follow the sun

Dag 1 – 21/09/2013: vertrek

Vandaag 21 september 2013, is het eindelijk zover; we vertrekken samen voor 15 maanden op een toekomstig onvergetelijke wereldreis. Allicht de reis van ons leven, al denk ik dat nonkel Willy daar met een glimlach misschien wat anders over denkt – in die zin dat wij na die 15 maanden alleen maar meer van de wereld zullen willen ontdekken.

Het afscheid valt wat lastig, mede ‘dankzij’ de uitgebreide aanwezigheid van familie en vrienden, die ons zo lang mogelijk nog willen zien, spreken, knuffelen en kussen. Maar het is wel fijn om zo uitgezwaaid te worden. Tranen niet te vermijden, maar we stappen door de paspoortcontrole met de gedachte dat er maar 1 weg is en die is “vooruit”. Nog een laatste maal zwaaien, zorgen dat elkeen nog eens onze ogen kruist en hop, de hoek om lopen, om daar eigenlijk meteen in elkaars armen te vallen. Even tijd nemen om afstand te doen van alle zware emoties. Het geeft plots een raar gevoel, wetende dat je nu alleen elkaar hebt. Alleen wij twee, samen, voor de komende lange tijd. Maar maanden tellen nu niet meer. We zijn klaar om door te gaan.

De knop is omgedraaid en nu richting gate. Eens ingescheept en vertrokken, besef je al een klein beetje “we zijn weg, laat maar komen”. De overstap in Doha met al die typisch gekleede sjeiks is niets vergeleken met wat we later aantroffen in Mumbai. Rijk en arm, een enorm groot verschil in klassen, nog nooit eerder gezien.

Dag 2 – 22/09/2013

Dus aangekomen op de luchthaven moeten we even bekomen, dus een terrasje op om een uur of 4 ’s nachts tussen een massa taxichauffeurs. Enkele meters verder valt ons oog op een jonge kerel met onze huidskleur met naast hem een loeier van een rugzak. Wat doe je dan? … “Hey your also backpacking?” Uiteraard een beantwoorde vraag met glimlach. De kerel genaamd ‘Jeremy’ is een Fransoos die in z’n thuisland geen thuis heeft, maar al jaren in een camper rondrijdt en werkt voor NGO’s als het WWF. Hij vertrok 1 dag voor ons naar Sri Lanka om dan in Mumbai te beginnen aan een reis van onbepaalde tijd. Z’n woorden: “je vais explorer le monde pour un an, deux ans, 5 ans, … je ne sais pas, on vera!”. Zeer herkenbare denkwijze.
Bij deze hebben we er een compagnon bij, na een gezellige babbel zijn we maar liefst een dik uur gaan onderhandelen voor een taxi richting New Mumbai (waar onze eerste host van couchsurfing woont). Jeremy is een verdomd taaie kerel die er het plezier van maakt om meerdere taxichauffeurs tegen elkaar uit te spelen. Het mag echter niet baten want veel gaat er uiteindelijk niet van de prijs af. Door de prepaidtaxi’s die voorzien zijn door de luchthaven worden er vrijwel enkel standaardprijzen gerekend en dat weten de chauffeurs blijkbaar beter dan wij. We betalen 630 RPS in plaats van 700. Omgerekend bijna €8 waarvan al €0,85 onderhandeling afging voor een rit van makkelijk 30km. Hier kunnen de Belgische taxichauffeurs een puntje aan zuigen. Uiteraard mag je niet verwachten om dan gevoerd te worden door een 4x4 bouwjaar 2013. Eigenlijk waren onze taxi’s niet meer dan een schroothoopke met 4 wielen rijp voor het stort. Kers op de taart was dat de 3 rugzakken op het dak van de auto werden gegooid en samen werden gebonden door een touwtje dat amper kon doorgaan voor een wasdraad.

Het Mumbai doorkruisen geeft meer duidelijkheid over de levensverwachting hier in de stad. Het verkeer is best te vergelijken met een mierennest. Alle verkeer vliegt over en door de straten, bestuurders kijken enkel voor zich en toch gebeuren hier relatief weinig accidenten. Achteraf horen we dat je moet opletten met wat je rijdt in India. Hoe groter je voertuig, hoe voorzichtiger je moet zijn. Zo is een auto die door een vrachtwagen wordt aangereden praktisch nooit in fout. Leuk om weten is ook dat wanneer een dergelijk accidentje gebeurt, de Indiase bevolking hun stress meteen gaan uitlaten op de schuldige partij. Letterlijk sleuren ze de bestuurder uit de auto en slaan ze hem eerst tot moes voordat ze het verhaal gehoord hebben. Opgepast dus :p
Wat nog opvalt in de straten is de ongelooflijke armoede die er heerst. Dit geloof je niet als je er zelf niet geweest bent! Een beeld dat in het geheugen gegrift staat is een vrouw die op haar hukken zoekt naar iets eetbaars tussen een gigantische berg afval en een nest kraaien.

Drie kwartier en een 5-tal keer de weg vragen later komen we aan bij Arpan Joshi aka AJ, onze host. Hij woont op de 24^ste verdieping van een relatief goed onderhouden gebouw, mét lift jaja, met nog 2 huisgenoten. Hij werkt voor Nokia als product manager en ontvangt regelmatig couchsurfers (2 a 3 keer per maand). Moest iemand in het gebouw vragen wie we zijn, moeten we antwoorden dat we ook voor Nokia werken en hier op bezoek kwamen, dit om de huisbaas op afstand te houden voor lastige vragen (goedgelovige mens, dien huisbaas, als je ’t mij vraagt :p). Ze wonen trouwens met 3 op het appartement omdat het anders niet te betalen valt. De maandelijkse huur is hier €225 en ze betalen dus elk een derde hiervan. Niettemin, de gastvrijheid die AJ bovenhaalt is minstens verwarmend. Hij luistert aandachtig naar ons en de redenen waarom we hier nu zijn. Na even op adem gekomen te hebben trekken we het stadje in om iets te gaan eten. NB: hij noemt New Mumbai de stad van de Stupid People omdat degenen die hier wonen dachten/denken dat het hier het nieuwe Mumbai zal worden met betere leefomstandigheden, maar tevergeefs. Daarnaast is het minstens intrigerend dat de mensen die hier wonen toch gelukkig lijken. AJ z’n woorden: “when you’re poor, you don’t need to worry about that many things. So often, that’s what makes a poor man a happy man”. Denkend aan het tegenbeeld in ons West-Europa knikken we begrijpend.
Dus het stadje in en op zoek naar iets om te eten, het is hier de gewoonte om op elk uur van de dag te eten dus bijgevolg kan je op elke hoek van de straat wel iets krijgen. We komen aan een tentje waar een man elke dag, volgens AJ, vers en gezond eten maakt. Het verschil met een echt restaurant is dat ze in een restaurant wel eens eten voor een week of twee durven bewaren (= schijterij gegarandeerd). Dus we nemen ontbijt in dit tentje, geplette rijstvlokken met noten, limoen, ajuin en pepertjes. Echt heel lekker en je mag naar believen bijvragen. Na het ontbijt nemen we de lokale thee (Chai). Met de ogen dicht lijkt het op een flauwe chocomelk met wat extra kruiden. Voor de menu betalen we 25RPS pp of 30 eurocent aan de Boss. Zo noemt AJ hem. Hij vertelt ook over de Boss dat hij enkele jaren geleden een rijke burger was die appartementsblokken zette tot hij voor een heel groot bedrag in ’t zak werd gezet. Nu baat hij dit klein restaurantje uit om rond te komen.
Na dit lekker ontbijt komen we om een uur of 10 terug op het appartement. Tijd voor een dutje. We vallen als een blok in slaap voor een uur of 4. In de namiddag maken we een wandeling tussen de vissers van het stadje. Tussen de mangroves maken ze dammetjes en spannen ze netten om uiteindelijk tussen de 20 a 30000 vissen per maand te vangen die ze in Mumbai gaan verkopen. We besluiten onderweg terug dat we niet met lege handen terug kunnen komen op het appartement dus wat is er beter dan een goede pint! Enkele Kingfischers (8%) rijker is het tijd om te aperitieven gevolgd door een stevig avondmaal geregeld door AJ. Rijst, zoute pannenkoeken, groentjes, een pittig soepje met boontjes en sausjes. Hoe zal de darmflora hierop reageren? Slaapwel

Dag 3 23/09/2013

We worden wakker om iets voor 8 en nemen alvast een douche. De douche zelf is oké; het is vrij fris water, maar het stroomt goed. Enige probleem in het badkamertje van 2m op 1m: alles wordt nat, inclusief het toilet dat vlak naast de douchekop staat. We gaan ontbijten met AJ bij een eerste straatresto’tje waar we Wadapaw eten. Gefrituurde puree met veel kruiden tussen een sandwichke met pittige en ja… minder pittige sausjes. De maag protesteert een beetje. Daarom ronden we het ontbijt af bij de “Boss” (Iedereen die je niet kent en wil roepen, bvb. In een winkel of restaurant, noem je Boss) van gisteren.

Daarna moet AJ gaan werken en trekken we samen met Jeremy naar het drukke Mumbai. Daarvoor nemen we de trein (terwijl ik nu schrijf: Stop That Train By Bob Marley :D). Het traject van ongeveer 40 kilometer doen we voor 30RPS pp (€0,38) heen en terug, kunde nie voor sukkelen! De eerste trein rijdt ons naar een groter station in Thane, van daar nemen we de trein richting CST (Chatrapati Shivaji Terminal) of beter Mumbai. De grootste uitdaging van de overstap was de juiste trein vinden, uiteindelijk gaat een vriendelijke Indiër ons voor tot aan het perron, gelukkig. Op de trein richting Mumbai krijgen we al meteen een show. We staan op elkaar gedrukt terwijl er nog meer mensen opstappen. Aan onze voeten ligt een man met een snor die doet denken aan een schuurborstel. Hij wordt wakker geschopt door een Indiër naast ons die niet begrijpt waarom de man zoveel plaats in beslag neemt op een volle trein. Frustraties groeien wanneer de schuurborstel niet meteen opstaat dus wordt er harder geschopt, maar nu door twee Indiërs. Schuurborstel zet zich uiteindelijk recht en kijkt boos terwijl hij op een soortgelijke toon van zijn kloten maakt. Schuurborstel had ongetwijfeld té veel gedronken en dit bekoopt hij met enkele raken vuisten en teenslippers tegen zijn gezicht van indiërs rondom. Het is minstens een zotte bedoening dat echt de hele wagon lacht met de schuurborstel terwijl hij geslagen wordt. Het ligt blijkbaar in de aard van Indiërs dat ze van de één op de andere moment kunnen samenspannen tegen een zwakkere wanneer er kan/mag geslagen worden. We verstonden geen letter van wat werd geroepen en gezegd, maar het leek erop dat de schuurborstel eerst z’n boot nog eens goed vol kreeg van de wagon en daarna begon te zingen, persoonlijk denk ik dat hij ertoe werd gedwongen een liedje te zingen (kwestie van hem belachelijk te maken). Dit alles gebeurde op ongeveer 30cm van ons, dus ’t zal niet snel vergeten worden! Eens aangekomen in CST worden we meteen aangesproken door een taxichauffeur die volgens hem de beste prijzen biedt voor alle vervoer en sightseeing tours in de stad. We geloven hem toch maar niet en gaan onze tickets kopen voor Goa, waarvoor we morgen om 23.05 de slaaptrein nemen. Dit wordt een rit van 11,5 uur voor 300km. (prijs pp = 340 RPS of 4,25€). Aankomst gepland om 12.30u de dag erna. Jeremy, de Fransoos, beslist om mee met ons de trein te nemen naar Goa, plezant, hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Verslag volgt, we hebben er alleszins zin in!

Na de aankoop van de tickets trekken we de stad in, de focus gaat in het begin vooral naar al de armoede die heerst in zulk een grote stad. De mensen leven op straat, bedelen met kinderen op de arm en vragen om eten… spijtig om te beseffen, maar hier kunnen wij echt niets aan veranderen. We wandelen richting The Gate Of India in het Zuiden van de stad. Onderweg passeren we regelmatig hele families zittend op straat en onder andere de bibliotheek van de stad. Een gebouw dat doet denken aan The White House. Binnen zijn vele mensen rustig een boek aan het lezen, weg uit de drukte van de grote stad, ook steeds vrouwen en mannen apart! De bevolking hecht veel belang aan de scheiding tussen man en vrouw wanneer deze niet getrouw zijn. Na nog een kwartiertje wandelen komen we aan in Café Mandegar. Een plek, ons aangeraden door AJ, waar vele toeristen komen om een biertje te drinken of een lokaal of Westers gerecht te eten. We zijn daar even gaan uitblazen en ja we hebben de toerist uitgehangen. Spaghetti Bolognaise en Napolitana voor ons, eigenlijk best goed, maar veel duurder dan normaal. Ongeveer 500RPS voor de twee spaghetti’s. Na een uurtje besluiten we verder te gaan en na 10 min wandelen en een kudde afgeschud te hebben van ongeveer 2 bedelaars en 4 verkopers van allerlei prullen komen we aan The Gate Of India. Een groot gebouw gelegen aan de zee waar nog steeds de belangrijke mensen worden ontvangen. Zij slapen dan in het gigantische Tai Mahal Hotel er op 100m van ligt. Uitermate luxe in tegenstelling tot de overkoepelende armoede valt echt op wanneer we het hotel bekijken. Op het plein voor de Gate of India heerst een plaag van Indiërs met Nikon toestellen gevolgd door een hulpje met printer. Ze nemen foto’s en printen ze meteen uit. Vreemd genoeg gaan er vrij veel mensen op in. Een truc die ze daar hebben is: “Can i take a picture of you?” daarna moet je betalen voor de foto die ze gemaakt hebben. Los daarvan stikt het er van de bedelaars, trieste zaak, maar we maken van ons hart een steen. Van daar stappen we terug de stad in en botsen we op een bende kinderen die net de school uitkomen. Ze volgen ons en lachen uitbundig onder elkaar wanneer ze vragen om een foto met ons. Uiteraard gaan we met hen de foto op en wandelen een eindje mee met hen. Ze praten waanzinnig goed Engels en vragen ons of België enigszins te vergelijken valt met India, met de nadruk op het afval en de maatschappelijke toestand in de stad. Om niet te direct antwoord te geven vertellen we dat het verschil waarschijnlijk te wijten is aan het feit dat wij in België met 11 miljoen inwoners zijn en dat er in de Stad Mumbai maar liefst 15 miljoen inwoners leven. De kerels kopen een Wadapaw onderweg en geven ons allemaal nog een proevertje voor onderweg, toffe gasten. We stappen naar het station want het is inmiddels 6u ’s avonds. In het station aangekomen treffen we een mierennest aan, ongezien! Het is moeilijk om niet meegesleept te worden door de menigte. Uiteindelijk vinden we toch de trein (of toch een trein die onze richting uitrijdt) die we moesten hebben. Het wordt al snel duidelijk dat we daar per ongeluk de boemeltrein genomen hebben want we zitten er bijna 3 keer zo lang op als in de heenweg. Na 31 haltes komen we aan Thane en is het pikdonker. Nog een treintje naar Airoli en we zijn “thuis”. Aan het station van aankomst zijn we doodop, daarom nemen we de tuktuk naar het appartement. Tuktuks zonder verlichting en a la slalom door het verkeer, een ervaring rijker. ’s Avonds eten we gefrituurde vis met rijst, pannekoeken (eigenlijk brood genoemd door hen), groentjes en omelet. Superlekker! De indische keuken is echt goed en tot nu toe houden de darmen stand. Na het eten drinken we Buttermilk (eigenlijk yoghurt met water, peper en zout) samen met de Shi Sha, beter bekend als de waterpijp. Zalig en chillax zoals AJ het noemt (hij is ervan overtuigd dat het woord Chillax door de Indiërs is uitgevonden). Het verhaal dat we horen op het appartement over de bedelaars is dat je hen echt, maar dan ook echt geen geld mag geven. Naar ’t schijnt is werkelijk 50% van de bedelaars niet echt arm, maar zijn ze gewoon gedwongen door een overkoepelende organisatie om te bedelen. We laten een foto zien van een zittende vrouw tussen de menigte en vertellen over een vrouw zonder vingers die zaten te bedelen. AJ’s huisgenoot antwoord hierop dat de kans groot is dat de vrouw haar vingers afgesneden zijn om er hulpeloos uit te zien. Dit zijn slachtoffers van de maatschappij die door een organisatie bijgewerkt worden om te gaan bedelen en dus ook het grootste deel van hun opbrengsten moeten afgeven! Daarnaast zijn er wel de echte arme mensen, die herken je door eerst af te tasten of ze eten ook accepteren als gift. Zoja, dan zijn ze echt arm en kan je hen misschien een beetje geld geven. De gedwongen bedelaars zullen meestal slaan naar eten wanneer je het hen probeert aan te bieden.

We vallen om een uur of twaalf in slaap en worden ’s nachts gewekt door een wolkbreuk. Van al de regen moet Lim naar ‘t toilet en blijkbaar hebben ze het toilet op slot gedaan. De oplossing: Lim op ’t potje op ’t terras en van ‘t 24^ste verdiep mee met de regen gestuurd. ‘k heb mijn zegening er dan ook maar achter gestuurd :D