Dag 8 - 15: Goa, Hampi

Dag 8 – 28/09/2013

Deze morgen hebben we ons ontbijt boven op het dakterras bij Afonso. Superlekkere pistolets met eitjes en confituur! Lim heel blij. Onderweg naar de bus voor Old Goa komen we een moeder met haar mentaal gehandicapte zoon tegen, bedelend zoals zovelen, maar vriendelijker dan de rest. Daarom geven we ze een zakje appeltjes waar ze heel blij om zijn. Vandaag gaan we naar Old Goa om wat kerken en ruines te checken. Alles wat te zien is in Old Goa draait feitelijk om alle restanten en historische portretten/teksten die te maken hebben met de Portugese invloed. Zoals wij brave studenten uiteraard nog zeer goed wisten heeft Vasco Da Gama hier z’n eerste voetstap gezet op 22 september 1492 om 3.55u ’s nachts. Dit deel van India is dus een kolonie van Portugal geweest en heeft vele Christelijke invloeden gehad waarvan enkel de kerken en musea nog getuigen.
Niet enkel dit is een toeristische trekpleister, ook wij krijgen zeer veel aandacht. Stiekeme, Indische gluiperds die vanachter de bomen foto’s trachten te maken van ons Limmeke. Mede dankzij dit zijn we uit de menigte gegaan en doen we een stapje langs de rivier richting een kerk boven op een heuvel. Veel gezelliger! Ondertussen passeren een bende keischattige puppy'tjes, het leven op de straat voor hen is bikkelhard, enkel de sterkste overleeft en daarom vechten ze ook regelmatig. We starten onze tocht naar de Mariakerk op den berg. Ondernemend dat we zijn steken we onze duim uit voor passerende auto’s. We hebben geluk want de eerste auto stopt (vraagt uiteraard om geld) en na hem erop te wijzen dat liften een gratis vervoersmiddel strikken betekent, neemt de man ons uiteindelijk mee “in the name of Jesus” J Al een geluk dat we gelift hebben, want het is een serieuze tocht naar boven. Z’n zoontje, dat mee in de auto zat, had een t-shirt vol gaten en we beseffen dat we eigenlijk thuis zoveel kleren hebben die we nu graag zouden geven aan de kinderen hier. Het uitzicht op de heuvel is geweldig mooi, adembenemend, een wirwar van kerken die uitsteken boven de jungle. Na enkele foto’s gaan we terug naar beneden en onderweg passeert ons een bende scooters die we boven op de heuvel ook al zagen. Ze vragen ons of we mee achterop willen. Aangezien het een bende jonge gasten is, stemmen we toe en het wordt een zalige rit met 3 op 1 scooter. Ze zetten ons af aan de Gandhi Circle (pleintje) waar we nog een groepsfoto nemen. Toffe peren waren dat! Het is trouwens ook zeer warm vandaag, dus dat ritje deed deugd. De man van onze rit naar de top van de heuvel had gezegd dat zijn auto hier geparkeerd zou staan, maar we vinden hem niet meer terug. We vinden dit heel jammer, want we hadden graag zijn adres gevraagd om later dingen op te sturen naar hem. Genoeg toerisme voor vandaag, we nemen de bus terug en laten de laatste kerkruïne voor wat ze is. Terug aangekomen in Afonso Guest House herinneren we ons dat onze was, die we deze morgen hebben meegegeven, normaal pas tegen 8u de volgende ochtend klaar zou zijn. Aangezien we vertrekken om 6u met de taxi, moeten we iets anders proberen regelen. Onze gastvrouw doet een telefoontje en de was komt deze avond nog bij ons terecht, oef! Ze regelt voor ons ook een betrouwbare taxichauffeur die ons voor 700 RPS naar het station zal brengen.
We eten nogmaals in het gezellige restaurantje achter de hoek, waar we opnieuw de chilly inktvisringen nemen en elk een ander soort kingfish. Het eten smaakt ons heel erg en dat heeft ook de kat door die er de hele tijd rondzwerft en jankt. Aan ons Rommeltje denkende, schuiven we wat vis onder tafel en genieten verder van een heerlijke Kingficher Beer. We besluiten op tijd te gaan slapen en vertrekken er omstreeks 22u. In het guesthouse ontvangen we onze fris gewassen kledij (heerlijk!) en kruipen onder de lakens.

Dag 9 – 29/09/2013

Vroeg opstaan vandaag, om 5u30, want onze taxi staat voor de deur tegen  6u om ons naar het station van Vasco te brengen. Treinrit van 7u10 tot 15u55 voor de boeg, zo een 8 uur dus . Deze keer niet veel plaats om te slapen, want we zitten per 3 op een bankje en deze keer is de trein redelijk volzet in elk compartiment. Maar geen probleem, een Chai’ke spoelt de zorgen snel weg. Achter ons zitten 4 Engelsen, sociaal zoals we dan weer zijn slaan we een babbeltje met hun (3 meisjes: Jen, Cath, Kate en 1 jongen: Dave). Jen is op reis voor een jaar en de andere drie komen haar bezoeken. Het is een tof gezelschap vol Engelse humor. Een zeer correcte Engelse spraak typeert de stereotiepe Engelsman, leuk om horen. Jen heeft al een mooie reis achter de rug waaronder China, Nepal en Noord-India (onze planning met andere woorden). We maken uiteraard gebruik van de situatie om hier en daar wat tips los te krijgen. Na een gezellige treinrit komen we aan in Hospet en nemen de Riksja (tuktuk) naar Hampi. Een ritje van ongeveer 16km dat ons van de jungle tot prachtige landschappen en vervallen dorpen en uiteindelijk tot in het centrum Hampi brengt. We stappen uit de Riskja en worden stande pede overspoeld door mannen en vrouwen die blijkbaar maar 1 woord kennen: “Room, sir, Room Madam”. We bedanken hen (in het begin) vriendelijk, maar worden het spelletje snel beu dus negeren en assertief zijn is de boodschap uiteindelijk. We komen aan bij onze 2^de hostplaats van Couchsurfing. Kahli, die ons verzoek heeft goedgekeurd, is momenteel niet thuis maar z’n vrouw, 2 kinderen en een kind waarvoor ze continu zorgen en andersom (omdat ze thuis geen toekomst heeft) onthalen ons hartelijk. Ze maken meteen de bedden schoon en nodigen ons uit om ons op te frissen en het ons comfortabel te maken. Het huisje is eigenlijk een opvangcentrum voor straatkinderen in Hampi (het initiatief is genaamd Charity Children’s Trust Hampi, ze geven de kinderen 3 maal eten per dag, zorgen voor schooluniformen en zijn voor sommigen een continue opvangplaats). We hebben beloofd dat we de periode dat we er logeren mee zullen helpen met de kinderen hun huiswerk en hen te eten geven dus dat zullen we doen ook, maar niet vandaag want het is zondag josdag. We smijten ons gerief de kamer in, hangen ons ferm muskiettennet boven het bed (terwijl we beiden al nadenken over hoe we het terug in het kleine zakje zullen krijgen…) en gaan het stadje in. Blijkbaar is Hampi verdeeld in twee stukken gescheiden door de rivier met overzetbootjes. De kant waar wij nu zitten is het deel met vele toeristenshops waar bijvoorbeeld wc-rollen (zo handig!) apart te koop zijn. Ook veel restaurantjes en hopen mensen die kamers proberen te verhuren. We kruipen een vegetarisch restaurantje (Mango Tree) in en leggen ons op de matrasjes terwijl we op ons gemak wat eten, drinken en klimatiseren. We kruipen die avond om een uur of 8 al in ons bed voor een waarschijnlijk zwetende nacht…

Dag 10 – 30/09/2013

Die volgende morgen staan we geradbraakt op, de eerste 5 minuten moeten onze rugwervels terug in hun voegen kruipen. Reden: ons muskietennet zakte wat in en omdat we volgens het boekje niet tegen het net mogen slapen (omdat je dan toch nog gestoken zal worden) én omdat we te lui waren om het ’s nachts goed te hangen zijn we dichter tegen elkaar gekropen met onder onze rug de randen van de twee tegen elkaar geschoven bedden, kon beter, maar we moeten gene frank betalen hier dus klagen doen we niet. Even opfrissen en de eerste kinderen komen al toe want het is kwart na 8. Ondertussen ontmoeten we Josh, een kerel van 18 die minstens 22 lijkt. Hij helpt al twee weken bij de kinderen en plant om nog een week of drie te blijven. Petje af voor de kerel en we besluiten ineens ook om ’s avonds samen te gaan eten! Kinderen tussen 5 en 12 komen op het binnenplaatsje zitten, nemen hun schoolgerief boven en maken nog wat huiswerk of maken tekeningen terwijl 2 vrouwen het ontbijt prepareren (het wordt rijst met kruiden). Uiteindelijk zijn ze ongeveer met z’n twintigen en we gooien ons tussen de bende. Ze zijn meteen geïnteresseerd in ons en we moeten mee tekenen en huiswerk maken, leutig! Tegen 9u krijgen ze ontbijt en daarna vertrekken ze richting school met de bus. We hebben een chille ochtend, brengen wat documenten in orde en we gaan zelf ook een ontbijtje eten. Ondertussen nog een geluksarmbandje en sleffers voor Lim gekocht, telkens voor minder dan de helft van de oorspronkelijke prijs (resp. 25 i.p.v. 60RPS en 350 i.p.v. 800 RPS); we worden er goed in J Die namiddag nemen we de rugzak, trekken de stapsandalen aan en gaan wandelen aan de rivier. Het ligt in de streek vol met gi-gan-tische stenen waarvan de omvang te vergelijken valt met auto’s tot volwaardige huizen. We wanen ons als The Flinstones in Bed Rock. De rivier en haar oevers zijn eveneens verzadigd met deze stenen dus we maken het spannend en doen een survival over de stenen. Toen we eraan begonnen vroeg een local ons vanwaar we kwamen. Het gesprek stopte daar, want meer Engels bezat hij niet. Na een uurtje stappen, kruipen en vooral zweten besluiten we aan de tocht terug te beginnen want donkere wolken komen richting Hampi. 5 min terug aan het stappen worden we verrast. Er is hier echt niemand behalve wij en de kerel die ons in het begin vroeg vanwaar we kwamen. Hij zit tussen enkele stenen en was blijkbaar niet voorbereid dat we hem zouden ontdekken. Hij heeft echter geen kwade bedoelingen, maar observeert gewoon graag toeristen. Hij neemt enkele foto’s voor ons, laat z’n telefoon nog vallen van een rots (die Thomas acrobatisch terug kan halen) en wijst ons daarna de beste weg terug. Eens terug aangekomen in Hampi worden we al verwelkomd door de bende kinderen die weer verzorgd worden van vier tot half zes. Terwijl we met de bambino’s spelen komen onze Engelse vrienden uit de trein even langs om te kijken hoe het er hier aan toe gaat. Ze zijn onder de indruk van het concept en Cath zou er graag ook bijkomen, spijtig genoeg geen bedden meer… We spreken wel af om de volgende dag met hen te gaan fietsen in Hampi. ‘s Avonds gaan we samen met Josh eten en de wisselen wat ideeën uit over vanalles. Na een tijdje komt er een koppel naast ons zitten, ook daar babbelen we natuurlijk mee. Hij heet Mr. Love, Indiër, en zij is Frederika, een Italiaanse. Net voor we doorgaan biedt Mr Love ons nog een slaapplaats aan bij z’n broer in Jaisalmer, super! Dit keer gaan we het bedje in onder een hoger hangend muskiettennet.

Dag 11 – 01/10/2013

Zalig geslapen! Weer tijd voor ontbijt met de kindjes voor een uurtje en daarna even snel zelf een hap eten terwijl de Engelsen om onze fiets gaan (40RPS = 0,5 euro voor 1 fiets per dag è sterke deal!). Het is goed warm vandaag dus we zweten het water dat we drinken vrijwel meteen uit. We fietsen met z’n zessen door de jungle en bekijken wat tempels, gezellig sightseeing. We zijn er trouwens ook van overtuigd dat het veel plezanter is om Hampi op deze manier te verkennen in plaats van met een Riksja of met een gids! We fietsen terug naar Children’s trust tegen een uur of 4. We willen nog een laatste tempel doen, de olifantentempel, er staat daar namelijk een olifant die de mensen zegent voor 1 Roepie, moeten we zien. Onderweg naar de tempel wil een aap bijna vechten voor ons flesje water, hij springt hoger dan een meter naar het flesje en we kunnen het nog net wegtrekken, agressieve beesten toch! In de tempel moeten onze schoenen uit want de olifant is blijkbaar heilig. Hij is beschilderd op z’n voorhoofd met rode verf en geeft een tikje op je hoofd met z’n slurf nadat je een cent in z’n slurf hebt gegooid. Commercieel, maar plezant om zien. Naast ons staan er 5 Indische toeristen die, na een steekpenning gegeven te hebben aan de verzorger, er een sport van maken de onnozelste foto’s te trekken met de olifant. Het dier zal wel hetzelfde denken als ons… Na de olifantentempel gaan we onze zakken pakken om te verhuizen naar de overkant van de rivier, tijd voor nieuwe dingen. We pakken onze rugzakken en houden het muskietennet voor het laatste. Na minstens 10 minuten sukkelen en vloeken op het ding zit het dan toch in de zak, niet wetend hoe het er terug zal uitkomen… We nemen de oversteekboot naar de andere kant. Grappig verhaal is dat er sinds een jaar nu twee oversteekbootjes zijn in plaats van 1. De ene vaart van A naar B en de andere van B naar A. De kant waar we nu staan is de kant waar het 7 jaar geleden begon met de oversteekboot. De ticketverkoper vertelt ons dat hij kwaad is omdat ze nu half hun omzet verliezen en dat de kapitein van de andere overzetboot steeds zat is. Ze liggen nu in proces met elkaar, benieuwd hoe dat zal aflopen. Aangekomen in Nargila Guest House, ons onderkomen voor de komende dagen, zijn we weg van het verblijfje daar, topkamertje met deftig sanitair én al een hangend muskietennet voor maar 250RPS per nacht (3euro). We slapen net naast het restaurant dus ver moeten we daarvoor ook al niet gaan. Die avond wordt het heel gezellig met de Engelsen en veel pintjes. We krijgen omstreeks 22u bezoek van een lokale muzikant die instrumenten verkoopt, maar hij laat vooral alle toeristen proberen de instrumenten te bespelen. We (laten) spelen op de instrumenten en zingen wat mee, topavond! Sletsen aan, 3 meter stappen, deurke opendoen en bedje in…

Dag 12 – 02/10/2013

We staan iets later op, wat te verwachten was, en wandelen na een zalige douche naar een klein wegrestaurantje om de lokale Dosa te eten (halfgebakken, gefrituurde pannenkoek met patatjes en saus) en ontmoeten Gali, de muzikant, en praten wat na over gisterenavond. Daarna nemen we de overzet om vandaar de bussen te nemen naar het station. We moeten immers onze tickets arrangeren om verder te reizen naar Ajanta. Wat opviel in het reservatiebureau daar in Hospet is dat zelfs de Indiërs het moeilijk hebben met het reservatiesysteem en ook maar wat rondvragen alvorens het ticket te boeken. Daarnaast zou een schildpad het werk van de bedienden ongetwijfeld nog iets sneller kunnen dan hoe het nu gebeurt, is het niet vandaag dan is het morgen wel… De tickets zijn geboekt na een uur en een beetje en eens toegekomeb in Hampi komen we onze Franse kameraden tegen van in Goa. Ze zijn op zoek naar goede lunchplaats en we nemen hen mee naar Mango Tree. Daar praten we wat bij en horen van hen dat Jeremy ook in Hampi rondzwerft; dat wordt een eerste reünie dan! In de namiddag chillaxen we wat in de bar van ons Guest House en tegen de avond verschijnt Jeremy in Nargila om wat bij te praten, natuurlijk in het gezelschap van wat bier. Hier kost het bier blijkbaar wel wat meer, 160 RPS voor een groot pintje (wat dubbel zoveel is dan in Goa). De reden is dat het hier eigenlijk een heilig dorp is en er mag geen alcohol geserveerd worden. We horen later dat ze de politie betalen om hier alcohol te mogen verkopen, zo gaat het er hier dus aan toe…

Dag 13 – 03/10/2013

Deze morgen komen we wat vroeger uit ons bed om op zoek te gaan naar de plaatsen waar ze hier klimmen. Hampi is namelijk vrij bekend in India voor klimmers. Ze hebben ons wel verwittigd dat het niet al te simpel is om de plaatsen te vinden… we zien wel. We stappen richting een berg rotsen (waarvan er hier eigenlijk zovele zijn…) in de hoop daar klimmers tegen te komen, maar tevergeefs. We slaan de intentie om en maken er een avontuurlijk wandelingetje van. We trekken langs een rivier door bossen en planten, steken het riviertje over aan een watervalletje, komen apen, buffels, vlinders, speciale vogelnesten, ezels, geiten, koeien tegen, … Het is een zalig gevoel hier in de natuur te wandelen, weg van al de drukte in de grote steden van India. Op de weg terug banen we ons een weg door de rotsen op de rivier waarna we op zoek gaan naar eten en drinken want de tanken zijn bijna leeg. Aangekomen in een ander restaurantje “de laughing buddha” worden we alweer liggend bediend met een fantastisch zicht op de rivier en haar oevers gecombineerd met Bob Marley op de achtergrond. ’s Middags komen we aan in ons hotel om ons even op te frissen en er staat net een Indisch koppel te wachten aan de receptie (een tafeltje van een vierkante halve meter met een laptopje op). Ze willen graag een kamer zien, maar die zijn allemaal in gebruik momenteel. Daarom stellen we voor om de onze even te laten zien. Terwijl Lim energiek de was doet, verkoop ik de kamer aan de Indiërs (ik zeg per ongeluk de prijs die wij betalen è wij kregen een korting omdat we bij de Engelsen hoorden) dus ook zij betalen bijgevolg maar 250 roepie voor een nacht. Ze zijn ons heel dankbaar en we slaan een babbeltje met hen. Ze hebben net 800km gereden met twee op een motorfiets van 250cc met een grote rugzak, ze zien er vrij moe uit. Toch willen ze heel graag met ons mee naar de Monkeytempel tijdens het avondvallen. Naar ’t schijnt is de zonsondergang daar fantastisch om zien. We huren een brommertje en komen Jeremy op de weg naar de Monkeytempel tegen, ook op een brommertje. Gieren! Met z’n vijven rijden we een kilometer of 8 naar de tempel en beginnen aan de trappen van de tempel. Het zijn er maar liefst 500. Terwijl we weten dat iemand er normaal een half uur over doet om boven te geraken en het ondertussen 20 minuten voor zonsondergang is, steken we een tandje bij. Onderweg komen we al curieuze apen tegen, we houden ons gerief dicht bij ons want je weet maar nooit met die beesten. Kletsnet komen we bovenop de berg waar de Monkeytempel staat. De inspanning was het waard! Wat een panoramazicht op de berg. De zon zien we amper door de bewolking die is komen opzetten, maar veel kan ons dat niet schelen. Ondertussen amuseren we ons met het schouwspel van de apen die blijkbaar een familieruzie aan het oplossen zijn tussen de rotsen. Nadat de zon ondergegaan is, nemen we nog een kijkje in de tempel waar twee mannen uitvoerig zingen uit een boek en waar een kind aan een met kaarsen verlicht beeld klaarzit om mensen te zegenen. We krijgen, zoals vele Indiërs, het rode poeder op ons voorhoofd. Het is echter geen stipje, maar een vingerdikke streep van haar tot neus; die avond zal blijken dat dit goedje niet gemaakt is om het er in één keer volledig af te wrijven. We rijden nog even tot het volgende dorp want Jeremy moet nog geld wisselen. We hebben het idee om nog even enkele biertjes te kopen voor onderweg, want de maag begint te grommen en wat is er beter dan een frisse kingfisher. Ze sturen ons in het dorp van het kastje naar de muur en uiteindelijk komen we aan op een eigendom waar enkele honden en vooral veel mannen zitten. Het is nu pikdonker en we gaan er binnen even biertjes kopen. Bedelaars komen naar dit oord om zich even te wassen en andere mannen om zich te bezatten met de lokale sterke drank. Het geeft hier zeker geen veilig gevoel, zelfs de Indiërs (Prateek en Anoushree) voelen zich niet op hun gemak. Snel terug vertrokken en een biertje op de brommer. Er volgen er snel nog enkelen tijdens het avondeten samen met Jeremy, Josh, Jen, Dave, Cath, Cate en Gali. Na weer een superzalige avond vol muziek, drank en eten besluit de bar te sluiten tegen een uur of half 12. Lim ligt net een halfuurtje in bed wanneer Jen beslist om nog even naar de rotsen te stappen met de zaklamp, de gitaar en nog enkele pintjes. Ons mie’ke was nog niet aan het slapen en kleed haar meteen terug aan wanneer ik het voorstel doe. Na een kwartiertje wandelen komen we aan een zalig plaatsje tussen de rotsen onder een blote sterrenhemel. Josh kan blijkbaar goed gitaar spelen want liedjes van Oasis en Red Hot Chili Peppers schudt hij (met tekst!) zomaar uit z’n mouw, fantastisch! We zingen onbezonnen en luidkeels mee. Moe en voldaan onder het muskietennet…

Dag 14 – 04/10/2013

We zijn vrijdag en tevens is het ook de laatste dag van ons verblijf hier in Hampi. We nemen de trein deze avond om 19u naar Hyderabad om daar aan te komen tegen 6.30u. We zullen daar van station moeten wisselen en de volgende trein nemen om 18.05 vanuit Secunderabad naar Aurangabad. De aankomst is daar gepland om 3.45u ’s nachts. Hopelijk kan onze volgende host van Couchsurfing ons tips geven om daar nog een deel van de nacht door te brengen. Hij woont tussen Elora en Ajanta, ongeveer een 30-tal kilometer verwijderd van het station, dus ook onze volgende halte.

We checken uit en merken op de rekening dat de overnachting slechts een peulschil is van het verteer daar, ze winnen massaal meer op de pinten dan op de overnachtingen. Desalniettemin, we zijn gesteld voor een dikke 50 euro waarmee we 3 keer konden overnachten, eten en drinken. Niet slecht geboerd! Na de uitcheck drinken we nog iets en merken we dat er ineens Belgen op het terrasje zijn komen zitten. Het doet raar om Vlaams te spreken na twee weken enkel Frans en Engels te spreken met anderen. Het zijn mensen van Gent die geïnteresseerd vragen naar ons avontuur. Ze kennen Route Du Soleil ook en vertellen over hoe hun dochter een reis van 6 maanden maakte met haar vriend. Tof om verschillende dingen te horen over reizen en over ons eigen landje. Ze horen vrijwel meteen dat we uit het Waasland zijn. We smijten ons nog even op een terrasje en doen een poging om te bloggen, het gaat maar zwakjes vooruit, geen stress, komt wel goed. We nemen tegen 17u de Riksja naar het station in Hospet. De paljas wil ons niet naar het station brengen voor de prijs die afgesproken was, blijkbaar had de kerel iets anders gebroebeld waar hij ons ging afzetten, namelijk het busstation. Hij kan de boom in, we betalen geen frank meer en nemen de bus wel verder. Aangekomen op het perron stoten we op een Fins meisje van 23 die onderweg is naar Hyderabad om daar een cursus te gaan volgen om later leerkracht te worden op een Steinerschool in Finland. Chapeau dat ze alleen voor de eerste keer de nachttrein neemt in India. De trein komt aan en we hebben de bovenste bedden in een compartiment van 3 hoog. We zitten samen met een jong gezin van 4: mama, papa, een meisje van 3,5 en een meisje van 1,5. Het zijn 2 heel mooie kinderen en ze kijken ons ook nieuwsgierig aan. Het koppel is heel vriendelijk en lacht ons steeds toe als we de kindjes proberen amuseren. Zij zijn blijkbaar onderweg naar hun ouders waar ze een tijdje op vakantie zullen verblijven. Terwijl Thomas even doorblogt, haal ik de tekeningen boven die we gekregen hebben van de kinderen uit Hampi’s Children’s Trust. Het oudste meisje, dat eerst zeer verlegen was, is meteen geïnteresseerd en komt naast me zitten. Haar papa duidt een stuk fruit aan op de tekening en zonder aarzelen spreekt ze het woord “banana” uit. Dit gaat zo door voor al het fruit op de tekening, van appel, naar mango, pineapple en orange. Ik ben zeer verbaasd hoe het meisje vlot Engels spreekt. Ze weet niet altijd meteen het juiste woord, maar ze herhaalt het steeds zeer vloeiend. Haar vader vertelt me dat ze naar een schooltje gaat waar ze veel Engels praten, maar toch vind ik het nog steeds heel straf. Ik speel het spelletje met haar verder en we overlopen zo een 20-tal tekeningen terwijl ze enthousiast de woorden uitspreekt die ik aanduid op de tekening. Haar moeder zegt dat we “a very good heart” hebben en we krijgen er een welgemeende “bless you” bovenop. Na het gesprek proberen we een uiltje te vangen. Vast slapen is iets anders, maar het lukt min of meer. Plots worden we gewekt om een uur of 3 door luid geroep, gevolgd door stampende voetstappen van iemand die wegloopt. Daarna schieten de lichten aan en volgt er een hele vergadering waarbij de gemoederen wel wat moeten bedaard worden. De twee controleurs die meerijden met de trein worden erbij geroepen en we hebben nog steeds geen idee waarover dit gaat. We vragen het aan een man in ons compartiment en hij zegt dat er bij het vorige station iemand is opgestapt, drie tassen heeft gestolen en daarna van de rijdende trein gesprongen is. We zijn blij dat we op de bovenste bedden liggen met onze bagage en besluiten steeds te vragen naar de bovenste bedden bij volgende nachtritten. Na het hevig rumoer proberen we nog even de slaap te vatten.

Dag 15 – 05/10/2013

De trein rijdt Hyderabad binnen terwijl de zon opkomt. Zonnestralen die weerkaatsen op een meer dat lijkt op een spiegel zet de dag in. We stappen van de trein en worden uiteraard weer overspoeld door Riksja-chauffeurs en mensen die ons willen “helpen”. Even een Chai om te bekomen terwijl Vega, het Finse meisje, ons tegen het lijf loopt en zegt dat ze een goede nacht heeft gehad. Ze heeft duidelijk geen weet van de diefstal. We droppen de rugzakken in een locker-ruimte en gaan even de stad in. Achteraf blijkt dat dit geen goed idee was. Een hoop luchtverontreiniging dat de longen irriteert, nergens een deftige mogelijkheid om iets te eten of te sch..en. Kortom, na een ritje met de bus naar een ander deel van de stad, nemen we na 10 minuten de bus terug richting het station. We zetten ons even in de wachtruimte om te rusten en vragen een Indisch meisje of we even met haar telefoon mogen bellen naar Joshua, onze host in Ajanta. Het is geen probleem en na een kort gesprekje wordt duidelijk dat Joshua ons zal komen ophalen in Aurangabad tegen 4u. Dat zou super zijn! We willen het meisje geld aanbieden, dat ze eervol weigert, maar in ruil passen we even op haar bagage. We nemen daarna onze eigen zakken uit de locker-ruimte en nemen de trein naar Secunderabad. Daar aangekomen eten we wat en rusten we even uit in de waiting room met airco van het station. Voor deze luxe moet je uiteraard betalen, maar dan doen we maar wat graag om even op ons gemak te zitten op de zeteltjes afgesloten van het lawaaierige station. Het valt wel op dat dit station helemaal niet lijkt op de andere stations, in die zin dat het er toch veel properder is. De toiletten waren schoon en er hing (eindelijk) geen geurtje in, op de perrons staan schoonmaakmachines en dust bins met de boodschap het afval daar te droppen. Dit vind je bijna nergens anders terug, ten minste toch niet waar wij al gezeten hebben. De food cojrner was ook opvallend schoon en er werd hygiënisch gewerkt, met hoofddeksel en handschoenen. Dit was ook te merken aan het volk dat er continu binnen en buiten liep. In de waiting room ontvangt een jonge kerel het geld voor ons ‘wachten’ daar (10RPS per uur) en er is ook een cleaning lady aanwezig, maar zij is wel heel erg nors. We moeten ons even rechtzetten zodat ze de gang kan kuisen, maar vriendelijk was het niet. Als we even later een uiltje vangen en samen op een zeteltje liggen, tikt ze ons wakker en gebaart dat we moeten rechtzitten. Dikke zever denken wij en we geven een antwoord terug. In het land waar je op zowat elke plaats en op elk moment gewoon kan neerliggen om te slapen ga je ons niet wegjagen van de zetel. We negeren het gebaar en de lach van de dame achter ons maakt duidelijk dat we gelijk hebben. Naast wat slapen, bloggen en lezen, voelen we ons weer een pak beter en gaan na 5uurtjes (=100RPS) terug het perron op om een vroeg avondmaal te eten in dezelfde food corner. Nog even het perron checken en hop de slaaptrein op.