Dag 4 - 7: laatste dag Mumbai en Goa

Dag 4 24/09/13

Gewekt om 11u, het langer slapen deed deugd, ’t was echt nodig om de jetlag te verdrijven. De wolkbreuk van vannacht zal nog minstens een dag of 3 aanhouden. De Moesson is blijkbaar nog een week of 2 voorspeld dus ’t zal hier nog lelijk doen. Vandaag lassen we een chilldagske in. We moeten vanavond de trein op en door de regen besluiten we om niet te ver weg te gaan. AJ stelt zelf voor om op het appartement te blijven en dat doen we ook. ’s Middags wat eten halen en lunch’ke op het appartement. Thomas ging om eten naar de Boss en vertrok zonder paraplu want het was even over met regenen. Hij trok de deur achter zich dicht en een stortbui zette de straten blank. Al een geluk dat een vriendelijke Indiër z’n paraplu even leende om de inkopen te gaan doen. Daarna een was’ke gedaan, kaartje gelegd en een blogske getypt, Chillax… 

De kamergenoten zullen pas thuiskomen tegen een uur of 8 dus we hebben uitgebreid de tijd om de zakken klaar te maken voor vertrek. Ondertussen wandelen we nog even langs een restaurantje om wat eten en halen we 3 grote pinten voor de kamergenoten met wat chips. ’t Minste wat we kunnen doen! De zakken gemaakt en met een volle maag om de treinrit te overleven vertrekken we richting het nabije station van Airoli. We moeten eerst de trein nemen richting Thane, 1 halte en een kwartiertje verder. Eens aangekomen in Thane voelen we ons terug in de sfeer van Mumbai. Het is hier weer een drukke bedoening en blijkbaar zijn er ook veel mensen die graag ’s nachts lange reizen maken want het zit hier goed vol met families en hun inboedel. Op ons treinticket staat dat de trein om 23.05 aankomt, het is nu kwart voor elf dus nog even geduld. We vragen ondertussen aan enkele mensen of we juist staan. Eerst lijkt het of ze met onze sjokkedijzen spelen, maar als we hen moeten geloven komt de trein op 3 perrons tegelijk aan. We stappen richting iemand betrouwbaarder (denken we). De kerel draagt een modern hemdje, gepolijste schoenen en een goed gekamde kruin. Hij wist ons te vertellen dat de slaaptrein naar Goa altijd op perron 5 aankomt. In ’t leven moet je keuzes maken dus zo gezegd zo gedaan. We staan op perron 5 en onze Fransoos start een babbeltje (zoals eigenlijk de hele dag) met enkele omstaanders. We zijn er vrij zeker van dat de trein op perron 5 zal aankomen, maar we horen, rond 23u, dat de trein pas komt om 23.45.u. Ze maken er een spelleke van, de trein is in aantocht alvorens we deftig de kans krijgen om dit even uit te pluizen dus ’t gaat snel nu. Je hebt ongeveer een 20 a 25 seconden. De trein stopt, er springt een hoop volk af, er stapt een massa volk op en je moet je wagon nog proberen zoeken (terwijl je onmogelijk het einde of het begin van de trein tegelijk kan zien!). Dus we springen de trein op, een werknemer in de trein wijst ons de plaatsen en bevestigt het treinticket. Wij naar onze plaatsen en even gevraagd aan iemand of we op de juist trein zitten. “nee” is zijn antwoord. De conducteur wordt erbij gehaald en vertelt ons dat we op de verkeerde trein zitten. De trein naar Goa passeerde Thane om 23.45, hij vertrok in Mumbai om 23.05 maar wij stonden in Thane natuurlijk. De conducteur zegt dat we naar de “station master” moeten gaan op het volgende station, hij zal ons verder helpen. Natuurlijk horen we daar wat we al wisten. Zo snel mogelijk terug naar Thane gaan om de trein nog te proberen halen. We hebben nog 20 minuten en er stopt net een trein naar Thane. Uiteraard is het een boemeltreintje dat er uiteindelijk 40 minuten over doet in plaats van een kwartier in de heenweg. We komen aan in Thane en de grote massa is weg daar. Er is enkel nog de overschot, letterlijk dan, dronken mensen, gestoorden, andersvaliden, … dus het volkje waar je niet tussen wil zitten om half één ’s nachts. Ze staan meteen allemaal rond ons en de ogen zie ik gaan richting het poepke van Lim, dus zonder twijfel: nu weg hier! Enkele kerels blijven ons volgen. Één weet de weg naar de waiting room (een kamer voor reizigers waar ze de nacht kunnen doorbrengen), ik wil niet weten wat er gebeurt als we dat gaan proberen. Een ander is blijkbaar een businessman (niet te zien aan z’n kleding) die ons een straffe deal kan voorschotelen. We blijven vriendelijk afwijzend verderdraven richting het eerste beste hotel. We voelen ons allemaal een stuk veiliger wanneer we aan de receptie staan. We weten waarom want het kost hier 4700 RPS per nacht voor 3. We pietsen af tot 4000, meer krijgen we er niet af want veel inspraak heb je niet om 1u ’s nachts. Dus ’t kamertje op en na een verfrissend douchke gelijk nen blok in slaap gevallen.

Dag 5 25/09/13

Doordat we gisteren onze trein misten, wordt het vandaag een dagtrip per trein naar Goa. Thomas gaat alvast om 7.10u onze tickets kopen zodat we zeker op tijd de juiste trein kunnen halen. Om 7.30u staan we met z’n allen op het perron en even lijkt het alsof we opnieuw van het kaske naar de muur worden gestuurd. Wat oorspronkelijk spoor 7 was, wordt spoor 5, volgens de stationschef, maar dat geloven we eerst niet. Uiteindelijk, als we op spoor 7 nog eens navragen, krijgen we de bevestiging dat op spoor 5 de slaaptrein stopt in plaats van een slow train op spoor 7. We keren dus terug en wachten op spoor 5. Daar zijn ze opnieuw heel zeker dat we juist staan. Maar telkens er een trein passeert en we willen opstappen is het antwoord: “no, no, next train, next train”. Dit gebeurt 2 keer en de twijfels slaan een beetje toe. Gelukkig, wanneer de derde trein komt zien we meteen dat het een slaaptrein is met duidelijke vermelding “Mumbai CST è Margaon”. We springen ergens op de trein waar slaapplaatsen voorzien zijn en zoeken een vrij bedje. Een minuut later komt een duo heren hun plaatsen zoeken bij “onze ruimte”. Hij zegt dat we mogen blijven zitten, geen probleem. We moeten gewoon wachten op wat de treinconducteur zal komen verkondigen. Blijkt, nadat deze is gepasseerd, we in eerste klasse zaten en dat we daarvoor een supplement van 700rps moeten opleggen op ons algemeen treinticket. We beslissen een plaats in 2^e klasse te reserveren voor een opleg van slechts 155rps. Groot verschil dus. Dit verschil zit hem eigenlijk enkel in de afscheiding van de ruimtes waarbij je wel of geen gordijntjes hebt. Ook in 1^ste zijn er ramen, in 2^de is het allemaal open, gezellig windje doet ook wel eens deugd. Meer komen we niet te weten in verband met extra luxe in klasse 1. Niettemin, de plaatsjes die we krijgen, zijn ruim voldoende en er is plaats om neer te liggen. Aangezien de nacht vrij kort was, besluiten we eerst een dutje te doen van enkele uren. Niet zo eenvoudig, want de hele tijd lopen er mannen heen en weer door de gang die “Chai” (thee), “Koppie” (duidelijk koffie dus) of “wawewaddawewaddawepaaaw” (wada paw = snelle hap = gefrituurde petattepureebrokken met indische kruiden tussen een sandwichke, wel lekker!) roepen. Leurders met alle soorten drank en eten die volkomen enthousiast en onvermoeid blijven proberen hun waren te verkopen! Van moeite donderen we toch in slaap zoals de meeste andere reizigers.

Na het dutje geraken we aan de praat met een man die voor een chemisch bedrijf werkt, met name voor productie van de pillekes waar we elke week zoveel mails van in onze inbox krijgen, jaja viagra wordt hier gemaakt! Hij vertelt over de studies die hij erover gedaan heeft alvorens bij het bedrijf te gaan werken. Het pilletje was initieel gemaakt om de bloedsomloop te optimaliseren en te versterken. De bijwerking was hetgeen we allemaal kennen. De man schiet in de lach wanneer Thomas dit verduidelijkt “it’s for making lots of boom boom, not?”. Hij is met z’n vrouwtje en kind onderweg van Mumbai naar Goa om dus te gaan werken. Ongeveer een kleine 750 km verder dus, straf! Een uurtje later horen we djembe spelen in de trein, blijkt dat dit een jongen is van een jaar of 12/13 dat z’n zusje assisteert in haar act. Het is een waar slangenmeisje. Ze heeft een ring van diameter 25cm ongeveer. Op de muziek danst ze en kruipt ze volledig door de ring op allerlei manieren. Ze sluit af met een kort liedje en komt rond met haar schaaltje. Nu kunnen we niet weigeren, ze krijgt een briefje van 10rps van ons en stapt verder naar de volgende wagon. Wat verder stopt de trein, achteraf blijkt dat de trein halt hield voor een trein in tegengestelde richting. Het is waarschijnlijk een te gevaarlijke plaats om te kruisen op een iets verdere brug. 

Terwijl we stilstaan komen de apen al vechtend van de rotsen om wat eten te bedelen. Het is een waar schouwspel hoe het alfamannetje een ander aapje bijtend verdrijft voor een ajuin. Terug vertrokken kuieren we wat door de trein en komen we het slangenmeisje met haar broer terug tegen. Nu samen met haar moeder en een baby’tje. Ze zit in het deurgat terwijl ze gebaren maakt met haar hand naar haar mond en wijst naar haar kinderen. We proberen duidelijk te maken dat we al iets gegeven hebben, maar verstaan doet ze het niet, zonde… we rijden nog enkele uren verder terwijl het langzaamaan donker wordt en we rijden Goa binnen. Het keukenpersoneel heeft alles al opgeruimd en klaar gelegd om in Madoan af te stappen (ook onze halte). De mannen gaan snel wat drank kopen op de voorlaatste halte en kappen het boeltje naar binnen in combinatie met enkele joints. Na een rit van 15 uur kokkerellen voor de passagiers hebben ze het wel verdiend. We zijn gearriveerd, we stappen af en worden weer gedoopt in Moesson. We nemen de taxi naar het dichtstbijzijnde centrum om een kamertje te huren want het is nu bijna 21u. De taxi rijdt met ons naar enkele plaatsen (dit is de gewoonte blijkbaar) en we weigeren elke keer. Een plaats waar de douche meer dan aan vervanging toe is en de ramen openstonden (muggen verzekerd) en een plaats waar Lim alleen moest slapen, No Go! We laten ons ergens afzetten in het midden van een straat richting het strand en besluiten dan maar om ons neer te gooien op een terras.

Daar eten we wat en drinken iets meer dan normaal. Het is een gezellige avond en we lachen ons te pletter met de Fransman die in z’n beste humeur zit. We gaan komen aan het guesthouse en betalen iets meer dan normaal, maar we hebben behoefte aan deftig sanitair. Na enkele uren skypen met nog een biertje gaan we slapen… om een uur of 3 ’s nachts.

Dag 6 26/09/13

We worden wakker om iets naar twaalf ’s middags. Het dutje en de goede douche deed ons deugd. Het ontbijt hebben we gemist dus gaan we op ons gemakje richting strand. Het belooft een kalm dagje te worden.

Op onze wandeling naar het strand komen we nog een koppel tegen, Fransen. Jeremy in z’n element, landgenoten! Ze zijn blijkbaar al een maandje in India aan het trekken, blijven nog een maand in India en gaan daarna nog een maandje naar Thailand. We besluiten om met hen die avond een hapje te gaan eten. We stappen naar het strand en worden meermaals gefotografeerd door omstaanders (het is hier blijkbaar ook voor Indiërs een populaire plek om even de vleugels uit te slaan). Je voelt je net een dier in de zoo, mensen nemen stiekem foto’s en sommigen bekijken ons vreemd. We nemen het positief op en zijn er trots op dat we hier bijna als enige blanken rondlopen. Een leuke ervaring was hiervan wel dat een gezinnetje, van niet zo ver van hier (maar 800km verder :D), echt interesse toonden in ons. Ze vonden het tof dat wij hun land kwamen bezoeken en stelden eveneens voor om bij hun te komen logeren indien we daar passeerden. Het ligt wat uit de route, maar wie weet… ze nemen een tiental foto’s van ons, wij doen uiteraard hetzelfde. Na daar een stevig gerechtje gegeten te hebben lopen we terug, passeren een klerenwinkeltje en stappen toch maar eens binnen. Er staat ongeveer een verkoper of 10 in de winkel, allemaal te zwanzen met elkaar en stiekem wat te kijken hoe we kleren passen. Uiteraard kunnen we daar de onnozelste kleren passen, hun reactie is steeds “Very nice!!”. Daarom komen we ook buiten met twee gezellige parachutebroeken op formaat, beetje Chinese stijl. We zijn blij!
We hebben nog een kleine naschok van gisteren dus we gaan op ons gemakje terug naar de guesthouse om wat foto’s te uploaden, de blog wat bij te houden en nog maar eens een gezellig douch’ke te nemen, zalig!

Die avond, tegen zevenen, komen de Fransen naar het resto’tje waar we onze ober van gisteren terug aan tafel willen, Dias. Een meter veertig hoog en eeuwig lachend. Het is een gezellig en ietwat alternatief koppel. Zij, 24 jaar, heeft wilde bruine haren met een hippiebrilletje, je ziet haar haast niet lopen, maar toch blijkt dat ze een geoefend klimster is. Hij is een gezellige kerel van 28, even fors gebouwd als haar en eveneens een wekelijks klimmer in Frankrijk. Daarom reizen ze ook verder naar Hampi (waar ook wij naartoe gaan) om daar te gaan bolderen en klimmen. We weten al direct wat te doen daar dus! De kerel, Michael, is wat ziekjes. Hij heeft naar eigen zeggen last van malariapillen die hij sinds kort beginnen nemen is. Z’n maag goed ontsteld en hij ziet er maar plattekes uit. Het is trouwens z’n eerste keer dat hij zo’n verre reis maakt voor zo’n lange tijd. Niettemin babbelen we uitgebreid over wat ze al gedaan hebben. We komen ook tot het aspect van als koppel te reizen. Hij vertelt dat het niet steeds even makkelijk is en dat je weleens kan botsen vanwege vermoeidheid. De oplossing volgens hem is veel praten met elkaar en niets forceren. Niets wat wij niet kunnen dus! Daarna praten we even met Aline, z’n vriendin, het is haar derde keer dat ze in India komt. Het is haar de eerste twee keer goed bevallen, dit waren wel reizen van 1 maand India en ze maakt duidelijk dat dit eigenlijk wel voldoende is. Dit is ook de reden, omdat ze nog een maand in het verschiet heeft in India, waarom ze wat gevoeliger is zegt ze. Het is een druk land en soms heb je er ineens genoeg van. Daarnaast zal ze hier wel iets verloren hebben aangezien het haar derde keer hier is. ’s Avonds besluiten we om niets tegen onze zin hier te doen, vooral in India niet, en wanneer het nodig is of we moe zijn, even uitrusten in ietwat meer comfortabele guesthouses. Na het eten ’s avonds besluiten we vroeger in bed te gaan (het lukt want tegen middernacht halen we de kamer al). Slaapwel

Dag 7 27/09/13

We staan op om een uur of 8 en pakken de rugzakken in. Klaar voor vertrek naar de hoofdstad in Goa, Panjim. We genieten van een toast met confituur met een thee’tje en koffie, bedanken Aline en Michael voor de gezellige babbel gisteren en geven onze Fransoos nen dikke knuffel en wensen hun allen veel geluk met hun verdere reis. We nemen een busje naar het centrum en vandaar de bus naar Panjim. Het is een traject van 45km en we doen dit voor 90rps samen (1,1 euro). Het verkeer is niet zo druk maar het is millimeterwerk, de keren dat we bijna huizen, honden, mensen of koeien raakten kan je onmogelijk tellen. Het zijn hier ware rallychauffeurs. Aangekomen in Panjim,  we laten een 5-tal gewillige taxichauffeurs achter ons gooien we ons de stad in met de trekzak richting… we zien wel. 2 meisjes lopen voor ons met een lonely planet en besluiten hen even te volgen. We komen in het centrum van Panjim en vragen enkele mensen naar guesthouses in de buurt. Van hen horen we meermaals de naam “Afonso Guesthouse” (Afonso is de eerste Portugese leider die hier in Goa de bezetting leidde in 1510). We vragen de weg er naartoe en komen aan bij een gezellige guesthouse waar buiten een vrouwtje van een jaar of 50 staat. Zij is de bazin hier, spreekt vloeiend Engels en onthaalt ons heel vriendelijk. We denken niet te lang na en nemen de kamer voor 2 nachten. Op de trap passeren we enkele hippie-britten die ook weg zijn van de guesthouse. Eens de kamer op weten we waarom, het is gewoonweg topkamertje waar alles van comfort voorzien is tegen een schappelijke prijs. Daarbij ben je nog in de buurt van alles hier in de stad én er je hoort in deze buurt zelden een claxon van auto’s (het is namelijk in India de gewoonte om te claxoneren wanneer je iemand passeert, een manoevre maakt of … gewoon aan het rijden bent, je raakt er wel aan gewend maar ’s nachts kan het weleens storen). We gooien onze rugzakken de kamer in, verfrissen ons even en trekken de stad in. Een hapje eten in een vegetarisch restaurant waar ze toch verdomd lekkere gerechten kunnen maken met alleen groenten, rijst en kruiden! We wisten eigenlijk niet wat we bestelden want Hindi beheersen we nog niet echt, maar random iets bestellen heeft ook zo z’n charmes. We krijgen bloemkool en courgettes in een rode currysaus met rijst en een lookbrood erbij (dit noemen ze hier “naan” wat staat voor brood, maar eigenlijk krijg je een pannenkoek met gehakte look erop), lekker! Nadat we de rekening betaalden, vraagt Lim waar de toiletten zijn. De man aan de receptie wijst naar een restaurant een meter of honderd verderop. Aan de deur moeten we meteen een trap op en komen boven in een zaaltje. De patron daar wijst meteen naar een volgende deur (waarschijnlijk telefonisch verwittigd dat er twee bleekscheten aankwamen). We komen daar in de keuken en daar sturen ze ons van de trap naar beneden. Een stinkende kelder waar een blote vent met een te klein handdoekje ons naar de wc stuurt. Een meter of twee verder is er een gat met een roos emmertje en maatbeker naast (om het zaakje mee af te spoelen) dat werkelijk stinkt naar een beerput van een legioen soldaten dat de vorige dag kebab met te veel ajuin heeft gegeten. “Schat, als er iets is, roept dan e!” zeg ik dan maar J. We leren India echt vanbinnen en vanbuiten kennen! Daarna kuieren we wat rond, ondertussen wat geld wisselen, en komen meerdere volwaardige winkels tegen met merken, en bijna prijzen, zoals bij ons. Leuk om zien, maar meer kleren krijgen we toch niet in de rugzakken dus verder stappen richting de rivier. We nemen de ferry en wandelen aan de overkant omhoog tot aan een prachtig uitzicht over de stad en de bruggen. Terug bij de ferry zien we enkele vissers hun netten bovenhalen en stootten we op een vissersstandje. Daar kan je alle vers gevangen vissen meteen kopen, we zien zelfs hoe ze de vissen daar, met hun voet op het hoofd van de vis, van kant maken. Ze zullen wel verkocht raken want ze zien er beter uit dan de vrouw die ze probeert te verkopen.

Terug de ferry op en aan de overkant staan drie jongetjes te wachten op hun ferry. Ze komen geïnteresseerd wat staan kijken bij ons als we foto’s aan het trekken zijn van de vissers. Ze zijn verbaasd van de zoom en we laten ze wat dingen aanduiden om op in te zoomen, plezierige bazekes. Terug in het kamertje genieten we van een gezellige douche en daarna gaan we eten in één van de 5 beste resto’tjes hier in de buurt ( volgens een krantenknipsel dat uithangt in het resto’tje waar we zitten). Normaal geprijsd, in een klein steegje, maar echt wel heel lekker. Inktvisringen met groentjes in een pittig sausje en de specialiteit van het huis: gepaneerde en in een saus zwemmende Kingfish… mmm… Volledig voldaan en na eindelijk een gezellige tête-a-tête kruipen we onder de wol.