze klim opwaarts de stroom enkele kleinere stenen naar beneden vallen. We staan even verstijfd en besluiten om toch niet te ver meer te gaan. Lim’s conclusie dat het waarschijnlijk door de trilling van al die werken hier is, wordt achteraf bevestigd door enkele gevarenborden. Aangekomen in Ngadi weet Kancha een gezellig plaatsje om hier te overnachten, dus we volgen hem tot aan Kamala Guest House. De eigenares, Digi, heeft twee dochters die in België wonen, al is ze de stadsnaam wel vergeten. De derde dochter helpt hier mee in het Guest House. We krijgen hier een kamertje voor 100 RPS, goed geregeld dus! Het is pas namiddag dus we wandelen nog eens tot aan het riviertje beneden om te genieten van het uitzicht en de wilde stroom op de rotsen. Na wat keilen gaan we terug en zijn we klaar voor het diner: voor de eerste keer in Nepal gaan we special dal bhat eten, het lokale gerecht. De rijst met groene boontjes, spinazie, aardappelen, pickles en een licht pikant soepje smaken ons wel. Het lijkt op de Thali uit India, maar met veel minder massala, waar we zeker niet rouwig om zijn. We kaarten nog wat en kruipen onze slaapzakken in om 20u.
Na het laten checken van onze permit in de checkpost krijgen we dus zowaar een gratis lift! Dat is op zijn minst noemenswaardig hier. De 3 heren in de jeep werken voor een lokale bank en zijn op weg om een grote klant te bezoeken. Deze klant blijkt een Chinees bedrijf te zijn dat hier een project opgestart heeft waarbij ze hydro-energie willen opwekken met waterturbines verspreid over zo’n 4km langs de rivier. Onderweg komen we inderdaad grote kranen tegen die bergwanden uitgraven en tunnels maken. Jammer dat deze ongerepte natuur er moet aan geloven, maar het is tenminste een natuurlijke energiebron dat ze willen gebruiken. Vanaf Buhlbuhle trekken we voor het eerst te voet naar het volgende dorp en tevens onze eindbestemming voor vandaag: Ngadi. Onderweg passeren we nog een grote waterval langs de weg. We willen wat dichter gaan om een kijkje te nemen als halfweg onze klim opwaarts de stroom enkele kleinere stenen naar beneden vallen. We staan even verstijfd en besluiten om toch niet te ver meer te gaan. Lim’s conclusie dat het waarschijnlijk door de trilling van al die werken hier is, wordt achteraf bevestigd door enkele gevarenborden. Aangekomen in Ngadi weet Kancha een gezellig plaatsje om hier te overnachten, dus we volgen hem tot aan Kamala Guest House. De eigenares, Digi, heeft twee dochters die in België wonen, al is ze de stadsnaam wel vergeten. De derde dochter helpt hier mee in het Guest House. We krijgen hier een kamertje voor 100 RPS, goed geregeld dus! Het is pas namiddag dus we wandelen nog eens tot aan het riviertje beneden om te genieten van het uitzicht en de wilde stroom op de rotsen. Na wat keilen gaan we terug en zijn we klaar voor het diner: voor de eerste keer in Nepal gaan we special dal bhat eten, het lokale gerecht. De rijst met groene boontjes, spinazie, aardappelen, pickles en een licht pikant soepje smaken ons wel. Het lijkt op de Thali uit India, maar met veel minder massala, waar we zeker niet rouwig om zijn. We kaarten nog wat en kruipen onze slaapzakken in om 20u.
Dag 49 – 08/11/2013
Trekking dag 2: Ngadi
930m – Jagat 1300m (totaal ± 5,5uur stappen)
Opstaan om 6u30 en inpakken. Aan de ontbijttafel kijken we
even met een vreemde blik naar onze bestelling. De cornflakes is met warme
melk, alsook de muesli met appel. Het is niet onze favoriet, maar we schuiven
toch maar alles naar binnen. Tegen 7u45 nemen we afscheid van het gezin en
vertrekken enthousiast op onze eerste volle dag trekken. Eerste stop is na 2
uur flink klimmen, waar we aan de checkpoint onze papieren moeten laten zien.
We nemen er een thee en koffie en kopen ineens 10 kleine bananen. Meer dan de
helft hiervan blijken nog veel te hard, dus we ruilen er 6 onaangeroerde
opnieuw in. We rusten er op een bankje op het mini-pleintje waar vanalles
gaande is. Het puppy’tje van hier rechtover loopt speels achter enkele kinderen
aan, 3 vrouwen proberen 3 grote, nog vrij wilde stieren van de trappen te
sturen, maar in hun poging moet iedereen weg ruimen voor de wilde beesten, want
ze kiezen liever hun eigen pad. Na opnieuw 2 uur stappen, komen we aan in
Bahundanda (1310m) waar we op zoek gaan naar een gezellig eetplaatsje. We
hebben Kancha namelijk al verteld dat we graag in ‘cosy’ plaatsjes zitten. Een
eenzaam huisje op de weg heeft deegringen en toasts in het raampje liggen en
aangezien we al wat honger krijgen kopen we zo’n deegring. We hadden dit al
eens gegeten op de bus van Chitwan naar Kathmandu en deze blijken ook heel
lekker te zijn. We laten Kancha vragen of we hier ook verse dal bhat kunnen
eten en geen probleem! We stappen binnen in het gezellige kamertje met
houtvuurtje, open keukenkasten en een eettafel. Terwijl de man des huizes verse
groenten en een cold drink voor ons gaat halen, genieten we buiten van het
zonnetje bij de kat en de zwangere hond. De dal bhat die we ginder eten is
opnieuw een topper – deze keer is het soepje met witte bonen en ajuin – en het
is altijd een gerecht van het all-you-can-eat principe. We genieten enorm van
de lokale sfeer en de supervriendelijke mensen die bovendien een spotprijs
vragen voor alles wat ze ons hebben voorgeschoteld (250RPS of 2euro p.p.). We
vervolgen onze weg en nemen de hoge route langs Ghermu (1130m) en Syange
(1100m), waarna we de brug oversteken en steile stukken moeten klimmen om
uiteindelijk Jagat te bereiken. Onderweg prachtige watervallen: de foto’s
zeggen alles. We smijten onze bagage in Mont Blanc Guest House. Kancha dacht
oorspronkelijk hier een rustig verblijfje gevonden te hebben, maar eens op het
terras gekomen blijkt dat hier al heel wat toeristen een verblijf gevonden
hebben. We ontmoeten daar Hein en Jorn uit Zeeland en Lidewei uit Zwolle. Twee
Belgen tussen drie Hollanders geeft uiteraard wat ‘gesteek’ om en weer. De
Nederlandse mannen leren ons een nieuw kaartspelletje aan, genaamd ‘toepen’.
Het concept is tof, maar het vergt wel wat oefening om de variaties op het spel
te leren kennen. Hierna spelen we nog even ‘presidenten’ op ons manier en gaan
rond 21u30 ons bed opzoeken.
Dag 50 – 09/11/2013
Trekking dag 3: Jagat
1300m – Khotro 1850m (totaal 6uur stappen)
We nemen in dit hotelletje geen ontbijt, enkel wat koffie en
thee om 7u. Een half uurtje later vertrekken we langs de jeep road. Een
grappige scene doet zich voor als een kudde ezels die voorbij draaft zich 1
voor 1 in een hoopje zand rolt. Het lijkt wel een deel van de routine. Na een
uurtje stappen, passeren we een klein restaurantje aan de rand van de vallei
waar we besluiten te ontbijten. Een tibetaans brood met kaas en warme dranken. Als
we om 9u opnieuw vertrekken, moeten we al meteen een steile klim doen ‘off
road’, met heel veel trappen. We nemen een pauze om 10u30, want Kancha had nog
niet ontbeten. Thomas laat zich ook verleiden door de keuken en eet al wat
patattekes met ajuin. De zon staat ondertussen stevig te branden. Na de korte
pauze stappen we stevig door op de berg naar het dorpje Tal (1700m) waar we om
12u30 arriveren. Het is voor het eerst vrij koud, want er waait een kille wind
door de straten. Lim heeft grote honger en besteld alvast een egg en vegetable
fried rice in een resto aan het eind van het dorp. In een ander Guest House een
beetje voordien woont een ex-vriendinnetje van Kancha, die hij wel wil bezoeken,
al durft hij precies niet alleen te gaan. Eerst neemt hij Thomas mee, terwijl
Lim luncht. Kansha is in zijn nopjes en haalt grapjes uit met het vrouwtje
(Rigi genaamd), waarschijnlijk mede door de glazen lokale rijstwijn, Raksji,
die hij er drinkt. Ook Lim moet later eens mee om het vrouwtje te leren kennen.
Kancha lijkt wel een verliefde puber, al weet hij ook wel dat de vrouw (en
hijzelf ook) ondertussen al getrouwd is en kinderen heeft. Hij beleeft
duidelijk wat nostalgie, maar we overtuigen hem toch om nog een beetje verder
te stappen; het is tenslotte nog maar middag. We staan vertrekkensklaar om 14u
als de eerste druppeltjes uit de lucht vallen. De laatste 2 uur trekken van
deze dag gebeurt in de regen; al een geluk dat we onze poncho’s bij hebben! Na
een brugje over te steken komen we om 16u rechtstreeks op bestemming van
vandaag: Khotro. Het eerste hotelletje op onze rechterkant blijkt een gezellig
plaatsje te zijn, dus snel wat kleren ophangen op het balkon om te laten drogen
en plaatsnemen bij het houtvuurtje. We krijgen popcorn, een pintje en een
koffie en genieten er opnieuw van de huiselijke sfeer. Hein en Jorn kloppen er
even later ook op de deur om goeiendag te komen zeggen, want hen hadden we van
op het balkon bij de buren zien staan. Ze hebben het ook best naar hun zin en
besluiten samen met ons te dineren, dus we bestellen met z’n allen dal bhat. In
dit plaatsje hebben ze ook een soepje met geitenvlees, maar daarvoor passen Lim
en Jorn toch maar. We eten ons rond en vol met de rijst, aardappelen en
boontjes in kurkuma, pickles en een currysoepje van boontjes en ajuin. Een
lokaal gerecht hoor je op de lokale wijze te eten, dus net zoals voorheen
sloeberen we ook hier alles binnen met ons rechterhand. Toch leuk als je eens
iets kan doen wat thuis anders niet hoort! Ook Kancha is nog steeds in zijn
nopjes en zingt volop liedjes. Uit het niets kan hij ook rechtop staan en beginnen
dansen, echt top! Hij leert ons die avond een Nepalees berglied dat we met z’n
allen meezingen. De tekst en vertaling komt in ons notitieboekje. Tegen 20u is
iedereen wel wat moe, dus we stappen door de regen naar ons balkonnetje en
kruipen in de slaapzak.
Dag 51 – 10/11/2013
Trekking dag 4:
Khotro 1850m – Tanchok 2400m (totaal 5uur stappen)
Vandaag ontbijt om 7u15, lekker vast corn bread met jam en
verse honing en 2 gekookte eitjes, en een uurtje later beginnen we onze tocht
voor vandaag. We gaan van een trage klim langs de jeep road, waar we rond 10u
nog enkele samosa’s kopen in een tentje naast de baan, naar een zeer steile
klim richting Timang (2270m). Het is zwaar werk voor de kuiten en we moeten
soms trapsgewijs de flank op in S-vorm. Aangekomen in Timang om 12u hebben we
echt grote honger. Het eerste huisje dat er staat, ziet er best gezellig uit,
dus we nemen een kijkje om te gaan lunchen. We mogen opnieuw plaats nemen aan
het houtvuur in de keuken waar we onze voetjes en handen opwarmen. Terwijl we
thee en koffie drinken is de vrouw des huizes druk bezig met voor ons verse dal
bhat klaar te maken. Het is er een gezellige geklets tussen de 2 vrouwtjes en
onze gids. Ze kunnen echt op een kakelende manier met elkaar communiceren en
het wordt al helemaal grappig als Thomas ze af en toe probeert na te zeggen. Ze
schieten ervan in de lach. Iets later komt ook een oudere man binnen met een
klein kindje van ongeveer een jaartje oud met 2 stijve staartjes op haar hoofd,
recht omhoog. Het is een echt vrolijk kind, altijd lachend en toch eigenzinnig,
en het valt ons op hoe handig ze over de deurdrempel klautert van binnen naar
buiten en terug. De bereiding van het eten is klaar en we proppen ons daar vol
met de heerlijke dal bhat. Buiten, richting het wc-kotje, hangt er aan het
gebouw een groot nest bijen waar de vrouw zelf haar honing uit haalt. We willen
nog even doorstappen en nemen dus afscheid om 14u30. Ook al zou vanuit Timang
de zonsopgang enorm mooi zijn door alle omringende bergen, we vinden niet bepaald
een gezellige guest house en besluiten pas in het volgende dorpje halt te
houden. Op dit moment zijn de bergen trouwens niet zo goed te zien, want er
hangen lage wolken en er vallen al enkele druppeltjes uit de lucht. Na een halfuurtje
stappen komen aan het begin van een dorpje genaamd Tanchok. In dit deel zijn ze
nog volop bezig met nieuwe restaurants en guest houses te bouwen. Twee jonge
kerels zijn volop bezig om rotsblokken te kappen en het ziet er geen makkie
uit. Thomas bekijkt het werkje even en besluit zelf ook eens te proberen. Een
kerel geeft hem de hamer door en Thomas houdt het zo lang mogelijk vol om te
blijven kappen op de grote blok. Er is uiteindelijk wel al een gleuf te zien
waar de hamer herhaaldelijk werd neergeplant, maar het lijkt erop dat deze
kerels uren en dagen bezig zijn om enkele grote blokken in twee te kappen. De
hamer wordt opnieuw doorgegeven en de kerels starten opnieuw om beurt met een
reeks slagen. Tegen volgend jaar staat hier een gloednieuw restaurant naast de
2 andere te pronken. We komen te weten dat het eigenlijke centrum van Tanchok
nog een uurtje stappen is, dus we rapen opnieuw onze moed bijeen om door te
stappen. De overvloed aan eten van deze middag maakt ons wel een beetje
vermoeid en het is bovendien ook niet heel erg warm meer. De route blijkt nog
langs steile bergwanden, in kleurrijke bossen langs geitjes en rammen, over een
brugje en langs een voetbalveldje te gaan. Daarna loopt het pad over in een
stenen trap die het begin van het dorp aangeeft. We gaan op zoek naar een guest
house met warme douche en komen zo bij Himalayan Guest House. Als Thomas als
eerste de warme douche op gas uitprobeert, blijkt dat het warme water maximum 1
minuut warm is en daarna opnieuw ijskoud. Op 1 minuut heeft hij met moeite de
zeep vastgenomen en wat water over zich gespat, maar na de ijskoude straal te
voelen is dat genoeg geweest. Snel de warme kleren in! Het is misschien
relevant om te vertellen dat de douche zich bevindt in een betonnen kotje van 2m
op 2m met OPEN raam… Lim haalt er de hoteleigenaar bij en die prutst wat aan de
gasvoorraad, waarna er opnieuw warm water uit de douche komt. Lim besluit het
er toch op te wagen om in sneltempo te douchen. Ze hoort Thomas buiten de
temperatuur roepen die op het gasvuurtje staat en jawel, als de temperatuur
gestegen is tot 41° in een halve minuut zakt het opnieuw een graad per seconde.
Het is toch al iets om eens wat zeep te kunnen gebruiken, maar echt deugdzaam
was het niet. We kruipen in onze dikke fleece en dikke jassen dicht bij het
houtvuurtje in de keuken om ons opnieuw wat op te warmen. Onze diner bestaat
uit macaroni met kaas en gefrituurde momo’s met tonijn. We kopen er nog een
flesje rum en maken onze eigen jägerthee. Tegen 19u30 kruipen we ons bedje in
met 4 extra dikke lakens op de slaapzakken. Het wordt een koude nacht, maar
gelukkig zijn er dekens voorzien.
Dag 52 – 11/11/2013
Trekking dag 5:
Tanchok 2400m – Lower Pisang 3200m (totaal 6,5uur stappen)
Het was, zoals we voelden aankomen, een heel koude nacht.
Het dorpje Tanchok ligt in een dal waar de wind maar al te graag door raast.
Met een negatieve temperatuur voel je de koude lucht diep in de longen lopen,
maar we hebben mekaar goed verwarmd vannacht. De mensen van de guesthouse zijn
niet zo vriendelijk en daarom vertrekken we rond een uur of 6 richting een
ander plaatsje voor ontbijt. Terwijl de zon een halfuurtje later opkomt en
schijnt over het dal en de besneeuwde bergtoppen, eten we ons tibetaans brood
met gekookte eitjes, goede start van de dag! Tegen 7.30u staan we echt in de
startblokken en wandelen enkele uurtjes tot in Koto. Onderweg passeren we een
hele kudde ezeltjes (zonder herder) die blijkbaar hun weg goed weten en één
voor één stoppen, rollebollen in een hoopje los zand en weer vertrekken. In
Koto warmen we ons nog wat op met warme melk en thee om daarna tegen 10u in
Chame aan te komen. Dit is volgens Kancha de beste plaats om nog enkele
benodigde inkopen te doen voor de trek, het is hier namelijk nog betaalbaar in
vergelijking met hoger gelegen stadjes.
Enkele rollen wc-papier, snickers, nootjes en koeken rijker
vertrekken we richting de volgende halte: “Bhratang”. Bekend voor hun
appelboomgaarden wat resulteert in lekkere appeltjes en de lokale applebrandy
(over dit laatste later meer). We wandelen Bhratang binnen tegen de middag en
eten een soepje en wat appels. We zitten vol energie vandaag en willen nog
verderwandelen naar het volgende stadje “Pisang”. Voor we vertrekken praten we
nog even met Deutsche Mädchen, 2 wulpse, blonde Duitse grieten van ongeveer
half de 20. Ze zijn teruggekeerd vanwege hoogteziekte. Barstende hoofdpijn,
misselijk, … ze hebben een vlucht terug naar Duitsland geboekt dus ze konden de
kat niet uit de boom kijken. Wanneer ze echter beginnen klagen over het stof op
hun broek en de conclusie die ze zelf al maakten “maybe we are just girls…”,
beseffen we dat we niet te veel moeten onthouden van hun verhaaltjes. Maar
genoeg gezeverd, tijd om te wandelen! Met enkele kilo’s appeltjes in de rugzak
vertrekken we naar Lower Pisang. We stappen door dennenbossen, langs bergkammen
en Kancha leert ons ondertussen een basis Nepalees, altijd handig! Voor we
aankomen in Lower Pisang zweten we nog enkele liters op een steile klim die
recht naar boven gaat, daarna vlotjes tot aan de eindhalte: een gezellige
guesthouse met houten kamertjes en vriendelijke mensen. Gearriveerd tegen
15.30, goed gestapt dus, hebben we wel een Hot Lemon met Rum verdiend! Veel
meer dan aan de haard wat nababbelen doen we niet alvorens onze overheerlijke
Dal Bhat wordt geserveerd. Voor onze neus klaargemaakt met verse producten:
patatjes, wortels, sla en straffe rode chili… zéér pittig (dit zal morgen
blijken bij de grote boodschap)! We komen nog te weten, van de Nepalezen die
mee aan de haard zitten (waaronder twee enorm sympathieke vrouwtjes), dat vele
mensen momenteel reizen van Kathmandu en omstreken naar Manang om te gaan
stemmen, de verkiezen zijn in aantocht! Enkele dragers storten ook binnen die
avond en terwijl zij hun bedje maken in de eetzaal en de vrouwtjes verder
kakelen, gaan wij ons alvast voorbereiden voor de tocht van morgen, slaapwel!
Dag 53 – 12/11/2013
Trekking dag 6: Lower
Pisang 3200m – Nawal 3700m (totaal 5uur stappen)
Om half acht vanmorgen gaan we ontbijten. Lim eet Tibetaans
brood met honing en voor Thomas een patattensoepke met een overdosis look die
de volledige voormiddag zal opboeren. Terwijl Thomas en Kancha de baard en snor
bijwerken zijn de vrouwtjes van gisteren zich aan het wassen met een kommeke
warm water waarna ze hun gezichten dik beschilderen met zonnecrème, koddig
zicht J
Om iets voor negen vertrekken we voor wat een korte, maar krachtige dag zal worden. Het is iets later dan normaal en de jassen spelen we ook al meteen terug uit want de hoogtezon straalt een zalige warmte op ons. We wandelen buiten Lower Pisang en langs Upper Pisang waarna we in een naaldenbos terechtkomen met daartussen een blauwturkoois meertje. Het is waanzinnig hoe helder het water is. Anderhalf uur verder gaan we een brugje over wat ons brengt tot de steile klim van vandaag: 500m steil omhoog gedurende een dik uur. Ondertussen wat mandarientjes verorbert en een kettinkje gekocht voor ons Limmeke. Bovengekomen beseffen we weer waarom we de klim gedaan hebben want het zicht is hier fenomenaal. Recht voor ons de reuzen “Annapurna II” en “Annapurna IV” met links en rechts een vallei ommuurd door nog meer giganten. Iets voor de middag eten we een lunch’ke op 3600m. We krijgen de kans om onze gekochte sardienen in tomatensaus klaar te maken en Thomas neemt al snel het kookvuur over. Sardienen met gebakken rijst en groentjes, nie slecht! Vandaag voelen we de temperatuur echt dalen. In ’t zonnetje valt het nog mee, maar in de schaduw van de bergen is het een stuk kouder! Aangekomen in Nawal passeren we eerst langs Tibetan Guesthouse, waar Kancha z’n tweede ex-vriendin woont. Het hotel zit spijtig genoeg (misschien eerder voor Kancha) vol en z’n ex-vriendin stelt ons een vriendin van haar voor die ons mee zal nemen naar haar thuis en daar voor ons zorgen. Na een welverdiend theetje in Tibetan Guesthouse (waar we ook nog zijn uitgenodigd om te komen douchen en kakken), wandelen we naar de vriendin haar thuisje. We komen aan in een stalletje met een vloer van stro en een koe of 7, van in het stalletje (waarin we onze behoefte mogen doen, want een toilet hebben ze niet) klimmen we een laddertje op. Hierboven zijn drie deuren. Twee naar slaapkamers en de andere naar de keuken. We mogen meteen in de keuken plaatsnemen terwijl ze onze slaapkamer klaarmaakt. Aan het plafond hangt anderhalve Yak te drogen (een Yak is vergelijkbaar met een gigantische koe en een delicatesse hierboven) die ze deze avond ook voor ons klaarmaken. We drinken al een thee om op te warmen en besluiten daarna om in het Tibetan Guesthouse een lekker warme douche te gaan versieren (wat het écht was!), een goed kakske te gaan doen (enorme verluchting) en onze rum op te drinken in nog maar een thee. Terug in ons plaatsje, wat theetjes en een Raksji (rijstwijn) later eten we wat de vriendin heeft klaargemaakt voor ons: dal bhat met Yak en macaroni met groentjes. Daarna moet ze naar haar restaurant om een groep Nepalezen te gaan bedienen. Haar moeder houdt ons in het begin verder gezelschap, iets later volgt de vader ook. Een gezellig koppel die twee! Zij kookt voor hem, doet de afwas, ruimt alles op en hij strompelt de ruimte binnen, eet z’n eten op (en lekt het bord uit!) en begint te dansen wanneer zij buiten de afwas doet. Duidelijk iets te veel gedronken J Na z’n dansprestatie, neemt de vader wat stukken Yak van het plafond en wil wat klaarmaken voor zichzelf. Dit duurt zolang tot de moeder terug binnenkomt en de vader onder z’n voeten geeft. De vader geeft uiteindelijk toe dat eten maken niets meer voor hem is nu en zet zich bij ons aan het vuurtje. Hij wil niet dat we kou lijden, dus wil hij wat hout op het vuur gooien. In plaats van hout probeert hij drie keer onze sandalen in het vuur te gooien, we lachen ons kreupel! Tegen half negen kruipen we ons bedje in. Het kleine kamertje heeft een eenpersoonsbedje dus we kruipen dicht bij elkaar. Slaapwel (hoewel we die nacht worden wakker gemaakt door ratjes in de kamer)!
Om iets voor negen vertrekken we voor wat een korte, maar krachtige dag zal worden. Het is iets later dan normaal en de jassen spelen we ook al meteen terug uit want de hoogtezon straalt een zalige warmte op ons. We wandelen buiten Lower Pisang en langs Upper Pisang waarna we in een naaldenbos terechtkomen met daartussen een blauwturkoois meertje. Het is waanzinnig hoe helder het water is. Anderhalf uur verder gaan we een brugje over wat ons brengt tot de steile klim van vandaag: 500m steil omhoog gedurende een dik uur. Ondertussen wat mandarientjes verorbert en een kettinkje gekocht voor ons Limmeke. Bovengekomen beseffen we weer waarom we de klim gedaan hebben want het zicht is hier fenomenaal. Recht voor ons de reuzen “Annapurna II” en “Annapurna IV” met links en rechts een vallei ommuurd door nog meer giganten. Iets voor de middag eten we een lunch’ke op 3600m. We krijgen de kans om onze gekochte sardienen in tomatensaus klaar te maken en Thomas neemt al snel het kookvuur over. Sardienen met gebakken rijst en groentjes, nie slecht! Vandaag voelen we de temperatuur echt dalen. In ’t zonnetje valt het nog mee, maar in de schaduw van de bergen is het een stuk kouder! Aangekomen in Nawal passeren we eerst langs Tibetan Guesthouse, waar Kancha z’n tweede ex-vriendin woont. Het hotel zit spijtig genoeg (misschien eerder voor Kancha) vol en z’n ex-vriendin stelt ons een vriendin van haar voor die ons mee zal nemen naar haar thuis en daar voor ons zorgen. Na een welverdiend theetje in Tibetan Guesthouse (waar we ook nog zijn uitgenodigd om te komen douchen en kakken), wandelen we naar de vriendin haar thuisje. We komen aan in een stalletje met een vloer van stro en een koe of 7, van in het stalletje (waarin we onze behoefte mogen doen, want een toilet hebben ze niet) klimmen we een laddertje op. Hierboven zijn drie deuren. Twee naar slaapkamers en de andere naar de keuken. We mogen meteen in de keuken plaatsnemen terwijl ze onze slaapkamer klaarmaakt. Aan het plafond hangt anderhalve Yak te drogen (een Yak is vergelijkbaar met een gigantische koe en een delicatesse hierboven) die ze deze avond ook voor ons klaarmaken. We drinken al een thee om op te warmen en besluiten daarna om in het Tibetan Guesthouse een lekker warme douche te gaan versieren (wat het écht was!), een goed kakske te gaan doen (enorme verluchting) en onze rum op te drinken in nog maar een thee. Terug in ons plaatsje, wat theetjes en een Raksji (rijstwijn) later eten we wat de vriendin heeft klaargemaakt voor ons: dal bhat met Yak en macaroni met groentjes. Daarna moet ze naar haar restaurant om een groep Nepalezen te gaan bedienen. Haar moeder houdt ons in het begin verder gezelschap, iets later volgt de vader ook. Een gezellig koppel die twee! Zij kookt voor hem, doet de afwas, ruimt alles op en hij strompelt de ruimte binnen, eet z’n eten op (en lekt het bord uit!) en begint te dansen wanneer zij buiten de afwas doet. Duidelijk iets te veel gedronken J Na z’n dansprestatie, neemt de vader wat stukken Yak van het plafond en wil wat klaarmaken voor zichzelf. Dit duurt zolang tot de moeder terug binnenkomt en de vader onder z’n voeten geeft. De vader geeft uiteindelijk toe dat eten maken niets meer voor hem is nu en zet zich bij ons aan het vuurtje. Hij wil niet dat we kou lijden, dus wil hij wat hout op het vuur gooien. In plaats van hout probeert hij drie keer onze sandalen in het vuur te gooien, we lachen ons kreupel! Tegen half negen kruipen we ons bedje in. Het kleine kamertje heeft een eenpersoonsbedje dus we kruipen dicht bij elkaar. Slaapwel (hoewel we die nacht worden wakker gemaakt door ratjes in de kamer)!
Dag 54 – 13/11/2013
Trekking dag 7: Nawal
3700m – Manang 3540m (totaal 3uur stappen)
Korte dag vandaag, dus iets langer slapen is deze keer wel
gepermitteerd. We ontbijten om 8u30: 4 gekookte eitjes en tibetaans brood staat
ons op te wachten aan het houtvuurtje. Als we daarna ons tanden poetsen aan het
half bevroren kraantje buiten is het vrouwtje gewoon haar haar aan het wassen
in het ijskoude water, brr! Ze had het blijkbaar ook gekleurd want haar (nu al
nuchtere) man moet nadien helpen om de zwarte vegen van haar gezicht te
krijgen. Ze vraagt ook Lim om hulp, maar behalve wat van onze shampoo hebben we
hiervoor ook niks in de aanbieding. Als we vertrekken nemen we nog een leuke
foto met de man en als we de ladder afgaan en door het poortje terug naar boven
naar het terras kijken staat het vrouwtje ons met een oprechte glimlach uit te
wuiven. Wat een prachtige momentopname! Op weg naar Manang wandelen we eerst door
een open dennenbos met lage bomen, waartussen de zon ons flink opwarmt, en
daarna langs de flank van een berg tot aan de eerste huisjes van Braga. Het is
veel ‘Nepalees flat’ (=Nepalees plat) vandaag, d.w.z. de hele tijd stijgen en
dalen, maar uiteindelijk weinig of geen hoogteverschil tussen begin en eind. We
worden in Braga weer verleid door de blokken yak-kaas en smullen ervan bij een
kopje thee. In deze omgeving zien we dan ook heel veel yaks grazen, gekenmerkt
door hun dikke pels, een lange dikke staart en een stevig koppels hoorns. Na
nog een tweede dorpsdeel van Braga te hebben gepasseerd krijgen we al zicht op
Manang. We zien in de verte helikopters cirkelen, die blijkbaar enkel gebruikt
worden door de rijke mensen, in dit geval en in deze periode van verkiezingen
door de politiekers. Aankomst ongeveer om 13u. Manang heeft 1 grote straat
waarlangs aan beide zijden allerlei shops, restaurants en guesthouses te vinden
zijn. Het is er echter niet bedrukkend, want er is een soort van groot, lang
middenplein in het centrum. Het geeft een heel gezellige sfeer, dus we zien de
rustdag van morgen al volledig zitten. We droppen onze bagage in een klein,
onopvallend guest house en eten er wat soep en gebakken patatjes met look en
ajuin. Kancha wil graag internet gebruiken dus we kijken eens naar de prijzen
in een cafeetje. Wij vinden dit wel iets te duur (10min = 150RPS of 2euro) en
hebben momenteel ook geen nood aan de pc. Liever neuzen we eens rond in de
shops op zoek naar wat om te knabbelen en te drinken. We worden intussen
verleid door een stukje chocoladetaart achter de vitrine dus kopen een stukje
waar we beide smakelijk van eten. We ontmoeten in een shop ook opnieuw Hein (1
van de 2 Nederlanders van in Jagat) en hij weet ons te vertellen dat er om 15u
een infosessie over hoogteziekte start in het hospitaaltje. Dit is een uurtje
gratis en voor niets zeer nuttige informatie van enkele Engelstalige dokters,
dus we besluiten daar ook eens te gaan luisteren.
Enkele feiten over AMS (=Acute Mountain Sickness) en Nepal algemeen:
Enkele feiten over AMS (=Acute Mountain Sickness) en Nepal algemeen:
§
Nepal is het nr.1 land van de diarree (niet zo
positief dus) > best water zuiveren, want voor flessenwater is hier geen
afvalverwerking
§
Eerste symptoom van hoogteziekte is hoofdpijn,
daarna misselijkheid, overgeven, duizelig, moe, slaapstoornissen… >
oplossing: dalen, dalen, dalen!
§
Nooit meer dan 600m stijgen per dag (tis te
zeggen: niet hoger dan 600m van vorig verblijf slapen)
§
Positief voor 50-plussers:
1.
Zijn algemeen minder gevoelig voor hoogteziekte
2.
De hersenen zijn kleiner (krimpen) dus minder
druk en symptomen blijven uit
§
Advies: heel veel drinken, geen alcohol
Algemeen was de bespreking superinteressant, maar we hebben
van dat stil zitten wel koud gekregen dus we gaan erna snel naar ons guest
house om er zelfgemaakte jägerthee te drinken (zwarte thee en rum) en een
boekje te lezen. Tegen zes uur krijgen we dal bhat geserveerd, we lezen nog wat
en kruipen ons bedje in om 20u.
Dag 55 – 14/11/2013
Trekking dag 8:
Manang 3540m, climatisatiedag
Vandaag rustdag! Evengoed worden we wakker rond 7u en gaan
alvast wat lezen bij het houtvuurtje. Thomas geraakt (net als Lim in India) in
de ban van het boek ‘The Kite Runner’ van Khaled Hosseini en wil niets liever
dan voort lezen. Er is toch een enige must op het programma vandaag, namelijk
een uitstapje van 1,5uur stijgen naar een klein dorpje boven Manang om op die
manier beter te climatiseren voor de volgende dagen. Na ontbijt zijn we weg om 9u30
en we hebben er allebei eigenlijk helemaal niet zoveel zin in – we willen veel
liever de term ‘rustdag’ alle eer aandoen. Toch is het wellicht slimmer om de
goede raad van onze gids op te volgen dus op gezapig tempo slenteren we de
paadjes en trappen op. Het zonnetje doet weer flink zijn werk vandaag, wat echt
deugd doet op deze hoogte. We stoppen aan een klein restaurantje om een
thee’tje te drinken en vooral te genieten van het zonnetje terwijl Thomas zijn
boek weer bij de hand neemt en Lim wat blogt. Na anderhalf uur besluiten we
terug te keren. We krijgen van Kancha eerst nog een boek over de Nepalese
oorlogsgeschiedenis voor onze neus en we verschieten toch wel wat dit land
heeft meegemaakt. Voornamelijk omdat we er weinig of niks over geweten hebben
tijdens onze jeugd, want de burgeroorlog heeft gewoed van 1996 tot 2006.
Helemaal nog niet zo lang geleden dus!
Na de terugtocht lunchen we in een gezellig restaurant/guest house schuin over die van ons. We eten er op het mini dakterras aan de achterkant, in de volle zon. We hebben gebakken noodles met groenten, noodlesoep en gebakken patatten met groenten voor een spotprijsje (200RPS = 1,6euro) en het is bovendien overheerlijk! Helaas kunnen we ons de naam van deze plaats niet meer herinneren, maar het is een echte aanrader. Het is er namelijk zo rustig en aangenaam dat we er de hele namiddag niet weg te slaan zijn J Met eerst wat pinten erbij op terras en tegen de vroege avond binnen een potje melkthee genieten we beiden van ons boek en Lim nadien van een filmpje op de laptop (Thomas kan het niet laten om nagelbijtend voort te lezen in ‘The Kite Runner’). Aangezien het al zes uur is en Kancha ook al twee keer komen kijken is waar we zitten (wellicht verveelt hij zich?), besluiten we terug te keren naar ons eigen guest house voor het diner. We hadden veel liever gebleven ook voor diner, maar Kancha wist ons te vertellen dat we best eten in ons eigen guest house, want daardoor krijgen we een iets goedkopere prijs voor onze kamer en we vermoeden dat dit voor hem wellicht ook zo is. We volgen maar de ongeschreven regels en hebben opnieuw dal bhat en gefrituurde groentemomo’s in onze eigen stek. Het is geen nieuws meer, maar Thomas leest uiteraard zijn boek en Lim schrijft in het dagboek, want de laptop is aan het opladen (voor 100RPS weliswaar). Later, in ons bed, blijkt dat de laptop niks heeft opgeladen en de gsm is ook plat dus we zien wel hoe we dat oplossen morgenvroeg.
Na de terugtocht lunchen we in een gezellig restaurant/guest house schuin over die van ons. We eten er op het mini dakterras aan de achterkant, in de volle zon. We hebben gebakken noodles met groenten, noodlesoep en gebakken patatten met groenten voor een spotprijsje (200RPS = 1,6euro) en het is bovendien overheerlijk! Helaas kunnen we ons de naam van deze plaats niet meer herinneren, maar het is een echte aanrader. Het is er namelijk zo rustig en aangenaam dat we er de hele namiddag niet weg te slaan zijn J Met eerst wat pinten erbij op terras en tegen de vroege avond binnen een potje melkthee genieten we beiden van ons boek en Lim nadien van een filmpje op de laptop (Thomas kan het niet laten om nagelbijtend voort te lezen in ‘The Kite Runner’). Aangezien het al zes uur is en Kancha ook al twee keer komen kijken is waar we zitten (wellicht verveelt hij zich?), besluiten we terug te keren naar ons eigen guest house voor het diner. We hadden veel liever gebleven ook voor diner, maar Kancha wist ons te vertellen dat we best eten in ons eigen guest house, want daardoor krijgen we een iets goedkopere prijs voor onze kamer en we vermoeden dat dit voor hem wellicht ook zo is. We volgen maar de ongeschreven regels en hebben opnieuw dal bhat en gefrituurde groentemomo’s in onze eigen stek. Het is geen nieuws meer, maar Thomas leest uiteraard zijn boek en Lim schrijft in het dagboek, want de laptop is aan het opladen (voor 100RPS weliswaar). Later, in ons bed, blijkt dat de laptop niks heeft opgeladen en de gsm is ook plat dus we zien wel hoe we dat oplossen morgenvroeg.
Dag 56 – 15/11/2013
Trekking dag 9:
Manang 3540m – Tilicho Base Camp 4150m (totaal 5,5uur stappen)
We worden deze nacht een paar keer wakker en als we dan net
in slaap gevallen zijn begint de eigenares met haar vriendin/gaste om 6u ’s
morgens al te tetteren naast ons deur. We blijven nog liggen tot 6u45 om daarna
in te pakken en te ontbijten (2x oat porridge met appel). Aangezien onze
vriend, Kancha, voor het eerst niet op tijd is opgedaagd, gaat Thomas hem
wakker maken. Terwijl hij ontbijt gaan wij alvast eens neuzen in de shopkes
naar zakdoeken, want ’t is nodig! We vinden ons gerief en kunnen vertrekken om
8u richting Tilicho Base Camp. We houden pauze om 9u40 in Khangsar voor thee en
noten en als we om 10u terug vertrekken moeten we 75min lang een zware, steile
klim doen tot in Shree Karka op 4076m hoogte! We lunchen daar in Tilicho Peak:
pizza met tonijn en kaas en spaghetti. We zitten er gezellig in een veranda op
het 1e verdiep met de volle zon op ’t raam, zalig! Het enige minpunt
is dat we er een dik uur op ons eten hebben moeten wachten en bijgevolg met
slappe beentjes voort moeten wandelen en dat pas tegen 13u terwijl we eigenlijk
vrij vroeg op schema zaten. Het pad wordt er niet gemakkelijker op, want als we
en brugje oversteken moeten we steil omhoog een bergflank op in zigzag met
slechts een voetenbreed pad. Kancha is er helemaal niet gerust op en doet zelfs
zijn schoenen uit, want hij voelt anders niet veel grip (dit zal ook niet de
eerste keer deze dag zo zijn). De tocht vervolgt met opnieuw steile, smalle
paadjes en een ‘land sliding area’ waarbij Kancha voortdurend aanspoort om naar
boven te kijken: “watch out i-stone
falling”. Wij vinden het op de duur wel een beetje overdreven, want er lopen
meerdere toeristen langs deze weg en we zien ook niks gebeuren. Hij was er
voordien al niet happig op om Tilicho Lake in het programma bij te voegen (hij
had dit zelf nog maar 2x gedaan), omdat hij deze route niet zo betrouwt. In
Manang heeft hij wel de bevestiging gekregen dat de route op dit moment goed
ligt, dus wij hebben geen seconde getwijfeld! Al bij al gaat het wandelen wel
goed en moeten we gewoon voorzichtig blijven. Om 15u30 komen we eindelijk aan
in het Base Camp op 4150m waar we in het laatste Guest House verblijven en
direct mee kunnen aanschuiven bij het stoveke. Zalig! Er zijn enkele andere
toeristen aanwezig: enkele Koreanen en een Fransman Sylvain. 1 van de Koreanen
hebben we deze dag ook al 2x gepasseerd en nu vraagt hij voor de 3e
keer opnieuw van welk land we zijn… Het geeft een hilarische situatie dat de
man ons 2x opnieuw niet herkent. We drinken nog heel wat thee, want er komt een
klein beetje hoofdpijn opsteken en gaan daarna op tijd slapen.
Dag 57 – 16/11/2013
Trekking dag 10:
Tilicho Base Camp 4150m – Tilicho Lake 4990m (over top van 5100m) – Tilicho
Base Camp 4150m (3uur stijgen en 2uur dalen)
Vandaag een grote dag in de trektocht: Tilicho Lake! Bij Lim
is de hoofdpijn over de nacht verdwenen, bij Thomas nog niet helemaal. We
drinken alvast voldoende bij het ontbijt (maar vergeten voldoende water mee te
nemen, want, zo blijkt achteraf, we kunnen onze fles niet opvullen aan het meer
zoals we gedacht hadden). Om 7u15 zijn we weg, klaar voor de zware beklimming
van vandaag om maar liefst 950m te stijgen en daarna 110 te dalen. Wat blijkt
is zeker waar: het is een zeer zware beklimming: ijzige paadjes in het begin,
daarna een steile zigzag naar boven om dan in de sneeuw over heuveltjes te
ploeteren. Eens aangekomen om 10u15 en de pracht van het felblauwe meer te zien
is alles meer dan waard geweest! Prachtig uitzicht met de hoge besneeuwde
bergtoppen erom heen. Tegen 11u30 gaan we terug richting Base Camp, want het is
wel heel erg fris daarboven. Twee uur later zijn we terug, uitgedroogd en met
hoofdpijn, vooral Thomas, want bij hem is het niet echt over geweest deze
nacht. We bestellen meteen elk een liter thee die we uitdrinken vooraleer we
terug 1,5uur in bed kruipen in de hoop dat het beter wordt. Die namiddag en
avond doen we niet anders dan liters thee drinken aan het houtvuurtje om de
beginnende verschijnselen van hoogteziekte tegen te gaan. Er komen ook meerdere
andere toeristen ons vergezellen: Betsy en Emma van Nieuw-Zeeland, Rebecca van
Nieuw-Zeeland die ons veel informatie geeft over China, Steven, een Nederlander
die al van kleins af aan in Ierland woont, een Frans koppel, een Italiaanse die
met een Canadees op trek is, de Koreanen en ook Sylvain, de Fransman. We voelen
ons al iets beter en bestellen groentemomo’s, een curry van groenten en
noodlesoep met groenten. Het is die avond gezellig druk in het kleine kamertje.
Om 20u gaan we ons bedje in.
Dag 58 – 17/11/2013
Trekking dag 11:
Tilicho Base Camp 4150m – Ledar 4200m (totaal 7uur stappen)
Veel beter geslapen deze keer en klaar om opnieuw af te
dalen en de route van Annapurna Round voort te zetten. Na ontbijt zijn we om 8u
weg, samen met Betsy, Emma en het Frans koppel. We wandelen opnieuw langs de
smalle paadjes en de ‘land sliding area’. We zijn wel in onze nopjes, want ons
gezelschap maakt de tocht veel aangenamer. Kancha daarentegen is nog steeds
bang van deze route en hij durft niet opnieuw langs de steile berg die naar de
brug leidt. Hij wil liever een lagere route uitproberen die dit omzeilt. Wij
vinden het zelf een beetje stom, want we willen graag bij de andere trekkers blijven
en het is bovendien een omweg. Toch splitsen we onze wegen met hen en volgen
Kancha. We gaan eerst steil naar beneden, steken een riviertje over (waar een
eindje hoger de brug waarschijnlijk ook over gaat) en moeten dan weer steil
omhoog om terug op het originele pad te geraken. Kancha is blij met zijn keuze,
maar wij (Lim zeker) helemaal niet, want de steile omweg doet pijn aan de benen
en kost heel wat energie. We komen boven in Shree Karka waar het Frans koppel
en de Nieuw-Zeelandse meisjes aan het rusten zijn. We vervolgen daarna opnieuw
met de hele groep de rest van de weg. Tijdens de gesprekken blijkt Betsy een
internationale voetbalster van Nieuw-Zeeland te zijn. Wat een toevallige
ontmoeting voor Lim om net hier in Nepal een international tegen te komen en om
hier samen een trektocht te doen met de meest simpele middelen! Ze vertelt hoe
ze meedeed toen Nieuw-Zeeland in 2012 op de Olympische Spelen de kwartfinale
haalde en hoe ze onlangs nog USA versloeg met de nationale ploeg en tegen Japan
gelijk speelde (2 grootmachten van het vrouwenvoetbal). Vorig seizoen speelde
ze in een kleinere Duitse ploeg, maar vanaf januari zit ze bij het grote
Manchester United, waarbij het vrouwenteam net gepromoveerd is naar de Premier
League. Ooit zal Lim wel naar een wedstrijd komen kijken!
Deze gesprekken verlichten toch een beetje de zere benen tijdens de steile tocht naar Upper Kangsar waar we om 13u op de top toekomen en een prachtig uitzicht hebben over Manang en alle bergen rondom! Langs de andere zijde van de berg gaan we opnieuw naar beneden, waar de Nieuw-Zeelandse meisjes hun hoog tempo voortzetten en Lim wegens opkomende blaren wat trager moet afdalen. We steken beneden de berg een brug over en zien nog steeds onze eindbestemming niet in zicht, terwijl het wel wat vermoeiend begint te worden. We moeten daarna opnieuw een klein heuveltje op om opnieuw op de Annapurna Round route te komen (onze weg komt uit op het pad vanuit Manang). Een tijdje later zien we enkele huisjes, het begin van Yak Kharka. We komen daar aan het eerste gebouw om 14u10, waar Betsy en Emma alvast zitten te lunchen, dus wij lunchen daar mee. We vertrekken daarna opnieuw samen door nog twee delen van Yak Kharka om een laatste stijging te maken naar Ledar. In dit laatste stuk hangt de groep wat uiteen: eerst de Nieuw-Zeelandse meisjes (die onvermoeibaar lijken), dan Thomas, dan Kancha en dan Lim, want zij is met het uittreden van de stad Yak Kharka plots wat misselijk geworden en lichtjes hoofdpijn beginnen krijgen; bovendien doen de blaren ook geen goed aan het tempo. Aangezien de anderen ook hun eigen tempo volgen, moet Lim na een minuutje even rusten ook gewoon door. Na 40min stappen en de laatste brug over te steken komen we met ons drie (wij en Kancha) samen aan in Ledar om 16u. Lim kruipt onmiddellijk eerst in bed om te rusten terwijl Thomas thee’tjes brengt om hopelijk de misselijkheid en hoofdpijn te verdrijven. Thomas is ondertussen aan het ‘socializen’ in de woonkamer aan het houtvuurtje. Tegen 18u komt ook Lim erbij (en ze voelt zich al iets beter) om te dineren: fried rice + veg. curry. We voelen beiden onze stijve kuiten van deze lange zware dag waarbij we slechts 1 korte pauze hebben gehad. We verzorgen onze blaren en geven ook wat van dit spul aan Betsy, want zij heeft het ook zitten. Misschien een interessant detail: zij is onderweg naar Tilicho Base Camp één van haar stapschoenen verloren die aan de rugzak hing, dus zij doet de hele tocht gewoon op lichte schoentjes (bijna sloffen), maar dat vindt zij allemaal geen probleem. Zij gaat steeds als een trein.
Deze gesprekken verlichten toch een beetje de zere benen tijdens de steile tocht naar Upper Kangsar waar we om 13u op de top toekomen en een prachtig uitzicht hebben over Manang en alle bergen rondom! Langs de andere zijde van de berg gaan we opnieuw naar beneden, waar de Nieuw-Zeelandse meisjes hun hoog tempo voortzetten en Lim wegens opkomende blaren wat trager moet afdalen. We steken beneden de berg een brug over en zien nog steeds onze eindbestemming niet in zicht, terwijl het wel wat vermoeiend begint te worden. We moeten daarna opnieuw een klein heuveltje op om opnieuw op de Annapurna Round route te komen (onze weg komt uit op het pad vanuit Manang). Een tijdje later zien we enkele huisjes, het begin van Yak Kharka. We komen daar aan het eerste gebouw om 14u10, waar Betsy en Emma alvast zitten te lunchen, dus wij lunchen daar mee. We vertrekken daarna opnieuw samen door nog twee delen van Yak Kharka om een laatste stijging te maken naar Ledar. In dit laatste stuk hangt de groep wat uiteen: eerst de Nieuw-Zeelandse meisjes (die onvermoeibaar lijken), dan Thomas, dan Kancha en dan Lim, want zij is met het uittreden van de stad Yak Kharka plots wat misselijk geworden en lichtjes hoofdpijn beginnen krijgen; bovendien doen de blaren ook geen goed aan het tempo. Aangezien de anderen ook hun eigen tempo volgen, moet Lim na een minuutje even rusten ook gewoon door. Na 40min stappen en de laatste brug over te steken komen we met ons drie (wij en Kancha) samen aan in Ledar om 16u. Lim kruipt onmiddellijk eerst in bed om te rusten terwijl Thomas thee’tjes brengt om hopelijk de misselijkheid en hoofdpijn te verdrijven. Thomas is ondertussen aan het ‘socializen’ in de woonkamer aan het houtvuurtje. Tegen 18u komt ook Lim erbij (en ze voelt zich al iets beter) om te dineren: fried rice + veg. curry. We voelen beiden onze stijve kuiten van deze lange zware dag waarbij we slechts 1 korte pauze hebben gehad. We verzorgen onze blaren en geven ook wat van dit spul aan Betsy, want zij heeft het ook zitten. Misschien een interessant detail: zij is onderweg naar Tilicho Base Camp één van haar stapschoenen verloren die aan de rugzak hing, dus zij doet de hele tocht gewoon op lichte schoentjes (bijna sloffen), maar dat vindt zij allemaal geen probleem. Zij gaat steeds als een trein.
Dag 59 – 18/11/2013
Trekking dag 12:
Ledar 4200m – Thorung La High Camp 4925m (totaal 3uur10min stappen)
De hoofdpijntjes zijn weg, maar de benen voelen het
resultaat wel van de lange, zware dag van gisteren! We ontbijten samen met
Betsy en Emma en vertrekken om 8u10. We laten de Nieuw-Zeelanders hun eigen
tempo verder zetten en kiezen vandaag voor ‘slowly’. We moeten langs een
bergkam lichtjes omhoog. Kancha waarschuwt ons opnieuw voor ‘i-stone falling’ en we hebben nog niet
heel met onze ogen gedraaid of we moeten écht oppassen voor de steentjes die
naar beneden komen. Berggeiten en andere beesten kunnen ervoor zorgen dat de
keien bovenaan de berg beginnen te rollen doordat ze putjes graven op zoek naar
eten. Tegen dat deze rollende keien beneden zijn is de snelheid uiteraard al
enorm verhoogd. We komen dus aan een stukje waar de berg vrij kaal is en enkel
met kleine steentjes bedekt is. Aangezien we hier net een steentje hebben zien
vallen, lopen we op tempo het kale stuk voorbij. Daarna is er redelijk wat
begroeiing op de berg en kunnen we al stappend verder gaan. We komen
uiteindelijk om 10u30 in Phedi aan, het kamp onder High Camp. We pauzeren even
met wat thee en een lichte maaltijd (oat porridge met appel en een soepje). We hebben
daar ook een korte babbel met een Deens koppel (Elias en Sofie) dat deze nacht
in hetzelfde guest house verbleef in Ledar. Zij blijven echter in Phedi slapen,
wij gaan tot op High Camp. Vertrek om 11u15 langs een zeer steile S-route die
je vanuit Phedi kan zien en die tussen 2 bergen uit het zicht verdwijnt. We
gaan geleidelijk aan, niet te snel, maar op een continu tempo naar boven. Eens
tussen beide bergen zien we de verblijven op High Camp al liggen. Het vergt
echter nog een breed, steil pad naar boven. Aankomst 12u05 en de rest van de
dag om te rusten! We zijn al supertrots! Deze keer geen hoofdpijn (hoogte nu:
4925m), misschien mede door de beklimming die we reeds gedaan hebben naar
Tilicho Lake. Voornamelijk Lim heeft wel vrij veel last van de spieren in de
benen na deze zware dagen. Bovendien voelt ze een ontsteking opkomen in de knie
die in de loop van de dag een beetje uitstraalt naar de heup, dus we moeten een
ontstekingswerende zalf te pakken zien krijgen zodat we morgen toch naar de top
kunnen gaan. We zien ondertussen op het bordje van ‘Thorung La High Camp’ dat
er een ‘telephone service’ aanwezig is. En aangezien het een grote dag is
vandaag, Thomas z’n papa wordt 50 jaar, moeten we toch op zijn minst ons eens
laten horen! We besluiten tegen 11u30 Belgische tijd te bellen. In afwachting
lunchen we in de grote veranda van High Camp waar meer en meer andere toeristen
toekomen die morgen naar de top zullen gaan. We ontmoeten er ook opnieuw het
Frans koppel van aan Tilicho Lake, we ontmoeten er Lidewei (Nederlandse die
alleen met haar gids reist), enkele Israëliërs en Chris (Oostenrijker/Tsjechiër).
Chris woont in Tsjechië, heeft Oostenrijkse roots en werkt in Zwitserland (om
het allemaal gemakkelijk te maken). Hij is een dertiger met een enorm komieke
stijl van praten en hij is gewoon ook heel humoristisch ingesteld. Met deze
bende van 6 tot 10 personen kaarten we de hele namiddag, van Presidenten (met
alle verschillende internationale varianten doorheen) tot Shithead (het
spelletje dat we van Glenn uit Varanassi hebben geleerd). Terug naar de zere
knie van Lim biedt Chris de oplossing, want hij heeft Voltaren pilletjes bij en
het is ondertussen echt nodig, want de zeurende pijn (net zoals groeipijn)
zorgt ervoor dat ze zelfs niet meer kan stil zitten. Onze vriend Kancha heeft
ook nog ontstekingswerende zalf die Lim er ook ineens goed op smeert. Het is
ondertussen 16u15 geworden bij ons (11u30 Belgische tijd) dus tijd voor een
telefoontje met de papa/Marc! We bellen voor 150RPS per minuut of 1,2euro dus
helemaal niet zo duur. Het wordt een deugddoend telefoontje aan beide kanten en
we sluiten af met een dikke proficiat en zijn gelukkig dat we net vandaag
hebben kunnen bellen naar het thuisfront. De rest van de avond wordt er nog
gezellig gepraat met de bende die er zit en we kruipen vroeg ons bed in, om
19u, want morgen wordt een vroege start naar de top. Kancha wil deze keer niet
bij de andere gidsen slapen en slaapt liever op onze kamer op een matras, oké,
geen probleem.
Dag 60 – 19/11/2013
Trekking dag 13:
Thorung La High Camp 4925m – Thorung La Pass 5416m – Muktinath 3760m (2,5uur
naar top klimmen, 4uur dalen)
Het is onze slechtste nacht ooit geweest. Niet alleen zorgt
de hoogte voor een zeer moeilijke ademhaling tijdens het slapen, ook laat onze
gids van zich horen… Hij snurkt heel onregelmatig en neemt bovendien nog meer
zuurstof uit de kamer door ongeremd en ongegeneerd scheetjes de lucht in te
sturen. We zijn deze keer blij dat de wekker vroeg af gaat, meerbepaald om
4u30, we ontbijten een half uur later en vertrekken om 5u40 in het donker naar
de top. We zien alvast enkelen voor ons vertrekken met zaklamp en we proberen
ze dicht te volgen, want onze zaklamp is niet zo fameus. De route gaat over
smalle, ijzige paadjes en we moeten voetje voor voetje vorderen. Bovendien is
er een ijzig koude wind die het zicht wat beperkt. Na een halfuurtje
voorzichtig wandelen komt de zon al een beetje op en kunnen we al wat verder
voor ons uit kijken. We moeten een brugje over en lopen dan bergop op brede
paden tussen alle andere toeristen die de top vandaag (wellicht) zullen
bereiken. We willen nog even een tandje bijsteken om de maan te kunnen trekken
die net achter een heuvel is verdwenen, maar de extra energie die we daarvoor
gebruiken is tevergeefs. We voelen op deze hoogte ook opvallend meer moeite met
de ademhaling en moeten traag stappen. Uiteindelijk komen we toe om 8u10 (na
2,5uur) aan het hutje boven op de Thorung La Paz, moe, maar zo voldaan! Er
hopen heel wat toeristen bijeen die er een welverdiende warme drank nuttigen en
uitgebreid foto’s trekken op deze hoogte van 5416m! We kopen er voor onszelf
ook een hot lemon voor maar liefst 200 RPS p.p. (= 1,6euro), wat een enorm
toeristisch uitgebuite prijs is, want doorgaans kost dit zo’n 30RPS… Maar het
is nodig, want het is enorm koud daarboven, én het is dik verdiend. Na enkele
foto’s voor onszelf beginnen we de afdaling om 8u45 en dit gaat heel snel. Je
ziet het landschap ook snel veranderen naargelang je lager komt. Er komt een
meer zanderig en rotsachtig gebergte tevoorschijn, en struikjes die je in droge
landschappen vaak tegenkomt. Tegen 11u10 komen we een restaurantje tegen midden
op de berg waar we lunchen: chowmein (oftewel fijne noodles), dat smaakt wel!
Om 12u trekken we door naar Muktinath, waarbij we onderweg samen nog een hoopje
achterlaten tussen enkele rotsblokken J
Het moet een grappig zicht geweest zijn ons al hurkend de wc-rol te zien
doorgooien. Vlak voor we aan de stad komen moeten we nog een brugje over waar
een natuurlijk schouwspel aan de gang is: in de ravijn zijn een tiental gieren
een nog half hele koe aan het verorberen. Om 13u30 zit het stappen erop en
zoeken we naar een slaapplaats in Muktinath. De Nieuw-Zeelandse meisjes gingen
naar het Bob Marley hotel, maar we vinden ze er niet en het is daar bovendien
al volgeboekt. We gaan een eindje terug dus, waar 2 meisjes van op het balkon
ons riepen dat het daar een goed hotel is, ondanks dat Kancha liever verder
stapt in plaats van terug te gaan (om een of andere bijgelovige reden en
misschien ook omdat hij op een andere plaats meer voordelen krijgt). Wij
twijfelen liever niet te lang en willen gewoon uitrusten en volgen dus ons
instinct naar het vorige guest house. Het blijkt er inderdaad een gezellig
terrasje te hebben waar iedereen na het oversteken van de top in het zonnetje
uitrust en een glaasje drinkt. We ontmoeten er Andy en Mike, twee neven uit
Australië met een vrij bijzonder (en lang) verhaal en we praten dan ook
uitvoerig met hen over ‘het leven’: over (vegetarische) levenswijzen, over
manieren om met anderen om te gaan zoals een niet-jaloerse samenleving zou
kunnen zijn en ook om enthousiast te kunnen zijn om wat anderen met trots
vertellen in plaats van altijd over jezelf te beginnen en te vergelijken wat
jij daar ook over kent. Het zijn slechts enkele dingen van het hele gesprek die
we met geen woorden kunnen beschrijven. Ook Chris (de Oostenrijker/Tjech) is in
dit hotel belandt en daarnaast nog een Nederlandse en twee Zweedse vrouwen en
twee Duitsers, Stanley en Thomas. We nemen die middag nog een deugddoende warme
douche en we hebben ook geluk dat het hotel internet heeft. Hierdoor kan Lim
haar kleine nichtje Oona een gelukkige 2e verjaardag toewensen en
kan Thomas ook al eens skypen met het thuisfront dat ons al een tijdje niet
meer gehoord heeft (behalve de telefoon gisteren). Tegen de avond zit iedereen
in het restaurant gezellig bij elkaar voor het diner. Lim is wat moe en we
besluiten samen nog een filmpje te kijken in bed. Terwijl Lim al naar de kamer
gaat, zegt Thomas dat hij nog 1 glaasje appelbrandy gaat meedrinken met de
hoop. Eén glaasje… Lim weet na een tijdje natuurlijk al hoe laat het is en
besluit zelf de film voort te kijken, het zal er uiteraard wel gezellig zijn
nadat iedereen de top heeft overgestoken vandaag. En bovendien kan Thomas dat
tweede glaasje toch ook niet weigeren zeker?! Het zijn er gezellige gesprekken
als Kancha (die ook een beetje gedronken heeft) Thomas wijsmaakt dat Lim hem
geroepen heeft. Thomas vindt het een beetje bizar, maar gaat toch maar een
kijkje nemen in de slaapkamer. Lim blijkt al te slapen en als hij vraagt of ze
hem geroepen heeft, weet ze uiteraard van niks. Kancha, de smeerlap! Hij blijkt
Thomas gewoon met een smoes naar de kamer gestuurd te hebben, omdat hij vond
dat hij al wat zatjes begon te worden. Ook al vinden we het allebei wel wat een
flauwe mop (we kunnen wel al voor onszelf zorgen…), nu Thomas hier toch al in
de kamer is, vindt hij het misschien ook wel best dat hij al gaat slapen, want
hij heeft eigenlijk wel wat veel gedronken J
Als de kamer wat draait als je in bed ligt, is dat inderdaad het geval. De
emmer uit de toiletten wordt erbij gehaald, maar voor de rest hebben we allebei
een goede en welverdiende nachtrust.
Dag 61 – 20/11/2013
Trekking dag 14:
Muktinath 3760m – Ghasa 2010m (4uur stappen, 3uur bus)
Vandaag geen reden om vroeg op te staan dus het vertrek is
er pas om 9u15. Aangezien Andy, Mike en Chris ook op dat moment vertrekken gaan
we samen door en vertellen ze allemaal nog wat na over gisteren (sommigen met
een lichte kater). De weg naar Jomsom is vrij saai, op de jeep road en met
alleen grote droge vlakten, zand en rotsachtige bergen rondom. Af en toe lijkt het
wel wat een verlaten streek. Toch deert het ons niet, want we zijn volop in de
sfeer van filosofische gesprekken en levenservaringen delen. Het tempo gaat
vrij vlot, maar Kancha kan deze keer precies niet goed volgen. Hij hinkt wat
achterop, ook met een lichte kater zo blijkt. Tegen 11u30 komen we in een klein
dorpje en gaan een restaurantje binnen om te lunchen. Daar zitten we met z’n
vijven als na tien minuten ook het Deens koppel passeert en we roepen hen
binnen om mee te komen lunchen. Daarna stappen we dus voort met z’n zevenen en
de drie gidsen (nog twee van Mike en Andy). Het is opnieuw een stevig tempo en
Kancha loopt deze keer serieus achterop. We willen de groep niet verlaten, want
het is zo gezellig praten, dus we verkiezen om gewoon mee door te gaan tot
Jomsom en daarna zullen we Kancha wel opwachten daar. We arriveren er tegen
14u30 en stappen al een eindje de stad in. Omdat de stad vrij groot blijkt,
besluit Thomas terug te keren naar het begin om Kancha op te wachten en Lim
gaat mee met de groep tot aan de checkpoint van onze toegangskaarten voor de trekking.
Lim wacht Kancha en Thomas op terwijlde rest naar een bepaald hotel gaan een
klein beetje verder. We komen terug samen en als we de anderen terug tegen
komen blijken de twee Duitsers, Stanley en Thomas, die daar ondertussen ook al
zijn, een bus geregeld te hebben naar Ghasa die om 16u15 vertrekt. De hele
groep besluit om de bus ook ineens te boeken. Wij willen ook graag mee, want we
zijn het wandelen even moe en we willen met de groep mee. De drie uur lange
busrit is een echte schommelrit geworden waarbij sommigen zelfs in de gang
moeten zitten, ook Thomas offert zich hiervoor op. Aangezien Lim wat pijn heeft
aan de darmen is het niet echt een pretje en tegen het eind voelt ook Thomas
zich enorm misselijk; de bus rijdt namelijk op erbarmelijke wegen langs de
bergen. We zijn opgelucht als we eruit kunnen om 19u30, het is ondertussen
pikkendonker en als Thomas uitstapt moet er toch wat van de maag. De bus is
vlakbij een guest house gestopt (Golden Inn) dus we gaan met z’n allen binnen
en boeken een kamer. Ondanks de lastige rit hebben we een supergezellige diner
met de hele bende: wij twee, Andy en Mike, Stanley en Thomas, Elias en Sofie en
Chris. Ook twee andere Duitsers en een Frans koppel die de busrit hebben
doorstaan zitten aan een tafeltje naast ons. Kancha is op dat moment vrij stil
en vraagt zich af of we nu plots geen ‘cosy place’ meer moeten hebben… Wij
voelen ons goed in deze groep, dus neen we zitten hier wel goed. Het eten komt
1,5uur na bestelling, maar het deert ons niet. Het is een gezellige avond met
heel wat grappen. De twee gidsen van Andy en Mike bedienen iedereen aan tafel,
terwijl onze gids voor de tv blijft zitten en af en toe aan ons komt vragen of
we thee willen of iets anders. We vinden het wel een beetje jammer dat hij er
niet voor open staat om de anderen ook te betrekken. Om 22u30 kruipen we ons
bedje in.
Dag 62 – 21/11/2013
Trekking dag 15:
Ghasa 2010m – Tatopani 1190m (4uur stappen)
We hebben met z’n allen afgesproken om 7u15 aan de
ontbijttafel, maar ieder vertrekt min of meer apart naar de volgende halte:
Tatopani. We spreken af in Namasté guest house of Dhaulagiri guest house ginder
zodat we toch samen kunnen zitten. Tijdens de wandeling, weliswaar langs de
jeep road, komen we weer mooiere plaatsen tegen zoals in het begin van de tocht
met veel watervallen, hoge bergen met veel groen en gezellige boerendorpjes.
Lim heeft nog steeds wat last van de blaren en kan dus niet zo snel gaan.
Tatopani is niet zover stappen en we komen uiteindelijk nog tegelijk met Andy,
Mike en Chris toe om 12u. Een hond met luipaardmotief in zijn rosse vacht heeft
ons de hele weg zowat gevolgd en komt later ook in ons guest house rondneuzen.
Hij blijft zelfs een tijdje voor onze kamerdeur liggen; een echte lieve hond.
Het Dhaulagiri Guest House is echt prachtig en helemaal niet zo duur, dus wij
boeken er een kamer in cottage-stijl met z’n vijven. De tuin is ook mooi
aangelegd en staat vol met mandarijnen-, citroenen- en appelsienbomen die we
gewoon kunnen plukken. Tatopani betekent letterlijk ‘warm water’ en het is niet
voor niets een trekpleister op de route. Er is namelijk aan de rivierzijde een
‘hot spring’ (‘natuurlijke’ warmwaterbron) te vinden. Terwijl we eerst lunchen
passeren Elias en Sofie onze guest house; zij blijken in het andere guest house
te hebben geboekt, net zoals de 2 Duitsers. We gaan met z’n allen de hot spring
verkennen en het ziet er niet zo natuurlijk uit als we dachten, maar het is
lekker warm (zo’n 40°) en het doet enorm deugd na al die koude boven en al dat
stappen! Het is ook een afgebakende zone waar we 100 RPS per persoon moeten
neerleggen, maar dat is het wel waard! We luieren er de hele namiddag en spelen
af en toe wat frisbee op het grasplein. Tegen 18u komen we eruit en gaan nog
even wat shops verkennen in de straat om daarna om 19u30 te dineren met de rest
van de groep. We amuseren ons super met de bende en genieten van het (bijna)
einde van de tocht. We gaan deze avond ook nog even langs in Namasté guest
house waar een klein feestje aan de gang is van een groep van 6 Duitsers, van
middelbare leeftijd, met hun 16(!) porters en kitchen boys die ook het einde
van hun tocht vieren. Zij zijn met tenten doorheen de bergen getrokken, straf!
Na het dansen en vieren keren we terug en moeten helaas al afscheid nemen van
Chris die een vlucht moet halen 1 van volgende dagen. Wij besluiten, net als al
de rest, om nog een rustdag te houden in Tatopani en Chris heeft er duidelijk
spijt van dat hij moét vertrekken. Toffe pee is da wel! We meeten nog in jouw
favoriete bakery in Tsjechië! (Chris trekt namelijk foto’s van al zijn lekker
eten om door te sturen naar zijn vriendin en hij is voornamelijk verzot op
pateekes, een echte genieter)
Dag 63 – 22/11/2013
Trekking dag 16:
Tatopani 1190m, rustdag
UITSLAPEN! We ontbijten pas om 10u met twee welsmakende
banana lassi’s! We chillen op het terrasje en babbelen voort met Mike en Andy.
Lim schrijft nog kaartjes en Thomas doet onze volledige was in een waskuipje
met speciale vloeibare zeep van Andy (uit Amerika) waar je maar enkele
druppeltjes van nodig hebt. Het zonnetje schijnt weer volop en het is genieten
van de rustdag. We bestellen lunch om 13u30: vegetable enchilada (deegrolletjes
gevuld met bruine bonen en andere fijne groentjes + wat rijst en een salade
erbij) en als toetje een walnoten-chocoladecake, mmm! Een uurtje later kruipen
we opnieuw de hot spring in met z’n allen. We eten wat mandarijnen die Thomas
geplukt heeft in de tuin en drinken wat pintjes waarbij we gratis popcorn
krijgen, want het is happy hour (van 15u tot 20u). De pintjes zijn op onze
kosten, want het wedstrijdje frisbee tussen Thomas, Mike, de Duitse Thomas en
Stanley heeft Thomas verloren. Aan de hot spring zijn ook enkele kraantjes en
een douche, dus we maken van de gelegenheid gebruik (net zoals alle Nepalezen
die er komen) om eens lekker warm te douchen. Diner om 18u30 met uiteraard als
toetje nog een chocolade cake, deze keer met een kers op. Morgen zullen onze
wegen met de groep splitsen, want wij besluiten om terug te keren naar Pokhara
en Mike, Andy, Sofie, Elias, Stanley en Thomas gaan nog naar Poonhill (waar je
op de top een prachtige zonsopgang kan zien). Stanley en Thomas gaan zelfs nog
een klein stukje verder richting de route van Annapurna Base Camp, maar voor
ons is het hier voldoende. We spreken af om terug samen te komen in Pokhara
tegen 26/11. Als ons guest house sluit om 21u gaan Sofie, Elias, Thomas en
Stanley terug naar hun Namasté Guest House en wij gaan slapen in onze cottage
(21u30).
Dag 64 – 23/11/2013
Trekking dag 17:
Tatopani 1190m – Pokhara 820m (bus en jeep)
We moeten ons haasten (denken we), want we hebben ontbijt om
6u30 en de bus zou vertrekken om 7u richting Beni. Als we stipt aankomen aan
het busstation blijkt dat we nog zeker een half uur daar moeten wachten, want
de buschauffeur vertrekt pas als de bus vol is, zo’n 25 personen. Uiteindelijk
komen we er toch en het wordt opnieuw een wiebelige rit langs de slechte wegen
in de bergen. We voelen ons deze keer niet zo misselijk (mede doordat we nu wel
zicht hebben naar buiten). Om 11u in Beni aangekomen, kunnen we kiezen voor een
bus, jeep of taxi naar Pokhara. De bus is opnieuw afhankelijk van het aantal
personen eer hij vertrekt, dus we delen een jeep met een aantal Israëliërs voor
een nog schappelijke prijs. We bereiken Pokhara, na een lunchpauze onderweg, om
13u30 en hebben dus nog ruime tijd om te ontspannen na een vrij krappe rit met
10 in de jeep (op 3 rijen zetels). We gaan onmiddellijk terug naar Lake Breeze
Guest House, want Lim haar rugzak is daar de hele trekking blijven liggen in de
stockeerruimte en het was er bovendien ook heel gezellig en rustig. De staf is
er ook super vriendelijk en altijd goedlachs en goedgezind. We lunchen in
Sunset View Resto, een iets meer chic hotel/restaurant, al vallen de prijzen in
Nepal altijd heel goed mee. We rusten daar even uit met zicht op het speelplein
van Pokhara vlak naast het meer. We besluiten wat inkopen te doen in een iets
groter supermarktje om deze avond eens gezellig te vieren met ons tweetjes; we
kopen snoepjes, een flesje rode wijn, cornflakes en melk voor de komende
ontbijten, enzovoort. Als we op straat voorbij een kapperszaak lopen en Thomas
ziet hoe een toerist een gezichtmassage krijgt (wat hier praktisch altijd te
krijgen is in een kapperszaak), kan hij er niet aan weerstaan en zit hij al
snel ook op de stoel voor 400RPS. Het was een middelmatige massage, maar slecht
is dat zeker niet. We komen daar ook nog Betsy en Emma tegen (onze wegen waren
gesplitst de dag dat we de top over staken) en zij blijken al de 3e dag nu in
Pokhara te zitten. Onze rustdag niet meegerekend zijn dat toch snelle meiden!
Betsy is wat ziek, maar ze gaan deze avond toch nog iets drinken in Freedom
Café. We zeggen dat we waarschijnlijk wel langs komen, al heeft Thomas een
flinke hoest te pakken gekregen. We komen terug in onze cottage in Lake Breeze
waar we ons op ons bedje smijten en er maar moeilijk weg geraken… Het cafeetje
zit er niet meer in voor ons. De hoest van Thomas zit ook wel wat in de weg.
Lim gaat een pizza halen een eindje verder in de straat en koopt hoestballekes
voor Thomas. We sluiten onze terugkomst van de tocht af met een beetje wijn,
een lekkere pizza en goe filmke vanuit ons bed!
Dag 65 – 24/11/2013
Zalig geslapen en gezellig ontbijten: cornflakes in de
hangmat rond een uur of negen. Daarna is het tijd voor verkenning in Pokhara.
De eerste stop wordt al een grote Banana Lassi in een straatwinkeltje waarna we
beslissen om een motor te huren voor drie dagen, dé manier op avontuur te gaan
in en rondom de stad. Ondertussen gaat Lim iets drinken in een cafeeke waar we
Belgen tegenkomen, van Antwaarpe. Een groep die op korte tijd Noord-India en
Nepal bezoekt en geïnteresseerd vraagt naar onze route. Terwijl we wat later
lunchen in een smosbar (zalig zo’n lekker belegd broodje met kaas en groentjes,
zélfs mosterd!), passeert Lexi ons. Een meisje dat we hebben leren kennen in de
bergen. Ze nodigt ons uit voor het verjaardagsfeestje, een BBQ, van de
Argentijn, Leandro, waarmee ze de Annapurna trek heeft gedaan. Voor een feestje
gaat alles uit de weg natuurlijk! Die namiddag rijden we nog wat rond in
Pokhara. De zoektocht naar het postkantoor komt uiteindelijk tot een goed einde
en de kaartjes zijn dan ook weeral de post op J
Daarna nemen we nog een warm douch’ke en vertrekken met ons brommerke (Pulsar
180cc) richting Happy Village waar het te doen is. We komen aan in Tyson’s
place waar Tomas, een Chileen, blijkbaar de mensen van het guesthouse kent en
de keuken heeft afgehuurd voor de voorbereidingen. Er is een overvloed aan
groentjes, vlees, petatten, … en Whisky-cola (enkel nog whisky tegen het einde
van de avond). Wat later komen er nog enkele genodigden toe. Nog méér Belgen!
Een Vlaams duo, een Waalse en haar Australische vriend (Filip, Dorien, Donna en
Jamie). Plezant om nog eens een Vlaams babbelke te doen! Ondertussen eten,
drinken, kampvuur en luisteren naar twee Nepalezen (die op elkaars schoot
zitten) die de gitaar en klank goed combineren. De gay-trekjes die ze vertonen
vallen niet in de smaak van de Argentijn en de Chileen, grappig zicht hoe ze de
kerels scheef zitten te bekijken en walgen van het hele gebeuren J Leandro, het
feestvarken, wordt serieus zat en begint af en toe te spelen met brandende blokken
hout. Het blijft relatief veilig en we ledigen elke fles tot de laatste
druppel. De drank allemaal op en het kampvuur bijna uit maakt het tijd om naar
het bedje te gaan. Uitgebreid geknuffel en goede-reis-gewens maakt het afscheid
compleet. We kruipen ons moto’ke op en rijden weer relatief veilig naar huis.
Onderweg regelen we nog een taxi voor de Belgskes, die achteraf gebleken veilig
terug geraakt zijn, en wij kruipen voldaan onder de dekens.
Dag 66 – 25/11/2013
Weer uitgeslapen komen we de bedjes uit en de cornflakes
gaat er volledig aan deze morgen. Nadat we onze was (die we gisteren hadden
binnengedaan) hebben opgehaald rijden we het meer af naar het centrum en we
komen terecht in het Fish Point Resort. Één van de duurdere plekken om te
verblijven. We wandelen wat rond in het Resort en passeren een zwembad (koud),
massageruimte en hangmatten met zicht op de bergtoppen. In die laatste gooien
we ons neer om op ’t gemakje ons boek te lezen. We besluiten, nadat we de kaart
hebben gezien, hier nog wel even te blijven en een lunch’ke te doen hier. De
aperitief wordt een Strawberry Milkshake voor Lim en voor Thomas een Bloody
Mary. Beiden mogen er zijn! Daarna verwennen we onszelf eens en we nemen een gegrilde
vis in citroen-botersaus én een per-fect gebakken pepper steak! Buikske vol en
portefeuille leeg, nu met de moto naar Saurangkot. Een klim van ongeveer 1000m
omhoog met ons moto’ke naar de viewpoint bovenop de berg. Van hier zien we een
hoop paragliders vertrekken naar de vallei.
Op de terugweg koopt Thomas zich nog een trui en in de supermarkt kunnen we de snoepkes, koekskes, melk en cornflakes ook niet laten liggen. Die avond, de avond voor we onze reünie hebben met ons hoopke van in de bergen, gaan we naar Buzz Reggea Bar. Het is daar Happy Hour en ze geven daar 1 +1gratis voor de cocktails. Het budget is vandaag toch al naar de kl..en, dus we laten ons gewoon eens goed gaan! De barman overtuigen we om ons eens goed te soigneren, want als ’t hier goed is, brengen we morgen de bende mee naar hier! Dit doet hij goed, want na enkele cocktails zijn we toch al serieus beschonken aan ’t worden. We hebben een zalig babbeltje samen en praten ondertussen wat met een oudere Zweedse man die al 3 jaar op reis is. Hij vertelt wat over Cuba (dat ik blijkbaar vergeten ben, mede door de stevige cocktails) en na nog wat drank en een fantastische burrito en fish wrap sluiten we de bar af. We krijgen nog een lokale likeur te proeven en vallen als een blok in slaap.
Op de terugweg koopt Thomas zich nog een trui en in de supermarkt kunnen we de snoepkes, koekskes, melk en cornflakes ook niet laten liggen. Die avond, de avond voor we onze reünie hebben met ons hoopke van in de bergen, gaan we naar Buzz Reggea Bar. Het is daar Happy Hour en ze geven daar 1 +1gratis voor de cocktails. Het budget is vandaag toch al naar de kl..en, dus we laten ons gewoon eens goed gaan! De barman overtuigen we om ons eens goed te soigneren, want als ’t hier goed is, brengen we morgen de bende mee naar hier! Dit doet hij goed, want na enkele cocktails zijn we toch al serieus beschonken aan ’t worden. We hebben een zalig babbeltje samen en praten ondertussen wat met een oudere Zweedse man die al 3 jaar op reis is. Hij vertelt wat over Cuba (dat ik blijkbaar vergeten ben, mede door de stevige cocktails) en na nog wat drank en een fantastische burrito en fish wrap sluiten we de bar af. We krijgen nog een lokale likeur te proeven en vallen als een blok in slaap.
Dag 67 – 26/11/2013
Vandaag gaan we met het brommerke naar Begnas Lake. Naar ’t
schijnt een prachtig meer en niet zo drukbezocht omdat het verder van de stad
ligt. Tijdens het ontbijt in de sandwichbar van gisteren, komen we Steven
(Ierland/Nederland) tegen. Zij gaan vandaag ook met de brommer naar het meer
dus we gaan uiteraard allemaal samen. Isabel (Zweden), Dustin (USA) en Chris
(Oostenrijk) gaan ook mee met de brommer en uiteindelijk komen we na een uurtje
met vier brommers aan bij het meer. We wandelen wat rond en komen uiteindelijk
terecht in een klein restaurantje waar het uitzicht fenomenaal is over het
meer. We eten, drinken en lezen daar wat…
Na een tijdje springen we terug de brommers op en rijden nog wat rond voordat we teruggaan naar Pokhara. Uiteindelijk komen we aan de Buzz Reggea Bar tegen een uur of 5. Thomas gaat nog even langs Lake Breeze (onze guesthouse) om te kijken of de bende uit de bergen er al gepasseerd is. Aangename verrassing, want er ligt een briefje klaar: “Hi Thomas and Lim, we’ve heard that you’re going out fishing for our dinner this night. So this is to let you know we’re ready for dinner and we’ll come back at 6 o’clock. Greetings Mike, Andy, Sofie and Elias”. Die avond is het inderdaad de hele hoop samen. Met Mike, Andy, Sofie, Elias en de bende van de BBQ, die ook toevallig binnenvalt in Buzz Reggae Bar, Léandro, Lexi, Steve en Tomas met daarnaast ook degenen waarmee we naar het meer zijn gereden Steven, Isabel en Dustin. Een plezante hoop bij elkaar en we drinken en eten gezellig terwijl we napraten over de geweldige Annapurna Trekking die we toch maar weer geflikkerd hebben! Na de avond spreken we morgenvroeg af voor een ontbijtje samen. We sluiten de bar wééral af en krijgen nog elk een gratis Gin Tonic omdat we de hoop naar daar hebben gebracht J Bedje in tegen een uur of 1…
Na een tijdje springen we terug de brommers op en rijden nog wat rond voordat we teruggaan naar Pokhara. Uiteindelijk komen we aan de Buzz Reggea Bar tegen een uur of 5. Thomas gaat nog even langs Lake Breeze (onze guesthouse) om te kijken of de bende uit de bergen er al gepasseerd is. Aangename verrassing, want er ligt een briefje klaar: “Hi Thomas and Lim, we’ve heard that you’re going out fishing for our dinner this night. So this is to let you know we’re ready for dinner and we’ll come back at 6 o’clock. Greetings Mike, Andy, Sofie and Elias”. Die avond is het inderdaad de hele hoop samen. Met Mike, Andy, Sofie, Elias en de bende van de BBQ, die ook toevallig binnenvalt in Buzz Reggae Bar, Léandro, Lexi, Steve en Tomas met daarnaast ook degenen waarmee we naar het meer zijn gereden Steven, Isabel en Dustin. Een plezante hoop bij elkaar en we drinken en eten gezellig terwijl we napraten over de geweldige Annapurna Trekking die we toch maar weer geflikkerd hebben! Na de avond spreken we morgenvroeg af voor een ontbijtje samen. We sluiten de bar wééral af en krijgen nog elk een gratis Gin Tonic omdat we de hoop naar daar hebben gebracht J Bedje in tegen een uur of 1…
Dag 68 – 27/11/2013
Vanmorgen hebben we afgesproken met Mike, Andy, Elias en
Sofie in Chutney’s. Een plek waar je blijkbaar lekkere Aloo Paratha kan eten.
Een soort opgevulde deeg met aardappelen en kruiden dat je eet met yoghurt en
een pittig sausje, super! Andy is er niet bij want hij is gaan mediteren in de
regio van het Begnas Lake. Na het ontbijt spreken we af om ‘s avonds samen te
komen aan het supermarktje op de hoek om dan samen nog iets te gaan eten. Na
nog een frisse Banana Lassi en Orange Juice in het straatshopke rijden we met
onze brommer naar de Japanse Stupa op een berg naast de grote stad Pokhara. Het
is een ruwe weg naar boven, maar het was het meer dan waard. Een prachtige
witte tempel die ook wel de “tempel of peace” wordt genoemd. Het is één van de honderd
Stupa’s over de wereld die gebouwd zijn ten symbool van vrede en respect voor
eenieders geloof. Na de tempel stranden we in een prieeltje op de berg met een
prachtig uitzicht over de vallei met heldere hemel. We lezen enkele uurtjes en
rijden dan rustig terug richting het centrum. Daar droppen we onze brommer na
drie dagen plezier en gaan we naar het supermarktje. Los van Mike, Andy, Elias
en Sofie zijn ook Stanley en Thomas aangekomen, de twee Duitsers. We beslissen
om pizza te gaan eten @ Godfather’s Pizzeria: lekker! We delen wat cocktails en
uiteindelijk ook desserts; voor de laatste avond samen mag het iets meer zijn.
Daarom gaan we daarna ook nog wat pinten halen en zetten ons onder de
sterrenhemel aan het meer. Tegen middernacht wordt het tijd om afscheid te
nemen van Mike, Andy, Elias en Sofie. Vier fantastische mensen waarmee we goede
babbels hebben gehad. Met stevige knuffels wensen we elkaar nog een het beste
en een goede reis. Hopelijk zien we elkaar nog eens terug! We spreken af met
Stanley en Thomas om morgen wat te gaan chillen in de namiddag op het lokale
speelplein. ZZzzzz…
Dag 69 – 28/11/2013
We komen niet uit ons nestje voor half tien en gooien ons
daarna rechtstreeks in de hangmatten van ons guesthouse met de laptop en de
boeken. Enkele uurtjes later besluiten we toch om ons wat moe te maken en we
wandelen wel zeker 300m naar het Europa Restaurant op advies van Isabel enkele
dagen geleden. Ze hebben daar superlekkere vegetarische burgers voor maar 80RPS
of 60eurocentjes. We verteren er zo twee en een Dal Bhat. We moeten 2 euro en
ne klets betalen voor het hele grapje.
Tegen 14u gaan we naar het supermarktje waar we met Thomas en Stanley hebben afgesproken. We gaan richting speelpleintje en spelen een wedstrijdje frisbee waarbij de verliezer bier moet gaan halen. Thomas heeft al bewezen dat hij de beste garçon is en deze keer geen uitzondering… Enkele uurtjes later loopt het pleintje vol met lokale kinderen die een potje voetbal komen spelen, een twaalfjarige van ongeveer een meter hoog steelt absoluut de show met z’n behendigheid (op blote voeten!). We zijn in onze actieve modus gekomen en doen beiden mee, geweldig! J Onder de oksels is op den duur een geurke gaan hangen dus we gaan ons even opfrissen voor we met Stan en Thomas terug afspreken tegen half zeven om een steakske te gaan eten in Everest Steak House. Een gemiddelde steak met frieten en salade kost er ongeveer een kleine 6 euro voor een dikke 400g vlees! De Duitsers bewijzen zich even met een stukske Chateau Briand van 1,5kg! Tot de laatste friet (met tartaarsaus!) is alles verorberd, biefstuk friet, top! Daarna zakken we nog even af naar de Reggea Bar, vaste stek! Na wat drinken en waterpijpen met munt en aarbeismaak roept het bedje weer.
Tegen 14u gaan we naar het supermarktje waar we met Thomas en Stanley hebben afgesproken. We gaan richting speelpleintje en spelen een wedstrijdje frisbee waarbij de verliezer bier moet gaan halen. Thomas heeft al bewezen dat hij de beste garçon is en deze keer geen uitzondering… Enkele uurtjes later loopt het pleintje vol met lokale kinderen die een potje voetbal komen spelen, een twaalfjarige van ongeveer een meter hoog steelt absoluut de show met z’n behendigheid (op blote voeten!). We zijn in onze actieve modus gekomen en doen beiden mee, geweldig! J Onder de oksels is op den duur een geurke gaan hangen dus we gaan ons even opfrissen voor we met Stan en Thomas terug afspreken tegen half zeven om een steakske te gaan eten in Everest Steak House. Een gemiddelde steak met frieten en salade kost er ongeveer een kleine 6 euro voor een dikke 400g vlees! De Duitsers bewijzen zich even met een stukske Chateau Briand van 1,5kg! Tot de laatste friet (met tartaarsaus!) is alles verorberd, biefstuk friet, top! Daarna zakken we nog even af naar de Reggea Bar, vaste stek! Na wat drinken en waterpijpen met munt en aarbeismaak roept het bedje weer.
Dag 70 – 29/11/2013
Vandaag gaan we wat roeien op de rivier met onze Duitse
kameraden. We hebben afgesproken met hen tegen acht uur voor ontbijt en gaan de
vegiburgers weer eten in Europa restaurant, ze zijn er ook van overtuigd dat
dit een topontbijt is! We pakken wat eten mee, smoskes en fruit, voor tijdens
onze boottocht. We huren een roeibootje om wat te gaan roeien en dobberen op
het meer van Pokhara voor een uurtje of vier. Het kost ons een appel en een ei
voor het bootje en we roeien eerst naar een eilandje met een kleine tempel.
Vrij sober en we gaan terug het bootje in om wat verder te gaan. Ondertussen is
het chillen geblazen en Stanley leert Thomas de kneepjes van het fotograferen.
De theorie wordt eindelijk duidelijk van hoe je de instellingen goedzet op een
camera en prachtige foto’s genereert. Het verschil is wel dat Stanley een iets
meer professioneel toestel heeft dan ons dus waarschijnlijk zal dat iets zijn
voor tegen dat we terugkomen. Na het tochtje meren we terug aan en gaan we nog
eens voor een frisbee’tje op het speelplein. We worden daarna gezelschap
gehouden door drie kleine kindjes begeleidt door een kind van een jaar of
twaalf. Ze sleuren en trekken aan ons om te spelen, wat we graag doen J Wanneer op een gegeven
moment een rare man richting ons en de kinderen wandelt terwijl die wat dingen
zegt tegen de kinderen, kruipen de kinderen al wenend tegen Thomas aan terwijl
ze zeggen “laat hem ons niet pakken, help!”. Het hartje van het kleinste kindje
gaat als een wilde tekeer en we bevelen de man om weg te gaan. Agressief doet
hij enkele stappen achteruit terwijl wij de kinderen wegsturen. De man probeert
hen te achtervolgen, maar Thomas houdt de man tegen en beveelt de man op een
rustige toon om even bij ons te komen zitten en te praten over wat net gebeurt
is. Blijkt dat de man veel drinkt en drugs gebruikt, we maken hem duidelijk dat
agressie tegenover kinderen “not done” is! Hij zegt dat de kinderen dingen
zeggen over hem die niet waar zijn, dat ze geld vragen aan toeristen (wat
helemaal niet waar is) en we laten hem wat razen. Na een vijftal minuten
kalmeren we de man en maken we rustig duidelijk dat we hem niet met de kinderen
willen zien, anders halen we er politie bij! Een gekke man die volgens ons heel
wat verloren is in z’n leven en dit uitwerkt op de rest van de beschaving, een
verbitterd en triest figuur! Na de conversatie gaan we aperitieven in … Reggea
Bar natuurlijk J
Het happy hour laten we vandaag absoluut niet aan ons voorbij gaan en slaan
zelfs in de tequila vandaag. Een Canadees koppel komt bij ons zitten en we
vertellen wat met hen over de trekking die wij gedaan hebben en zij geven ons
op hun beurt advies over Thailand. Na weeral een geslaagde dag roept de matras
weer.
Dag 71 – 30/11/2013
We slapen uit, omdat het kan J,
en eten daarna een ontbijtje. Uithaalpizza in de kamer! Om het luieren compleet
te maken, halen we de boeken boven en smijten we ons terug in de hangmatten.
Daarna skypen we met Thomas z’n ouders en via skype en de telefoon thuis bellen
we rechtstreeks met airstop. We boeken op deze manier onze vlucht van Kathmandu
naar Chengdu (China) op 10 december. Het is tijd om iets productief te doen en
we trekken de straten in om een Raftingtrip te boeken op 1 december. Dit is
niet mogelijk en de eerste mogelijke datum voor een driedaagse rafting is 5
december, dit wordt iets te krap en we elimineren bij deze het raftingverhaal;
het raften op de Kali Khandaki rivier zal voor een andere keer zijn. We
overwegen om dan in de plaats een eendaagse Canyoning te doen (dit is van watervallen
en rivieren met touwen afdalen). Dit is wel vrij duur, maar nog steeds ter
overweging vatbaar omdat we dit tijdens het traject tussen Pokhara en Kathmandu
kunnen doen. Na enkele bureaus kijken we op onze klok en blijkt dat het al tien
na vijf is, we hadden met onze Duitsers afgesproken om vijf uur om te gaan eten
dus we haasten ons naar de supermarkt. Gelukkig komen ze er ook maar net aan en
op de weg naar een restaurant komen we de kinderen van gisteren terug tegen;
als ze ons zien zijn ze weer dolenthousiast. We kopen hen gauw nog wat snoepjes
(wat ze uiteraard volledig zien zitten). Nadat Thomas zich nog een muts heeft
gekocht belanden we weer in Reggea Bar (het begint lichtjes afgezaagd te
worden, maar ’t is er écht goed!). Er zit een bende serieus stonede Libanezen
in de ruimte die hun jointje niet meer opkunnen, Thomas en Thomas proberen hun
gerief dan maar eens uit J
Die avond leggen we nog een kaartje, eten wat en Thomas en Stanley gaan hun
camera’s uitproberen op de sterrenhemel. Thomas concludeert dat we een nieuwe
camera nodig zullen hebben als we terug thuis komen. Onze kameraden vertrekken
morgenvroeg naar Kathmandu om daarna terug naar Duitsland te vliegen dus het is
weer knuffeltijd! Misschien zien we Stanley nog terug in Thailand want hij zal
daar waarschijnlijk tijdens onze periode op reis zijn met z’n vriendin. Tot
ziens is bij deze de goede manier van afscheid nemen! Iets vroeger het nestje
in vandaag.
Dag 72 – 1/12/2013
We worden weer wakker wanneer we willen en na een ontbijtje
in een sandwichbar rechtover de Reggea Bar, niet zo speciaal daar, gaan we wat
shoppen. We wandelen wat rond en kopen wat aandenkens aan Nepal (een
notitieboekje voor de uitgaven, belangrijk! en vlaggetjes om op de rugzak te
naaien) en daarna gaan we maar iets drinken in de Reggea bar. Opnieuw op straat
passeren we een winkel waar ze zonnebrillen verkopen. Omdat er een van onze
twee gesneuveld is, kan dit wel van pas komen. Een knappe Rayban met
spiegelglazen kost 4600RPS. We zeggen tegen de verkoper dat dit veel te duur is
en hij zegt uiteraard van niet. We draaien ons om en ineens is hij bereid om te
onderhandelen. Uiteindelijk verkoop hij de bril aan ons, met een zuur gezicht,
voor 2500RPS (20euro). We gaan nog eens horen in een reisagentschap voor het
Canyoning gebeuren. Het spreekt ons niet gigantisch hard aan en ondertussen
stuiten we op een brochure van Bardia National Park. Een park met dezelfde
dieren als Chitwan. Alleen een 520km meer naar het Westen van het land. We
hebben daar allebei wel zin in en besluiten dit als ons plan voor de volgende
dagen te aanvaarden. We gaan wat shops af om een brommerke te huren voor een
dag of drie/vier, maar de meesten willen dit niet zo lang verhuren omdat ze
vermoeden dat we er verder mee gaan rijden dan de omstreken van Pokhara (bang
dat er iets misgaat zeker…). Uiteindelijk komen we aan een verhuurder die ons
een chopper-achtig brommertje van 150cc wil verhuren en geen lastige vragen
stelt als “waar ga je naartoe?”. We huren het brommertje voor 600RPS per dag,
goede prijs! Tijdens het wandelen naar de guesthouse passeren we nog een shopje
waar Lim een t-shirtje koopt, weer een aandenken rijker. Terug in de guesthouse
skypen we met het thuisfront van Lim. Daarna gaan we eten in een Spaans
restaurantje waar Lim een tortilla met aubergines eet en Thomas een Dal Bhat.
Ter voorbereiding van morgen kruipen we vroeg onder de veren.
Dag 73 – 2/12/2013
We zetten onze wekker om 5u en stappen op de brommer. We
laten de grote rugzakken achter in Lake View Guesthouse en vertrekken warm
genoeg gekleed (denken we!) en met al wat we nodig zullen hebben voor de
komende paar dagen met onze Enticer (de naam van onze shopper die al gauw genaamd
zal worden naar het ezeltje dat vroeger in de wijk van Thomas stond “Wannes”).
Na een uurtje drinken we een thee’tje in een straatrestaurantje om onze
bevroren handen, benen en voeten op te warmen (de handschoenen, fleecebroeken
en warme jassen zijn we vergeten... Terugrijden zit er niet in omdat we een
strak rijschema hebben). Daar doen we onze tank vol, ongeveer 15 liter, en
kopen we motorolie voor het geval… De verhuurder zei ons dat de Wannes met
1liter ongeveer 15km doet dus we bereiden ons voor op dit. We vullen de olie
wat bij want het peil stond wat laag en we vertrekken terug richting Butwal.
Onderweg stoppen we aan wat kraampjes voor wat gefrituurde snacks (gefrituurde
ajuin, spinazie, deegringen, aardappelen met een chilisausje). Onderweg
passeren we nog twee kerels die we de dag voordien ook gezien hebben in Lake Breeze
in Pokhara. De gasten hebben twee moto’s gekocht waarmee ze tot in Goa (India)
willen rijden. Ze hebben al lichtjes pech want nog geen 100km ver begeeft één
van de moto’s het al bijna. Na bergweggetjes doorheen mist en verkeer komen we
tegen een uur of één aan in Butwal. Daar vullen we onze tank weer volledig op.
Er is welgeteld 3 liter uit! Dit stelt ons gemiddeld verbruik op 50km per liter
en zo wordt het uitrekenen ook wat makkelijker, we gaan de verhuurder geen 10
liter naft cadeau doen! J
We laten de Wannes z’n bandjes ook eens oppompen en vertrekken daarna richting
Nepalgunji. Het is ondertussen middag en we zijn uit de bergen en we zijn
dankbaar voor de zonnestralen die ons terug opwarmen. We hebben er nu 150km
bergen opzitten en vanaf hier is het vlakke “autostrade” richting het Westen
dus dat zal iets sneller gaan. Na weer enkele uurtjes rijden stoppen we aan een
marktje waar we pindanootjes en een sprite kopen en een toiletbezoekje kunnen
doen. Na tien minuutjes weer terug de Wannes op. Enkele kilometers verder
hebben we bijna een accident met een meisje dat oversteekt zonder te kijken.
Omdat de Wannes zijne claxon kapot is, kunnen we haar ook niet waarschuwen dus
we schreeuwen dat ze uit de weg moet gaan. We wijken uit voor haar en zonder te
kijken loopt ze dezelfde richting uit, we raken haar arm met de zijspiegel, al
een geluk dat het hier maar bij bleef! Ze zijn hier soms precies hun leven beu
in het verkeer! Hoe meer we westelijk rijden, hoe meer checkpoints we passeren
van het leger. Blijkbaar is dit gebied beschermd gebied en Nepalezen worden
duidelijk een pak meer gecontroleerd dan ons, toeristen. We proberen wat in te
schatten waar we al zijn met ons kaartje op de gsm en blijkbaar zijn we al over
de helft van de vlakke autoweg wanneer het al donker begint te worden. Tegen
het duister stoppen we aan een tankstation waar we gelukkig kunnen overnachten.
We worden daar aan een klein shopje warm onthaald door een gezin waarvan de
vader ons een gratis thee’tje aanbiedt en Thomas volledig rekt, als da maar
goed komt! We hebben een kamertje voor 400rps en eten een lekkere Dal Bhat met
een pintje bij. Tegen negen uur kruipen we in ons bedje want het is morgen nog
een 150km rijden (wat mogelijk moet zijn op 3uurtjes).
Dag 74 – 3/12/2013
Weer vroeg opgestaan om iets na vijven pakken we ons boeltje
bij elkaar en de Wannes start weer vlotjes (niet sarcastisch!). We zijn nog
niet goed en wel vertrokken, de eerste meters op de parking, als we door het
pikkendonker niet zien dat er tussen de baan en de parking een klein grachtje
is. Tegen dat we het door hebben staat ons wiel er al half in en we kunnen nog
net de Wannes forceren om eruit te rijden. We rijden dan eerst een uurtje in
het donker door de wegen in het woud. Niet al te simpel want de passerende
vrachtwagens verblinden ons af en toe met hun grootlichten terwijl onze Wannes
z’n koplamp regelmatig de geest geeft. We komen aan een klein dorpje waar we
besluiten een thee’tje te drinken en te wachten op zonsopgang. Een groepje
mensen staat rondom een vuurtje thee te drinken en we kruipen er gezellig bij.
De kip, die ze houden als huisdier, laat al gauw weten dat het tijd is voor
zonneschijn want ze begint te wroeten in haar mand aan de muur. De man haalt
een piepklein kuikentje boven van z’n kip en laat het ons trots zien terwijl de
zon haar eerste stralen toont. Dit is voor ons het moment om terug op de Wannes
te kruipen, nog twee uurtjes te gaan. Het is nog steeds heel koud en zijn
terecht kwaad op onszelf omdat we onze warme kleren vergeten zijn. Onderweg
vragen we de weg een paar keer en we krijgen steeds verschillende antwoorden.
Nog 30km, 50km, … maar we zitten wel zoiezo in de goede richting dus we zien
wel waar we uitkomen. Weer wat checkpoints en kilometers later komen we aan een
grote poort “Bardia National Park” omstreeks negen uur. Van daar is het nog een
zeven kilometer kiezel en bosbaantjes voor we aankomen aan het paradijselijke
Bardia National Park. Onderweg passeren we gezellige, lokale cultuur. Mensen
die hun beesten voeren, de kinderen verzorgen, … Uiteindelijk komen we aan de
regio van de guesthouses en gaan op zoek naar iets geschikt voor ons. We komen
een Franse toerist tegen (die hier 6 maanden verblijft om te genieten en te
fotograferen) die zegt dat Racy Shade Resort een prachtige locatie is. Zo
gezegd, zo gedaan. We komen aan bij Racy Shade en er zijn nog twee kamers vrij.
Een duurdere (1200rps) en een goedkopere (800rps). De duurdere heeft een
fantastische badkamer en gezellig bedje dus we proberen om die te krijgen voor
1000rps, geslaagd! We zetten ons hier gezellig op het terrasje en genieten van
de rust en natuur rondom ons. De enkele toeristen die hier rondlopen zijn
Fransen die hier allemaal voor een tijdje blijven dus een overrompeling van
Westerlingen of lokale toeristen moeten we hier niet verwachten. Bardia is nog
maar een tiental jaar echt actief haar National Park aan het openstellen voor
toeristen dus het is hier nog iets wilder. Er was tien jaar geleden zelfs nog
geen elektriciteit, laat staan de wifi die ze nu overal aanbieden. Ondertussen
bestellen we ons ontbijtje op ons terrasje en worden hier op onze wenken
bediend! Tegen de middag gaan we nog wat rondwandelen in de omgeving en daarna
regelen we met de patron van het guesthousje de trip van morgen (een
dagwandeling in het park) voor 6000rps. We eten weer gezellig Dal Bhat op ons
terrasje, lezen een boek en slapen als koning en koningin in ons klein
paleisje.
Dag 75 – 4/12/2013
We staan op rond zes uur en pakken onze zak voor de jungle
klaar. Tijdens ons ontbijtje (pannenkoek met banaan en porridge) komt onze gids
ons al tegemoet. Tegen kwart voor zeven is z’n assistent ook klaar om te
vertrekken. Z’n assistent is terwijl ook onze ober geweest afgelopen avond. De
gids zelf spreekt gebroken Engels en de assistent spreekt het niet, maar
achteraf blijkt dat deze laatste meer weet over de jungle dan de gids zelf. We
wandelen tot aan de inkom waar de gids onze tickets gaat kopen. Van daar
wandelen we de jungle in en het idee van de gids is wandelen tot aan rustige
plekken aan de rivier om van daar dieren te spotten. Een uitkijktoren wordt de
eerste plek waar we dieren zien. Een roedel herten en een arend. Van daar
wandelen we verder en we komen aan de rivierbedding nog een hoop herten tegen.
We proberen dichterbij te gaan om foto’s te trekken, maar vanaf de dieren ons
gezien hebben slaan ze op de vlucht. Iets verder, doorheen de jungle, zien we
een troep makaken die zich tegoeddoen aan de vruchten van de bomen en wild door
de bomen slingeren. We komen aan een andere plek waar we ook lunchen en van
daar zien we de grootste roedel herten die we al gezien hebben. Enkele
mannetjes met enorme geweien steken er hoog bovenuit! De gids stelt voor om een
tijd hier te blijven totdat we nog dieren zien. We stellen voor om dat niet te
doen en verder te trekken door de jungle, we hebben niet betaald om op ons lui
gat te zitten en daarbij is al gebleken dat onze gids een bange scheet is. Dus
de jungle in, uitgekomen aan een rivier (en ondertussen al na twee uur) is er
weinig te zien behalve enkele eenden en een handvol vogels. We verliezen de
moed om nog grote dieren te zien want de gids praat al over stilaan teruggaan.
Wanneer we een bocht van de rivier passeren horen we ineens wild geroefel in de
jungle op nog geen tien meter van ons. De gids schreeuwt luidt “TIGER”, dus we
vluchten snel richting de hoge grassen. Z’n assistent sust ons en zegt dat het
twee neushoorns waren. Een spannend moment en de assistent kruipt als een aap
in een boom om de neushoorns te spotten, maar ze zijn al ver weg de jungle in.
We wandelen iets verder en ineens zien we op een dertig meter van ons de gewassen
bewegen en takken kraken. Onze gids zegt “nothing to see, just monkeys”, maar
Thomas gelooft de peet niet en gaat dichterbij. De assistent fluistert tegen
Thomas dat het waarschijnlijk een olifant is, dus duidelijk wel iets te zien
hier! Thomas gaat dichter en dichter en opeens gebaart hij naar de rest om te
komen. Het hoofd van een volwassen mannetjesolifant steekt boven de gewassen
uit met slagtanden van minstens een meter per stuk. Een geweldig dier om zomaar
in het wild tegen te komen, ook wel spannend want we zien dat het dier ons
ruikt of alleszins bewust is van onze aanwezigheid en je weet niet hoe hij zal
reageren. Toch raken we tot op minstens twintig meter van het beest en kunnen
prachtige foto’s maken van hoe hij de struiken met een ruk van z’n slurf omver trekt.
We filmen een stukje van het schouwspel en kunnen lange tijd genieten van het
beest dat op z’n gemak aan het eten is. Uiteindelijk draait hij zich om om
opnieuw te verdwijnen in het bos. De dag is opeens compleet voor ons! Op de terugweg
zien we nog een Kingfisher Bird en een verdomd grote alligator. We komen ook de
allereerste toeristen tegen van die dag die net een badende mama en baby
neushoorn hebben gespot op een plaatsje dichtbij waar wij in het begin van de
tocht ook hebben uitgekeken over de rivier. We haasten ons opnieuw naar die
plaats en gelukkig zitten ze er beiden nog te genieten in de zon. Het is van
vrij ver dat we moeten toekijken, maar onze camera heeft een fameuze zoom en de
verrekijker van de gidsen geeft een loepzuiver beeld. Met nog een paar apen
sluiten we de jungle af, topdag! Teruggekomen in het resort vertellen we met
‘Uncle’, zo wordt de patron genoemd, over onze ervaringen en enkele van de
Fransen beginnen een babbeltje met ons. We slaan aan de praat en ze trakteren
ons op de godendrank “Ricard” en wat hapjes die ze al besteld hebben. Het Frans
koppel vertelt over hun ervaringen in Thailand en geven wat advies. Ze blijven
hier voor een half jaar in Bardia terwijl ze ook lokale kinderen sponsoren. Ze
hebben vandaag de rekening van twee broertjes hun school betaald, 250euro voor
de twee. Niet goedkoop en een mooi initiatief! Daarnaast zit er nog een
Fransman bij die over enkele dagen naar Kathmandu vertrekt voor het
filmfestival van dit jaar. Hij zit bij de 18 geselecteerden gekozen uit 1000
deelnemers. Hij is geselecteerd met z’n documentaire over de monniken in Tibet
en hun manier van leven. Interessante vent. De avond is gewoonweg rustig.
Gezellig eten, boekje lezen en onder de wol.
Dag 76 – 5/12/2013
We hebben besloten om vandaag rustig op te staan, ontbijtje
te eten en wat te lezen alvorens we terug richting Pokhara vertrekken want we
gaan het op een rustiger tempo terugdoen en ons niet in één dag hard afjagen.
Ondertussen hebben we al gebeld met de eigenaar van de Wannes en gezegd dat we
iets later zullen terug zijn. Hij bleef maar vragen aan de telefoon waar we
waren en waarom we buiten Pokhara waren gegaan. Hij had dit niet gevraagd aan
ons was ons antwoord, maar hij zegt op licht dreigende toon “We will talk when
you come back!”. Achteraf zal blijken dat hij terug naar dit nummer heeft
gebeld om te weten te komen waar we hebben uitgehangen. In ieder geval, tegen
een uur of twaalf vertrekken we terug met de Wannes richting Butwal. Het is
plezanter rijden in de namiddag want de temperatuur ligt gevoelig hoger. Onderweg
geeft onze kickstarter het op, we zijn waarschijnlijk een moer verloren dus het
ding valt er de hele tijd af (al een geluk dat we het hoorden, anders hadden we
er schoon gestaan!). Na een paar uurtjes rijden komen we aan in Baluwang. Een
dorpje met één vrij toeristisch guesthouse (eerder lokaal toeristisch) waar we
gaan logeren deze avond want het is inmiddels al kwart na zes en dus donker.
Het grote verschil met de heenrit is dat we in plaats van drie kwart, nu de
helft hebben gedaan. Wat wil zeggen dat het mooi verdeeld is over twee dagen en
dat we onze konten niet moeten pijnigen voor 12u zoals in de heenrit. We
checken een kamertje, vrij sober en niet echt onderhouden, maar goed genoeg!
Terwijl we een verdiende Dal Bhat naar binnen werken komt er één van de kerels
binnen die we op de heenweg zijn tegengekomen met hun gekochte moto’s waarmee
ze naar India zouden rijden. Hij is tot hier geraakt en hier heeft z’n piston
het begeven dus hij moet wachten op onderdelen van India. De onderdelen van
Kathmandu zijn hier niet geraakt en hij denkt dat die van India dat wel zullen,
triestige zaak! We hopen voor hem dat dit inderdaad zo zal gebeuren, maar we
zijn in India geweest en twijfelen lichtjes aan het verhaal. In ieder geval,
succes gewenst! Na ons avondeten betalen we de rekening al van de kamer omdat
we morgenvroeg op tijd zullen vertrekken. Nog even skype met moeder en vader
van Thomas en Gute Nacht!
Dag 77 – 6/12/2013
Tegen een uur of zeven vertrekken we vanuit Baluwang naar
Butwal, ongeveer gelijk met de zonsopgang. Los van het feit dat er nog niet
veel warmte mee gemoeid is, heeft een zo’n moment toch altijd iets magisch. We
rijden Butwal binnen en stoppen aan een motorshop waar ze een geschikte moer
vinden om onze kickstarter er weer goed op te vijzen en tanken een twee liter
bij. We hebben gerekend dat we drie liter nodig hebben voor de laatste 150km en
één literke reserve om toch niet te nipt te rijden. Vlotjes rijden we door de
bergen terug richting Pokhara en passeren een bus die uit de afgrond wordt
getrokken door enkele mannen met behulp van kabels. Volledig uitgebrand, laat
ons hopen dat daar niemand het leven heeft verloren! We zijn vertrokken
omstreeks zeven en volgens onze planning en wat we gisteren gereden hebben
zouden we moeten aankomen rond een uur of vijf. We doen het twee uur beter dan
in de heenweg en arriveren iets na drie. Ons gat doet pijn en we hebben genoeg
gereden voor dit moment dus we gaan de Wannes meteen binnenbrengen. De
verhuurder ziet ons binnenkomen en vraagt meteen “What were you doing in
Bardia”. Dat belooft al veel goed! Hij loopt naar buiten en checkt z’n
brommerke. Hij kijkt meteen naar de kickstart en geeft commentaar omdat het een
andere moer is. Onze reactie haalt z’n commentaar onderuit met te zeggen dat
hij waarschijnlijk wel wist dat er iets aan scheelde, anders had hij dat niet
opgemerkt! Ondertussen betaalt Thomas (normale opleg: 1200rps) 2000rps omdat we
wat verder zijn gegaan en we stellen voor om de motorolie ook aan hem te geven.
Hij verandert ineens van boos naar kwaad vanaf hij het geld heeft en vraagt het
dubbele van wat initieel was overeengekomen, dus 1200rps ipv 600rps per dag.
Dit pakt voor geen meter bij ons, maar op dat moment beseffen we dat hij Thomas
z’n paspoort nog heeft. We vragen het terug en hij weigert. We dreigen met de
politie en hij zegt dat we die erbij mogen gaan halen. Hij zegt ook dat we
zeven dagen zijn weggeweest en als je deze blog leest, weet je dat het er maar
vijf zijn geweest dus Thomas vraagt de man of die naar school is geweest en of
die ooit heeft leren tellen? Hij wordt er niet minder kwaad om en blijft
moeilijk doen. Thomas loopt even naar buiten want het wit in z’n ogen verandert
bijna van kleur. Lim probeert de man te bedaren en sluit uiteindelijk af met
“houdt het paspoort dan maar”. Waarna de man schrik krijgt, want zoals we
vermoedden kan hij daar niks mee aanvangen. Thomas loopt daarna terug naar
binnen en het boeltje barst bijna los wanneer hij de stem serieus verheft en op
het punt staat te ontploffen. De man gaat uiteindelijk vloekend in z’n schuif
en geeft ons het paspoort terug. Niet leuk, maar toch opgelost! We zullen maar
denken dat dit er soms bij hoort. Na een sigaretje en pintje aan het meer (de
discussie proberen vergeten) gaan we terug naar Lake Breeze waar Michaël en
Marie-Sofie nog steeds hangen te chillen. Het is een Zweeds koppel dat er al
zit van het moment dat we de eerste keer toekwamen in Pokhara. Het wordt eens
tijd om een babbeltje te slaan. Ondertussen nemen we afgewisseld een douche en
sluiten het gesprekje af omdat de magen stilaan beginnen knorren. We gaan eten
in het Kebab house waar we overgrote porties krijgen (lekkere frieten ook
trouwens) van de dürum die we beiden besteld hebben, een gewone en
vegetarische. Na een stevige maaltijd leggen we ons even in de ligstoel die er
staat en vallen er praktisch beiden in slaap voor een klein uurtje onder een
prachtige sterrenhemel en een schoon janneke maan. Wakker geworden gaan we
terug naar Lake Breeze, nog een babbeltje met het koppel en daarna bedje in
voor de bus eindelijk terug naar Kathmandu.
Dag 79 – 7/12/2013
We kopen ons de laatste smosjes in Pokhara voor onderweg en
nemen de taxi naar het Bus Park iets verderop. De bus naar Kathmandu vertrekt
stipt om half acht en na enkele stops tijdens de rit komen we uiteindelijk aan
tegen half vier die namiddag. We wandelen wat rond in het oude vertrouwde
Kathmandu en gaan dan ook maar terug naar onze vorige guesthouse “Skylark
Hotel”. Omdat we terugkomen krijgen we 100rps korting op de kamer dus goeie
zaak! Er staat niet te veel meer op de agenda vandaag. We skypen met Lim haar
mama, want die wordt vandaag vijftig jaar, een verjaardag om niet te vergeten
en een telefoontje van ons zal ze zeker graag hebben! Het is helemaal top als
we live van het thuisfront (via skype) meemaken hoe onze vooraf opgestuurde pak
door Sam wordt afgegeven. Gelukkige verjaardag mamaatje/moeke!! Na een diner in
een restaurantje hier niet ver van amuseren we ons nog wat op de kamer. We
besluiten om Thomas z’n haar te knippen, want het wordt veel te lang. Terwijl
die een sigaretje rookt en een spelletje op de gsm speelt, laat Limmeke haar
kapsterkwaliteiten volledig gaan op Thomas z’n haren. Het resultaat, uiteindelijk,
mag er zeker zijn!
Dag 80 – 8/12/2013
Voor de vierde keer in Nepal wandelen we naar de Chinese
ambassade deze morgen, nadat we onze vijf kilogram was hebben binnengedaan, en
drie keer raden: de ambassade is niet open! Na de ambassade wandelen we
wat rond en beslissen een brunch te gaan doen in een restaurantje dat Kancha
ons heeft leren kennen. Ze hebben daar waanzinnig lekkere Thukpa (noodlesoep)
en momo’s (gefrituurde hapjes met gekruide rundsvulling). Onderweg naar daar
vinden we een stretch-oorbel zoals we die al lang zochten. Niet onderhandeld,
gewoon gekocht, als je iets écht wil moet je dat soms doen! Daarna naar het
restaurantje en het vrouwtje is blij ons terug te zien. Nadat we haar
kookkwaliteiten voor de laatste keer in Kathmandu geproefd hebben, gaan we de
straat op om een cadeautje te kopen voor Yves en Maya hun kleine Isabelle waar
we morgen naartoe moeten. Yves is trouwens de Belg waar Thomas een Duvel mee
gedronken heeft in Chitwan. Hij importeert enkele Belgische bieren en wij
hadden via mail met hem opnieuw afgesproken. Het cadeautje wordt een hanger met
olifantjes en een paar sloefkes. Daarna even naar de supermarkt voor de laatste
inkopen en nog een boek geruild in de boekenshop. Ons e-ticket voor de vlucht printen
we vandaag ook nog af, dat zouden we wel eens nodig kunnen hebben op de
luchthaven! Lim geeft, teruggekomen in het hotel, de laatste toets aan het
kapsel van Thomas op het dakterras terwijl Thomas een boekje leest. Nu is het
weer tijd om de backpacks in te laden waarna we een dinertje gaan eten in de
Woodstock bar. Een hamburger en pizza sluiten Kathmandu centrum af. We gaan de
was ophalen en stuiten op een dalmatiër-puppy’tje, zo’n koddig beesteke. We
wandelen terug naar Skylark met onze frisse was en gaan de laatste keer onder
de dekens in Kathmandu.
Dag 81 – 9/12/2013
Vandaag nemen we definitief afscheid van Skylark Hotel in
Kathmandu, ’t is hier goed geweest J
gepakt en gezakt de baan op en nog een cakeje gaan kopen bij de vaste bakkerij.
We wandelen richting de Chinese ambassade om ons visum (voor de 5de
keer naar daar!) en kopen nog een half literke yoghurt ook. Nadat we eindelijk
succesvol ons visum zijn kunnen gaan ophalen, gaan de cake en yoghurt er ook
aan. Van daar beginnen we te wandelen richting Yves en Maya voor de Puja
(doopfeest) van hun dochtertje Isabelle. Yves hadden we leren kennen in
Chitwan, een Limburgse Bierimporteur die met een Oostenrijkse Nepalese getrouwd
is. Hij woont al negen jaar in Nepal en is een reisgids. Hij importeert ook
Duvel, Liefmans, Hoegaarden, Westmalle en Chimay. Topinitiatief noemen wij dat!
Het wandelen evolueert al snel in liften en op een wip hebben we een lift
geregeld door wereldkampioen 2012 Thomas. Een zakenvrouw die haar eigen
handicraft-shopje heeft en terwijl ook bankmanager is. Ze neemt ons meteen mee
en vertelt dat ze nog even naar een meeting moet waarna ze ons voorstelt om
even langs haar thuis te gaan. Daar kan haar man bellen naar Yves voor de
exacte plaats waar ze ons naartoe zal brengen. Bij haar thuis gekomen krijgen
we meteen thee voorgeschoteld. Omdat ze zelf ook nog moeten lunchen stelt ze
voor om een stevige Dal Bhat te maken voor ons, weigeren zit er hier niet in! Een
fantastische babbel met deze lieve mensen en daarna voeren ze ons richting de
woonst van Yves en Maya. Daar krijgen we een stevige knuffel van het Nepalese
koppel en worden we warm onthaald door Yves aan de poort. De familie van Maya
zit in de tuin en binnen wacht Maya met de kleine pruts Isabelle en Simon, het
zoontje van 3jaar, ravot ondertussen het hele huis ondersteboven. We worden
naar het dakterras geleid waar nog een kameraad van Yves zit, de broer van Maya
en die z’n vrouw. Daar krijgen we meteen wat bier en iets later ook een buffet
voorgeschoteld. Een schaal of 10 met fantastisch lekker eten, een toffe
afsluiter voor Nepal! Wat later, tegen de avond, nodigt Yves ons uit om te
blijven slapen op voorwaarde dat we ons eigen bedje nog wel opdekken, check!
Het volk verlaat stilaan het huis en wij drinken om af te sluiten nog wat
champagne en Chivas Regal. Lichtjes aangeschoten (misschien iets meer) en
weeral een topdag achter de rug, kruipen we ons nestje in!
Dag 82 – 10/12/2013
Vanmorgen staan we op om een uur of acht. Thomas heeft het
moeilijk om uit bed te geraken, de Chivas hamert nog! We nemen een douch’ke en
krijgen daarna een ontbijtje voorgeschoteld: toastjes met kaas, choco,
confituur, bruiswater, koffie, thee en … SMEERKAAS! Hoe lang is dat geleden! De
tijd gaat snel en al gauw, een uur of half tien, vertrekken we met de auto
richting luchthaven. Het verkeer is een hele uitdaging om door te geraken, maar
na een halfuurtje ploeteren komen we toch veilig aan de luchthaven. Yves zet
ons af en geeft ons beiden een witte sjaal als symbool voor een behouden reis
en veel geluk, fantastische kerel! De tweede vlucht van onze reis. We checken
in, de rugzakken weg en we hebben nog (vanwege de overnachting bij Yves en
Maya) 2000rps over. Die gaan er natuurlijk allemaal aan behalve enkele briefkes
om te bewaren. Onze vlieger stijgt op om iets voor half één en we vliegen een
uurtje naar Lhasa, Tibet. De Himalaya onder ons, toppen die uitsteken tot boven
de wolken is een uniek zicht dat niet zomaar voorbij gaat, een hoop foto’s
rijker! In Lhasa moeten we in Transit, vrij belachelijk achteraf bekeken: we
stappen af, gaan naar een douanepost, paspoortcontrole, bagagecontrole,
ticketcontrole, nog een bagagecontrole, naar de wachtzaal voor de volgende
vlucht, 2 minuten later de vlieger op geduwd, zelfde plaatsen! Onnozel, mààr we
hebben wel een voet aan de grond van Tibet gezet! Terug de vlieger op stijgen
we op voor nog anderhalf uur richting Chengdu. Daar landen we om iets voor
zeven lokale tijd. Het is nu zeven uur later dan in België. Daar halen we al
wat Chinese Yuan af waarna we de bus nemen richting het hostel waar we een
overnachting geboekt hebben “Flip Flop Hostel”. Een taxichauffeur doet de
moeite om ons te voeren, maar met z’n starttarief van 150 Yuan (of bijna
20euro) mag hij op een ander gaan proberen. Met de bus worden we afgedropt in
de buurt van onze hostel. Van daar wandelen we al wat door de straten en vragen
de weg, proberen de weg te vragen in ieder geval… Die Chinezen spreken Engels
voor gene meter! Uiteindelijk pikt een vrouw ons op, weeral gelift! Aangekomen
in Flip Flop Hostel belanden we in een
Single Bedroom. We betalen hier wel iets meer dan 18euro (China is een stuk
duurder!), maar de luxe mag er zijn: een zacht tweepersoonsbedje met een
donsdeken, daaronder een elektrisch deken, een hete douche met handdoeken,
proper toilet mét wc-papier én televisie met Engelstalige blockbusters, even
genieten! Nadat we onze rugzakken in de kamer gesmeten hebben, wandelen we de
straten in. We belanden in een restaurantje waar ze de bekende “Hotpot”
aanbieden. Hopen stokjes met groenten, vlees en vis op die je uit de frigo
neemt en de kok kookt dit dan in een hete bouillon. Uiteindelijk krijg je al je
ingrediënten met een litertje soep bij. Tegen dat we het boeltje duidelijk
gemaakt hebben aan de knaap achter de Hotpot dat we het willen meenemen en niet
hier willen opeten passeert de klok al elf uur. Na een zéér pittige eerste
ervaring van het Chinees eten kijken we nog wat film en vallen al snel in
slaap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten