Dag 38 - 47: Chitwan - Kathmandu - Pokhara

Dag 38 – 28/10/2013

We zitten nu in de provincie Chitwan, in het dorpje Sauraha. Een trekpleister voor jungle safari’s, de vele olifantenkampen, kano’s op de rivieren, vele dieren en vooral prachtige natuur. Iets wat we beiden gemist hebben in India.
’s Morgens wat opfrissen en we gaan wat verkennen. Vooreerst al eens een prijs gevraagd aan de hoteluitbater wat een safari hier zou kosten. Hij geeft de prijs voor 2 dagen wat met alles in zal neerkomen op ongeveer 15000rps (120euro) voor ons beiden. We gaan niet hetzelfde foutje maken als in Jaisalmer met de kamelentocht dus we zullen eerst nog wel een tweede prijs onderhoren. Daarna gaan we ontbijten in een restaurantje tegen de waterkant waarna we op de terugwandeling een kolos van een olifant zien staan. Z’n driver staat erbij, amper 15 jaar, en vraagt of we hem willen wrijven en foto’s willen nemen, gratis! In Nepal bestaat het woord ‘gratis’ dus wel :)

Vandaag gaan we een moto’ke huren en wat rondrijden. Voordat we de moto checken gaan we nog even wisselen van kamer want heel goed hebben we toch niet geslapen in de slaapzaal. Alles geregeld zijnde huren we de moto voor een halve dag. Het eerste wat we doen is nog een prijs vragen voor de safari. Dit keer in een agentschap. De kerel is een jonge dertiger en geeft ons een heel brede uitleg, veel meer details dan de hoteluitbater. Hij adviseert ook om geen twee dagen in het nationaal park te gaan omdat dat vrij duur is en je evengoed dieren kan spotten in de buffer zone (ook jungle, maar niet afgebakend dus toegankelijk voor iedereen). De totale prijs inclusief overnachting, 2 ervaren gidsen, safari en toegang tot het park komt neer op 7200Rps, of iets minder dan de helft van de eerste prijs. We gaan een pintje drinken en even nadenken of we nog een prijs willen gaan vragen. We besluiten gewoon in te tekenen bij de kerel en hij belooft ons twee goede gidsen!
Daarna rijden we door de kleine dorpjes richting het “20000 Lake”. We genieten van de rust die de natuur uitstraalt en de vriendelijkheid van de mensen hier. Lim voelt haar een pak meer op haar gemak tegenover India, hier kan ze tenminste een diepere decolté dragen zonder dat er een dozijn apen foto’s komen trekken van haar. Thomas wordt al goed bedreven in het verkeer van Nepal. Het voorbijsteken en toeteren lukt al goed, maar de Highway is wat anders. een goede benaming voor het verkeer is ongetwijfeld “georganiseerde chaos”. Na een driekwartier rijden komen we aan het meer. Een prachtig meer midden in de jungle waar we al een paar hertjes zien en de Kingfisher Bird. Even chillen hier en na een dik uurtje stappen we terug de moto op. Lim probeert te rijden met de moto en het lukt zelfs tot in 2^de vitesse! Trotse sjoe! We komen terug in Sauraha en betalen de moto. Daarna wandelen we naar de rivier en gooien ons op het strand van het Beach Restaurant. Terwijl we al een Everest Beer achter de kiezen gieten staat de Chefkok te BBQ-en op het strand. Hij is een volledige eend aan het klaarmaken, ziet er niet slecht uit! Op het menu staat Buffalo Steak! Steak! Al meer dan 5 weken geen steak meer gegeten, zou het echt kunnen hier? Thomas begeeft zich naar de keuken en staat erop de steak eerst eens te zien alvorens te bestellen. Om een lang verhaal kort te maken: de steak was eigenlijk een 2cm dikke entrecote van een gram of 800 die ze in de lengte fijn snijden, koken en dan kruiden. Thomas kennende zal deze entrecote wel anders klaargemaakt worden! Limmeke, ook al waterbekkend, besluit mee de entrecote te delen. Thomas vraagt aan de keuken of ze het vlees willen ontdoen van het meeste vet en dan naar hem te brengen. We gaan het beest BBQ-en! Enkele minuutjes later komen ze aangewandeld met het vlees, peper, zout en een tapenade van Chili, look en zout. Thomas strijkt het vlees er serieus mee in en bakt het op de bbq. De kerels beseffen niet wat we doen met het vlees. Wanneer het bijna klaar is brengen ze ons nog warme groentjes en frietjes voor erbij. Top! De kerels mogen eens proeven en knikken enthousiast! Saignant gebakken entrecote, pittig gekruid met warme groentjes en frietjes met ketchup! Genieten!
Nadat het eten wat gezakt is, betalen we de rekening. 300rps pp voor de entrecote met alles op en aan. We hebben zo’n beest gegeten voor nog geen 5 euro samen!! Daarna gaan we richting een barretje waar ze muziek spelen. Een lekkere Gin Fizz aan het kampvuur met enkele Nepalezen sluit de dag af. Nog een halfuurtje skypen en dan slapen want morgenvroeg gaan we op safari!!

Dag 39 – 29/10/2013

Vandaag de dag waar we zo hard naar uitkeken: jungle safari trekking! We staan op om 5u45, pakken alles in en vertrekken een half uurtje later richting Beach Restaurant aan de Rapti rivier, de start van onze tocht en tevens de natuurlijke grens van het Chitwan National Park. We nemen elk nog een stevig ontbijt, pakken onze lunch van het restaurant in en kopen nog 6 bananen en 6L water. Dat zal zeker van doen zijn! Aan het water ontmoeten we voor het eerst onze gidsen: Hammond en Krisna. De eerste vrij breed en vlot in Engels en zelfs Nederlands (zoals ook later zal blijken), de tweede klein en tenger en een prachtig doorleefd smoeleke. Beiden al 20 jaar ervaring dus we stappen super gemotiveerd de kano in richting de overkant van de rivier. Het is ondertussen 7u30, wat betekent dat vele dieren hun ochtendritueel al achter de rug hebben en wat ook betekent dat de toeristen in opmars zijn, net als wij. We willen echter niet de ‘gewone’ toerist uithangen en vertellen aan Hammond dat hij gerust ‘off road’ mag gaan. Hij begrijpt dat we vol energie zitten dus we slaan al meteen het bos in, weg van de jeep road, want die schrikken de dieren af. We komen al meteen een fel rood insect tegen, nl. de ‘red cotton bug’, die er in duizendtallen over de grond lopen en op de bomen zitten. We hebben al meteen geluk, want de eerste wilde dieren laten al van zich horen. Het is een groep wilde bruine makaken die gezellig fruit zitten te eten in de toppen van de bomen. Hammond wijst en zegt: “Aap in de boom!”. We moeten lachen, want zijn Nederlands accent verrast ons aangenaam. Hij weet ons te vertellen dat deze apen vaak samen werken met herten. De apen eten de helft van het fruit op en gooien de rest naar beneden waardoor de herten mee kunnen smullen. Doordat de apen hoog in de bomen zitten, kunnen ze de herten ook snel waarschuwen als er een tijger in de buurt zou komen. Ook al zijn we aan een flinke mars bezig, we genieten enorm van zijn kennis en van de natuur rondom. Zo ook weet hij bij elke pootafdruk, bij elke veeg op de grond en van alle hoopjes stront van wie ze zijn, hoelang het er al ligt en in welke richting het beest waarschijnlijk gelopen is. De neushoorns hebben bijvoorbeeld een aantal vaste plaatsen voor hun ‘toilet’. Je ziet er inderdaad verse uitwerpselen liggen, waar hij met zijn bamboestok eens goed in port, en daarnaast een uitgedroogde versie van een dag of paar dagen geleden. Onze andere maat loopt steeds voorop om de dieren zo snel en zo goed mogelijk te spotten. En weer prijs! We horen een vreemd geblaf iets verderop dus we volgen het geluid dat blijkbaar van een ‘barking deer’ komt. Het zijn de kleinste soort herten hier; ze hebben de grootte van een middelgrote hond en blaffen ook zoals een hond. “Eagle Eye” – zo noemen we onze kleinste gids – doet ons met een handgebaar meteen stoppen en wijst naar een bruine vlek die tussen de bomen en het gebladerte tevoorschijn komt. Daar staat een vrouwtjeshert uitbundig te roepen naar haar soortgenoten. We sluipen zachtjes aan dichterbij en komen zelfs op zo’n meter of 15 à 20. Het hert kijkt af en toe onze richting uit, maar we slagen er in verschillende goede foto’s te maken van het wilde beest. We horen aan onze rechterkant het antwoord van een mannetjeshert met een klein, maar volwaardig gewei. Deze spot ons iets sneller en vlucht weg, maar gelukkig voor ons: hij plakt op onze camera! In dit stuk bos komen we iets later ook een “spotted deer” tegen, ook wel beter bekend als ‘bambi’. Uit het bos gekomen, volgen we lange tijd de weg, omdat de hoge grassen aan beide kanten niet goed te doorkruisen zijn. Een voorbijrijdende jeep vertelt ons dat ze net een luipaard hebben gezien op het kruispunt daar in de verte. Ons hoofdje wordt weer wild enthousiast en we manen Hammond aan een tandje bij te steken tot ginder. Daar aangekomen, kijken we stilletjes rondom en naar de smalle platte strook gras die de weide in tweeën deelt, maar na een goeie 5 minuten beseffen ook wij dat we hier nog lang kunnen blijven staan zonder resultaat. Het luipaard zal zijn weg reeds voortgezet hebben. Het was een spannend moment, want om tijgers en luipaarden te zien moet je heel veel geluk hebben, maar helaas niet voor ons deze keer…  We zijn bijna half twaalf en 3 bananen verder als Limmeke al wat honger krijgt. Hammond zoekt ons een goed plaatsje uit aan de rand van de rivier om te lunchen. We krijgen een prachtig uitzicht van een zachtjes stromende rivier, een helblauwe lucht waar verscheidene trekvogels voorbij vliegen en roofvogels rondcirkelen en  hoge grassen aan de overkant. We turen ondertussen wat met de zoom van onze camera in het rond op zoek naar nieuwe beesten. Hammond haalt zijn verrekijker boven, gluurt naar de rivier en kan ons vrijwel meteen een krokodil aanduiden. We moeten het maximum uit onze camera halen, maar inderdaad, het gevaarte van een meter of 3 blijkt te zonnebaden op een klein eilandje. Van de 2 soorten krokodillen die hier leven is dit de gevaarlijkste: de mud crocodile. Een korte bek, maar scherpe tanden en vleeseter! We staan er nu wel heel ver af, dus geen gevaar. Na een klein halfuurtje moeten we weer door, want er staan ons nog heel wat kilometers voor de boeg. We passeren een douanepost, waar onze gids onze ‘permits’ (toelatingspasjes) laat zien en we vervolgen onze tocht opnieuw off road. Een goeie keuze, zo blijkt, want we zijn nog geen 50m aan het wandelen of Eagle Eye doet ons opnieuw stoppen en is duidelijk enthousiaster dan vorige keer. We volgen de richting van zijn wijsvinger en ja hoor! Zo’n 30m verderop op de smalle strook platgestreken gras die ook wij aan het volgen waren, zien we een zwart lijf en zwarte oortjes. Eindelijk! Een neushoorn! We waren na bijna 5uur stappen al zachtjes aan het panikeren dat we misschien geen geluk zouden hebben vandaag, maar daar staat ie dan! Een foto van hieruit lukt niet goed, door de overhellende hoge grassen, dus we stappen zachtjes dichterbij. De neushoorn is ondertussen in het hoge gras gestapt, dus Hammond slaat af aan een boompje daar dichtbij, ook de grassen in. We volgen stapvoets en zien na 3m in een halfopen plek de neushoorn grazen. We zijn ondertussen al te weten gekomen dat hij ons niet zo goed kan zien, maar hij ruikt en hoort als de beste. We staan echter zo’n 20m van hem vandaan, dus onze geur is ongetwijfeld al zijn neus gepasseerd. Terwijl Thomas foto’s trekt, fluistert Hammond Lim nog in het oor dat als ie naar ons toe komt gelopen, we zo snel mogelijk naar de weg moeten lopen en de eerste gids moeten volgen. Een neushoorn loopt namelijk 40km per uur, dus zelfs de snelste beentjes zullen nooit hard genoeg kunnen hollen. Anderzijds is het logge dier niet zo wendbaar, dus achter een boom schuilen is steeds een goede oplossing. Ik werp een snelle blik naar het twijgje van een boom achter ons en besluit in het ergste geval gewoon zijn eerste advies op te volgen. Een krakje te veel onder onze voet doet het jonge mannetje in beweging zetten en Lim holt instinctgewijs achter Eagle Eye en zelfs voorbij hem de weg op. Thomas en Hammond waren zo te zien niet gevolgd, want de neushoorn was gelukkig de andere kant uit gelopen. Jonge mannetjesneushoorns die net door hun moeder verlaten zijn, hebben vaak nog niet zoveel zelfvertrouwen bij vreemde wezens en gaan daarom gewoon gaan lopen. We staan met z’n allen met een ‘big smile’ opnieuw op de weg en geven Hammond en Eagle Eye spontaan een welverdiende schouderklop en handdruk dat we dit hebben mogen meemaken! We noemen deze dag alvast erg geslaagd en stappen weer vol enthousiasme voort. We doorkruisen opnieuw hoge grassen die deze keer nog niet platgestreken zijn; een echte jungle trektocht is het. We komen uit op een bospaadje waar we een aantal mannen in een boom zien zitten; zij dachten dat wij neushoorns waren. Komieke situatie is dit! We blijven de rivierkant volgen en Eagle Eye doet weer waar ie goed in is: beesten spotten. We zien aan de overkant de andere soort apen die hier in het park leven, namelijk witte makaken met een zwart gezicht. We genieten beiden volop van de stevige staptocht en voelen ons als een vis in het water, alé een tijger in de jungle misschien. Tijdens een rustmomentje aan, opnieuw, de grote Rapti rivier vertelt Hammond ons wat meer over zijn gezin. Kort samengevat is hij door zijn moeder op zijn 25 jaar voorgesteld aan een 14-jarig meisje en na een onzeker gesprek, waarbij het meisje verlegen en waarschijnlijk uit schrik is weggelopen, zijn ze toch opnieuw samen gekomen en in het huwelijk gestapt. Na 2 jaar hebben ze voor het eerst geprobeerd om een kindje op de wereld te zetten, maar dit mislukte, de zwangerschap brak af. Te vroeg, zei de dokter. Ze hebben dit na nog eens 2 jaar en daarna nog eens opnieuw meegemaakt, waarna zijn vrouw zei dat als hij een andere vrouw wou zoeken, dat hij dat gewoon moest doen. Maar Hammond was zijn vrouw echt graag beginnen zien en ging van het ene naar het andere ziekenhuis op zoek naar een oplossing. Eén mogelijkheid was om een baby te adopteren die door de moeder verlaten was in het ziekenhuis vlak na de geboorte. Ook deze poging mislukte, want toen Hammond na een positief telefoontje zijn auto in was gesprongen richting het ziekenhuis, werd hij onderweg alweer naar huis gestuurd, want de baby was al aan een ander koppel meegegeven. We werden echt meegesleept in zijn emotioneel verhaal. Na 12 jaar huwelijk vond hij dan een homeopathische dokter die hem wat kruiden had meegegeven voor zijn vrouw en wonder boven wonder: een jaar later (ondertussen bijna 4 jaar geleden) werd op 2 november zijn zoontje na 8 maanden geboren! Het was een prachtig verhaal en we kunnen het geluk in zijn ogen met geen woorden beschrijven. Met veel respect in ons hart gaan we terug naar de realiteit en stappen met onze maat vrolijk voort. We steken met een kano de rivier over en komen na 25 km en 7uur stappen blij en voldaan in ons guest house aan. We krijgen een uitbundige verwelkoming van de jonge zoon des huizes (een jaar of 15, al ziet hij er jonger uit) met een voorbeeldige Engelse uitspraak. Na een deugddoend douchke krijgen we van het plaatselijke gezin onze bestelde ‘fried fish’ voorgeschoteld. Daar ontmoeten we ook een Nederlands koppel, Rogier en Nienke, toevallig naar dit vrij afgelegen guest house gereden met hun gehuurde motorbike. We hebben leuke gesprekken – na lange tijd nog eens in het Nederlands – over de reizen hier en het leven thuis. Zij hebben ook reeds een trektocht in de Himalaya achter de rug en als ze horen dat ook wij dit van plan zijn, geven ze ons maar wat graag de nummer van hun gids. Ze hadden een zeer leuke tijd met hem en aangezien de man graag mensen privé wil begeleiden in plaats van via een agentschap geven ze ons zijn nummer. Het zal uiteraard veel goedkoper uitkomen, want zij hebben zich blijkbaar blauw betaald aan de trip. Een handige tip! Na enkele biertjes kruipen we ons bedje in, want het is morgen vroeg dag (5u ontbijt).

Dag 40 – 30/10/2013

Om het wilde leven in de natuur in volle glorie mee te maken, moeten we er vroeg bij zijn, dus hop uit bed! Onderweg naar ons ontbijt, kijken we alvast uit wat deze dag weer zal brengen. We passeren aan het restaurant Rogier en Nienke die net ontbeten hebben en blijkbaar een hele groep neushoorns hebben horen passeren aan de waterkant. Horen, maar niet zien, want het is heel erg mistig ’s ochtends. Het eerste kleine spektakel hebben we blijkbaar al gemist, maar het belooft veel goeds voor onze start daar beneden. Na het ontbijt nemen we opnieuw de trap naar de oever en we beginnen volop te marcheren langs de rivier. Het is wel een spannende gedachte te weten dat hier pas neushoorns zijn gepasseerd en de dichte mist maakt de scene compleet. Ondertussen het bos bereikt, krijgen we al een eerste dier te zien. Het is een mannetjeshert van de bambi-soort, maar hij is onze camera te snel af. Een beetje later doen het samba-deer (tevens het grootste hert en de 3^e soort die we mogen zien) en nog een ander bambi-hert hem dit na. Allen horen ze ons te snel komen en springen ze voor onze lens weg. Het bos is vrij dicht begroeid met bomen en struiken, maar Eagle Eye loopt opnieuw voorop hij is blijkbaar weer in vorm. We zien een bende bruine makaken in de bomen slingeren en waar makaken zijn, zijn ook herten! We zitten gebukt en kunnen een hele kudde tellen van maar liefst 12 exemplaren. Onderweg op onze tocht komen we opnieuw dezelfde neushoorntoiletten en –pootafdrukken tegen, dus hier zitten duidelijk dezelfde species als aan de andere kant van de rivier. We zitten deze keer namelijk in de bufferzone, wat geen officieel deel is van het nationaal park, maar er zijn enkel natuurlijke grenzen dus de beesten lopen hier ook rond. We moeten een kleine waterloop oversteken waarbij onze gidsen voorstellen om ons te dragen op hun bamboestokken, zodat onze schoenen niet nat worden. We willen eigenlijk helemaal niet gedragen worden, maar in de verwarring van de conversatie nemen ze Lim toch op de stokken en zetten haar af aan de overkant. Thomas zijn mannelijkheid ziet het niet zitten om zich te laten dragen, dus al voor de mannen terug zijn, stapt hij ostentatief met grote passen door het water. Onze gidsen kijken even verbaasd, maar moeten er wel om lachen. Het enige verschil was dat zij hun kousen en schoenen hadden uitgedaan en Thomas nu toch met natte voeten door moet. Het gaat om het principe dus tijd om na te denken was er niet. Terwijl de mannen hun kousen weer aantrekken, staan wij ondertussen naast de tot de verbeelding sprekende pootafdrukken van een tijger. Hammond vertelt dat ze waarschijnlijk van deze nacht zijn, dus hoop doet leven! Terwijl we de hele tijd langs de rivier lopen, waar we nog een visetende krokodil zien liggen, zoeken we naar sporen van dieren. Hammond zegt net dat hij de geur van een neushoorn ruikt en zijn woorden zijn nog niet koud of we zien plots een reuzegroot exemplaar staan in de verte. Als we dichter gaan, zien we dat we vlakbij een legerpost staan en die mannen kennen het beest wel dus ze manen ons aan om dichter te komen. Het is uiteraard nog altijd een wild beest dat daar staat te grazen, maar we staan zo dicht… We kunnen het haast niet geloven. Een legerofficier lokt de gigant met een hoopje zout en wij kijken toe van achter de prikkeldraad van hun domein hoe het beest het hele boeltje oplikt. Zelfs Hammond is onder de indruk en heeft nog nooit zo dichtbij gestaan. We kunnen wel een gat in de lucht springen! Terwijl we onze trip verder zetten, maken we de voorbijkomende toeristen maar wat graag jaloers, want het beest komt daar niet elke dag zomaar voorbij. We komen uiteindelijk aan bij het Elephant Breeding Center, waar olifanten getraind worden om later bereden te kunnen worden. Na een toertje daar regelt Hammond een gratis jeep voor ons richting Sauraha, want de safari zit er hiermee op. We zijn onze gidsen super dankbaar en geven hen beide een fikse fooi. Ze hebben het verdorie dik verdiend! Als we onze bagage opnieuw bij ons hebben, moeten we eigenlijk weer op zoek naar een verblijfplaats, maar we weten beiden al meteen waar naartoe: Hammond z’n Toerist Jungle Guest House! Hij fixt ons een goeie prijs en gaat opnieuw z’n vrouw vergezellen in hun winkeltje ernaast. Thomas doet onze was ergens binnen terwijl Lim skypet, we kopen samen nog een amulet voor Thomas en dan rusten we wat uit aan het Beach Restaurant. We besluiten nog een kanotochtje te doen om wat meer krokodillen te zien, maar in die 45min op het water werden we niet zo omver geblazen als in de jungle. We zien echter wel twee ‘mud crocodiles’ van heel dichtbij, waarvan eentje met enkel z’n dikke kop boven water. We vinden het toch wel spannend, want de rand van de kano ligt wel heel dicht bij het water en de krokodil ligt daar op 3m van ons. Na de vaartocht bezoeken we op de weg terug nog 2 kleinere ‘breeding centres’ van olifanten, waar we nog wat foto’s nemen om de beestendag mee af te sluiten. Alé, dat dachten we toch… We dineren opnieuw in het Beach Restaurant aan de oever van de Rapti rivier als we plots een soort van motorgeluid horen. Het is al lichtjes aan het schemeren, dus we kunnen niet heel goed zien wat het is. We zien wel een kano varen en daarachter precies een motorboot. Of nee! Het zijn gewoonweg 2 neushoorns die door het water razen! We zaten op de eerste rij om ernaar te kijken en dat hebben andere toeristen ook gemerkt. Tot overmaat van geluk stapt 1 van die beide neushoorns een tijdje later opnieuw door de rivier, deze keer heel stilletjes, maar we mogen er opnieuw getuige van zijn. Een prachtige dag opnieuw!

Dag 41 – 31/10/2013

Vandaag beloven we het kalm aan te doen. Een rustdag na een prachtige trekking in de Nepalese Jungle. We staan samen vroeg op om de blog wat bij te werken, de bus naar Kathmandu te regelen, de was te gaan halen, … en daar zal het stoppen voor vandaag. Enkele uren bloggen later krijgen we serieuze honger en begeven we ons naar een lokaal restaurantje waar we een fantastisch lekkere pizza en een Paratha (lokaal gerechtje, langs beide kanten gebakken deeg met binnenin gestampte petetten, konijneneten en kruiden). Daarna trekken we naar het water om wat te chillen, een biertje ana de rivier. Terwijl we wat napraten over de Safari, worden we door wat Nepalezen aangesproken die blijkbaar ook een appartement en kledingwinkel hebben in Oostende. De zoon studeert in België voor tandarts, sterk bezig. Studeren, daar denken wij niet meer aan! Nu, late namiddag, wordt het tijd dat we de bustickets gaan bestellen. Onderweg naar daar halen we de frisbee nog eens boven en voor we het weten zijn we frisbee aan ’t spelen met een Nepalees of 10 van alle leeftijden, waaronder de kerel die onze bustickets zal regelen. Dit gearrangeerd zijnde, hebben we toch nog wel een pintje verdiend. We zetten ons weer aan de rivierkant en genieten van de rivier en de wilde natuur voor ons. Even later worden we op onze wenken bediend door de jungle want 2 kolossen van neushoorns stormen de rivier over! Het hele cliënteel van de beachbar staat te fotograferen. We hebben echt geluk, want nog geen 10 minuten later staat er weer één in de rivier, prachtige beesten! Na den donkere gekomen is, trekken we naar de guesthouse want Lim had afgesproken om even te skypen met het thuisfront. Ondertussen gaat Thomas de was even halen, want daar zijn we in deze tamme dag zelfs nog niet toe geraakt. Onderweg naar de wasservice ziet Thomas het uithangbord met daarop Belgische bieren. Uiteraard geniet hij daar van een fantastisch, lekker en fris Duveltje! Voor de eerste keer in 6 weken worden de smaakpapillen gestreeld door écht Belgisch bier! Zalig! De was gehaald zijnde skypen we nog even en bestellen wat om te eten. Terwijl we wachten halen we de frisbee nog even boven en een minuutje later staan er al wat kinderen om mee te spelen. Om volk te leren kennen, moet je een frisbee meehebben! Na een stevige maaltijd en wat geskype (ook nog het laatste van ons flesje wijn) gaan we het bedje in want morgenvroeg om 9u vertrekt onze bus naar Kathmandu!

Dag 42 – 1/11/2013

Onze nest volledig samengesprokkeld uit de kamer, smijten we de rugzakken nog even tegen de grond want zonder ontbijt de bus opstappen is een slecht idee. Na eitjes met brood, thee en koffie passeren we nog even langs de shop van Hammond. Hijzelf is al buitenhuis maar z’n zoontje met de vrouw verwelkomen ons al. We weten dat hun zoontje morgen 4 jaar wordt en omdat we het hele verhaal gehoord hebben geven we hem 200 roepie als cadeau wat hij als een zakenman aanneemt, koddige kleine J 20 minuutjes wandelen naar de bus en daar vinden we onze contactpersoon die ons de plaatsen op de bus wijst. Van hier vertrekken om 9u een tiental bussen richting verschillende grote steden en dat weten de verkopers ook. Er staan er hier een dozijn met kleine viooltjes “frere jacques” te spelen, we moeten hen teleurstellen. Hoe neem je ook zo’n viool mee op trip?! We vertrekken iets later dan 9u, maar Nepalese tijd varieert op die vlakken van de Europese tijd. Na enkele uren zien we het landschap al veranderen en rijden we via smalle wegen de bergen in. Knappe uitzichten: bergen, rivieren, raftings op de rivier en locals die hun dagelijkse bezigheden uitoefenen. Tegen de middag komen we aan een toeristische plek waar we een lunch kunnen eten. Het boeltje is overbevolkt en overpriced dus we houden het hier voor bekeken. Aan de andere kant van de straat zijn enkele lokale restaurantjes waar we ons tegoed doen aan de specialiteiten voor belachelijke prijzen, overtuigd dat we hier beter zitten! Terug de bus op, het is nu 13u, kijken we een film “Argo”, gekregen van Mitch in Varanassi. Ideaal om de tijd te doden. Na de film is het al 15u gepasseerd en we zouden al bijna aan de bestemming moeten zijn. Het is van hieraf nog een uur of 2 op de hobbelbus zitten en tegen het einde krijgt Thomas het voor de eerste keer moeilijk met het transportverhaal. Al een geluk kan Limmeke de boel sussen met “we zijn er bijna” en “kijkt nu toch ies naar buiten!”. Aangekomen in het Kathmandu, zonder Trotter of wegwijzer deze keer, laten we ons leiden door de lokale bevolking en komen we uiteindelijk aan in de iets meer toeristische buurt. Een jonge kerel, Russische toerist, adviseert ons een goedkope guesthouse en inderdaad voor een derde van de gemiddelde prijs vinden we een behoorlijke kamer. We komen even op adem en trekken de straten in, inmiddels al een uur of zeven, om wat te eten en kruipen daarna in het nestje om te dromen van de boebelbus van vandaag.

Dag 43 – 2/11/2013

Kathmandu is de enige plaats waar een Chinese ambassade gevestigd is om het visum te gaan aanvragen. Omdat dit de eigenlijke reden is waarom we hier nu zijn, is dit vandaag ook het eerste op de planning. We zijn al vroeg op straat en drinken een koffie en thee’tje om een uur of half 8 in een klein, lokaal koffiehuisje. Wat verder gestapt komen we aan een gezellig bakkerij’tje waar de versgebakken broodjes ons toelachen. Trouwens de eerste stad waar we bakkers op dit niveau tegenkomen! We hadden dit bakkertje gisteren al gezien dus we hebben vanmorgen al ergens een stevig stuk Yakkaas gekocht. Het vrouwtje in de bakkerij maakt wat groentjes en prepareert de broodjes waarna we er onze kaas bijleggen, topontbijt! Lange tijd geleden! We betalen het vrouwtje en regelen een taxi naar de ambassade. Voordat we uit de taxi stappen, vragen we nog even aan de chauffeur of we even met z’n telefoon mogen bellen naar het nummer van de gids die we gekregen hadden van Nienke en Rogier, de Hollanders van tijdens de safari. Kancha, de naam van de gids, neemt op en verstaat het even niet goed tot we de namen Rogier en Nienke uitspreken. We leven in een heel kleine wereld, want net op het moment dat we bellen zitten Rogier en Nienke te ontbijten met Kancha! We beloven over een paar uur naar daar te komen om eens te babbelen met de gids. Aangekomen in de ambassade worden we gewezen op ons verloederd tijdsbesef, het is zaterdag terwijl we er zeker van waren dat het vrijdag was. Maandag zal de ambassade terug open zijn dus nemen we meteen de taxi naar het brasserietje waar Rogier, Nienke en Kancha zitten. Vanachter op het terrasje vinden we het drietal en lachen om het gelukkige toeval dat we elkaar weer terugzien. De babbel die we nu voeren brengt ons meteen in de sfeer van de Himalaya. Kancha neemt een kaart boven en legt ons verschillende trekkings uit en ondertussen worden ervaringen en belangrijke details gedeeld over gezondheid, kleding, … Het wordt al snel duidelijk dat Kancha een hoop ervaring meedraagt en volgens het Hollands duo deelt hij dit maar al te graag met z’n medereizigers. Na een uurtje nemen we afscheid van Rogier en Nienke want zij moeten zich gaan klaarmaken om terug naar Nederland te vliegen. Lim praat nog wat verder met Kancha terwijl Thomas een checklist voor de bagage gaat halen in een shop. Dit overlopen we even later met Kancha en hij wijst erop dat wanneer we de Annapurna Circuit willen doen, het wel het koud zal worden! Een warme jas en zo heb je dan wel van doen. Even kort, de Annapurna Circuit is een tocht van gemiddeld 20 a 24 dagen rond het hele gebergte tot aan de hoogste top van 5418 meter. Iets steviger dan de tocht die we eerst wilden maken van 15 dagen tot op 4400 meter. Een van de redenen waarom we de grotere tocht zullen doen is om hoger te trekken dan de hoogste top in Europa, de Mont Blanc zullen we dus achter ons laten! We hebben er een privé gids bij, dus dat zal wel in orde komen. Nadat we prijzen zijn gaan vergelijken van bijvoorbeeld 40 dollar per gids per dag of 1200 dollar voor 20 dagen inclusief slapen en eten per persoon komt onze Kancha met z’n 15 dollar per dag inclusief bagage dragen er prijskwaliteit hoog bovenuit! Dit is dus al geregeld, nu de straat op om de uitrusting wat uit te breiden. Kancha toont ons een winkeltje met wat materiaal en we passen al wat jassen. Al gauw wordt duidelijk dat hij op deze hoogte ook een warme jas nodig heeft en dat dit uit onze zakken moet komen. We besluiten hem één te kopen en dit later te verrekenen met z’n fooi op het einde. Vooraleer we effectief gaan kopen, moeten we nog wat geld gaan halen. Kancha gaat even nog naar een afspraak met Rogier, die ging Kancha een facebook account aanmaken, terwijl wij om centjes gaan. Net naast de grote Himalaya Bank is het, blijkbaar bekende, Fire and Ice pizza restaurant. Een pak duurder dan normaal, maar we gunnen onszelf ook wat! Twee superlekkere pizza’s, een Everest beer en een Duveltje, zalig! Vol energie stappen we terug richting de winkelstraten. Nadat we wat winkels zijn afgelopen en prijzen hebben vergeleken, zijn we 3 jassen, twee paar handschoenen, twee fleecebroeken en vier paar kousen rijker. Toch nog een productieve dag. De outfit compleet, voor een goed onderhandelde prijs, en de gids geregeld, ook stevig binnen budget. Dit wordt gevierd door een frisse pint te gaan drinken met Kancha. Het wordt stilaan donker en we gaan even richting kamer om ons wat op te frissen en vertrekken dan voor het avondeten. Op de trap naar beneden passeren we een vrolijke Nieuw-Zeelandse “Ash”. Ze is alleen op reis en is op zoek naar gezelschap voor vanavond. We nemen de verloren ziel natuurlijk mee met ons en gaan een reggeabar binnen. Daar delen we wat verhalen en we komen uiteindelijk bij het onderwerp “Nieuw-Zeeland”. Ze overtuigd ons al snel van de pracht dat dit land bezit en maakt duidelijk dat 5 weken wel vrij krap is om haar land door te trekken. Na dit babbeltje zijn we sterk gaan overwegen om twee weken bij te lappen in Nieuw-Zeeland! We krijgen wat honger en wandelen naar een andere bar waar we wat bestellen om te eten en een karafje Whisky bestellen. Voor die prijs, lijkt het maar weinig Whisky dus Ash gaat de discussie aan met de chef van de bar. Na een heftige discussie krijgen we nog een borreltje bij, een hoop temperament, die Nieuw-Zeelandse. We wachten bijna een uur op ons eten en dan blijkt dat ze Lim haar lasagne nog vergeten zijn. We annuleren dit laatste en betalen de rekening, genoeg voor vandaag, den beddenbak in.

Dag 44 – 3/11/2013

Weer niet te laat opgestaan vandaag want we gaan deze voormiddag onze vergunningen en inkomcentjes betalen en de nodige paperassen daarvoor regelen. Daarnaast moeten we ook onze visums gaan verlengen want deze zullen vervallen tijdens onze lange tocht. We gaan eerst weer ontbijten in de vaste stek, het chille bakkerijtje. Twee smoskes, twee thee’s en twee koffies zullen ons deze voormiddag wel rechthouden, hopelijk, want Thomas stapt met schrik naar deze administratieve diensten, bureaucratie… rrrrrr…!! Afgesproken om 9u met Kancha in een restaurant. We drinken nog een thee’tje en hij geeft ons nog de laatste richtlijnen (we hadden gisteren al het voorschot betaald). Hij vertelt dat een terugbetaling in geen geval mogelijk is, zelfs niet bij ziekte. We kijken even verontwaardigd naar elkaar en denken misschien aan wat voorschot terug te vragen. Na even logisch denken is het wel te verstaan dat Kancha zichzelf wat indekt want bij een travel agency zijn de voorwaarden waarschijnlijk zelfs nog slechter. Na een openlijk en verduidelijkend gesprek over de tocht vertrekken we richting het Tourism Office Center. Daar kunnen we onze Permit kopen (2000rps pp). Op de documenten die we daarna moeten invullen voor de entrance fee (2000rps pp), staat dat we onze vervaldatum van ons visum moeten invullen. Dikke pech want dit vervalt tijdens onze tocht. We laten Kancha wachten op de administratie van de Permits terwijl wij naar het Immigration bureau moeten om onze visums te verlengen. “we zijn binnen een halfuurtje terug” zeggen we. Ja banan! We doen een uur of twee over de visumverlenging. De hele boel invullen, kopieën van de paspoorten, van de huidige visums, geld gaan wisselen, bla bla bla!! Terwijl Thomas wacht op de visums die we pas om 13u terugkrijgen, loopt Lim al met de vervaldata (die we al een geluk konden krijgen) richting het Toerist Center want dat sluit ook om 13u. We kunnen het boeltje, al een geluk, vandaag afhandelen en gaan lunchen met Kancha. We trakteren hem op een lekkere Thukpa (noodlesoup), dat heeft die mens wel verdiend voor het lange wachten! Na de lunch spreken we met hem af om morgen bij hem te komen dineren, hij nodigt ons uit. Oké, tot morgen om 17u makker! We gaan nog wat rondkuieren in de straten en tegen de avond kopen we een flesje vodka aan ons hotel om dit kantuit te maken tijdens de skype. Wanneer we het hotel binnenstappen, staat er een hoopje jongeren muziek te spelen in de inkomhal. Het is blijkbaar een benefiet voor de feestdagen die dezer dagen aan de gang zijn. We besluiten om even rond te hangen en dansen mee met de bende. Een topper was “stand by me”, iedereen luid aan het meezingen! Na een halfuurtje stoppen ze ermee want ze moeten nog wat adressen doen. We geven hen wat geld en gaan onze vodka verder ledigen terwijl we wat skypen. Daarna nog iets gegeten in de stad en dan bedje in.

Dag 45 – 4/11/2013

Maandagmorgen, vandaag zijn we zeker van de dag en we hebben op de website gecheckt dat de Chinese ambassade opent om 9u. Weer vroeg ontbeten en op tijd de taxi genomen naar de ambassade. Daar aangekomen om 9u15, nog gesloten, het opent maar pas om 10u… We wachten even en tegen 10u beginnen we de formulieren in te vullen, maar liefst 6 volwaardige pagina’s info die ze van ons moeten hebben. Trots het boeltje ingevuld gaan we in de rij staan. Na enkele wachtenden geven we de documenten aan de lange spleetoog achter het loket. Hij bekijkt het pakket niet eens en begint meteen op te sommen wat hij nog nodig heeft: een vliegtuigboeking naar China, een hotelboeking in China, een kopie van het paspoort, een kopie van het visum in Nepal en alle steden die we zullen bezoeken met gedetailleerde adressen bij!!! We staan daar schoon met onze mond vol tanden. Weer had Thomas schrik deze morgen om tot hier te komen, weer terecht, bureaucratie… nog ne keer…! We besluiten terug te gaan naar de stad om alles wat te regelen, enkele valse boekingen of zoiets want een vliegtuigticket kunnen we onmogelijk nu boeken. We vragen aan de uitgang van de ambassade tot hoe laat ze open zijn, het antwoord is kort en krachtig “we close in 5 minutes”. De Chinezen zijn hier dus maar 1u per dag geopend, 1u per dag?! Nu kunnen we het vertrek naar Pokhara dus nog met een dag uitstellen, samen met de hele Himalayatrip. Geen weg terug, nemen zoals het komt. Terug in het centrum gaan we een reisagentschap binnen. We onderhandelen dat we bij hem onze bus naar Pokhara bestellen indien hij voor ons een vals vliegtuigticket boekt. Deal! De bus voor overmorgen én het vliegtuigticket geregeld, goeien bal! Ondertussen hebben we er honger van gekregen en zetten we ons in een barretje. Daar maken we de conclusie dat een hotelboeking wel vereist is dus boeken we al 1 nacht in Chengdu. Even uitprinten en dat is ook al in orde. De lijst van de steden die we gaan bezoeken is een tast in het duister en zo schrijven we het ook op. Ze zullen het maar moeten aanvaarden. Terwijl Thomas onze gids even gaat halen tegen 17u is Jantje De Dycker van thuisuit bezig een virus te verwijderen van ons laptopje en achteraf blijkt ook zeer succesvol, terechte reclameboodschap: “voor problemen met de pc, ga naar Renovar-IT aka Jan De Dycker”. Kancha kwam ondertussen een half uurtje te laat en vertelt dat vanwege een sterfgeval in de familie het diner niet zal kunnen doorgaan. Hij komt mee iets drinken in het barretje en heeft blijkbaar ook al goed gezopen vandaag. Z’n schoonzus haar vader is gestorven en ze hebben met de hele familie hun verdriet verdronken. We praten wat, maar hij ziet er moe uit. We sturen hem naar huis en besluiten morgen een lunch te eten tegen 13u. We skypen nog wat, eten nog iets en begeven ons redelijk vroeg richting ons kamertje. Die nacht worden we wat wakker gehouden door blaffende honden en feestende Nepalezen. Het is dan ook festival voor iets!

Dag 46 – 5/11/2013

Vandaag is het dé dag, erop of eronder! Vertrek om 9.30u naar de Chinese ambassade waar we met heel onze papierenwinkel eerst aan het loket staan. Iets na tienen komt onze enthousiaste, lange spleetoog weer vanachter de hoek richting ons. Hij stelt ons meteen de vraag “did you already manage to get all the documents?”. Veel positief gevoel wekt de vraag niet op, maar zo zelfzeker mogelijk antwoorden we “ofcourse sir!”. Hij bekijkt alles en bij het laatste document voelen we de moed in de schoenen zakken. Z’n mededeling klinkt als volgt “Oh, this is not the right document, what we need is another document”. Na enkele seconden stilte en stille paniek aan onze kant antwoord de vent “but ok, I will take it!”. Oef! Stel je voor! Nog eens terug? Op nog geen tien minuten buiten vandaag dus we hebben we iets verdiend! Een frisse cola en pint worden naar binnen gewerkt om het succes te vieren. We hebben nog wat tijd voor we kancha ontmoeten dus lopen we nog wat rond in de straten, bloggen nog wat en tegen 13u gaan we lunchen met onze gids. We gaan terug naar het restaurantje waar hij ons eerst heeft gebracht! Fantastisch lekkere grootmoederskeuken! We steken ons goed vol en moeten even gaan rusten na de stevige middagmaaltijd! Enkele uurtjes later trekken we terug het stadje in en verzeilen in een Irish Pub. Een whisky, Gin tonic, Hamburger en Vegieburger met frietjes maakt de dag compleet. Stillekes aan trekken we naar ons hotelletje waar we de rekening gaan betalen. We maken de rugzakken klaar om morgen te vertrekken en kruipen het nestje in want de wekker zal afgaan om 5.30u!

Dag 47 – 6/11/2013

Fris opgestaan en Kancha ontmoet om 6u stipt wandelen we naar de bushalte. Vandaag is de eerste dag dat we hem moeten betalen dus hij vraagt ook meteen of hij onze rugzakken moet dragen, attentvol! Toch weigeren we, want we willen de seut niet uithangen nu we nog vol energie zitten. Aan de bushalte staan een 30-tal bussen die allemaal vertrekken om 7u richting een grote stad. We drinken nog een thee’tje en ontmoeten nog een Engels koppel die vertellen hoe ziek ze wel zijn geweest op de trektochten die ze al hebben gedaan. Nadat ze hun uitleg gedaan hebben vragen we of ze een medicijnkistje meehadden. Het antwoord klinkt negatief, dus met onze hele apotheek zullen we wel al wat kunnen weerstaan. De bus vertrekt vrij stipt en we verdoen de tijd wat met filmkes zien, spelletjes spelen, boeken lezen, slapen… We stoppen onderweg twee keer om te eten en komen iets na 15u aan in Pokhara. De stad is beduidend rustiger dan Kathmandu. Hetzelfde percentage toeristen, maar veel chiller. De straten veel breder, een gezellige sfeer, fantastische bergen en een prachtig meer dat het plaatje compleet maakt! We gaan naar een guesthouse dat ons aangeraden is door Manu en Betty in Udaipur. Aangekomen blijkt dat ze echt wel onder de gemiddelde prijs kamers verhuren, mét warm water!! Onze gids mag hier vanavond gratis slapen en de rest van de bagage mag hier blijven tijdens onze trekking. Goede deal! Tijdens de middag gaan we het terrein wat verkennen, hoe doe je dat beter dan een pintje te drinken aan het meer?! Tegen de avond gaan we nog een hapje eten met Kancha en na nog even bloggen kruipen we in de slaapzak om morgen op te staan om 5.30u. Op naar de Himalaya!